ห้องสมุด Library
     ในวัยประถมของเด็กต่างจังหวัดคนนึงไม่ได้เข้าห้องสมุดมากนัก ย้อนนึกไปว่าเป็นเพราะอะไร ตารางเรียนเต็มเหยียดไม่มีคาบว่างเลยหรือเราใช้เวลานั้นไปทำกิจกรรมอย่างอื่น แต่ยังคงจำได้ว่าชอบการที่ได้อ่านอะไรๆในห้องสมุด ซึ่งมันก็ดีมากเลยกับการที่เราเลือกว่าจะอยากรู้อะไรๆโดยที่ไม่ต้องกังวลว่าจะได้คะแนนเท่าไหร่ แต่โตขึ้นมาชีวิตไปติดอยู่กับทีวี เกมส์ หนัง เพลง สุราและปลาปิ้ง
     ชีวิตเริ่มจะมีสาระเพราะบริษัทเอาดีวีดีสารคดีและหนังสือเข้ามาขาย ประกอบกับว่าเราอาจจะเริ่มอิ่มกับทีวี เกมส์ หนัง เพลง สุราที่มันก็เหมือนจะเดิมๆแล้ว การได้ไปท่องต่างถิ่นต่างแดนคงจะทำให้ชีวิตมีเรื่องเอ็กไซต์ขึ้นเยอะ แต่มันไม่ค่อยไม่เคยจะได้เกิดขึ้นนี่สิ
     การต้องอยู่ต้องดูเพื่อศึกษาผลิตภัณฑ์หนังสือกับสารคดีทุกวันๆมันก็เริ่มซึมซับและเริ่มจะลึกซึ้ง จนรู้สึกว่าตัวเองช้าลง ไม่ค่อยจะมีรีแอ็คชั่นกับสิ่งใดๆ บางสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เราไม่คาดคิด ก็จะ "อ๋อ... มันต้องเป็นอย่างนี้สินะ" บางสิ่งที่ไม่อะไรพอจะมีอะไรๆ ก็จะ "เหรอ" หรือบางสิ่งที่มันเป็นเหมือนอย่างที่คิดไว้ก็จะ "นั่นไง"
อ๋อ...มันต้องเป็นอย่างนี้สินะ
     มีความคิดต่อยอดจากสารคดีและหนังสือที่ได้อ่าน คือแบบ มันไม่จบ จิตใจไม่คิดจะอยู่กับงานที่ทำเลย มีคำถามเข้ามาตลอด และก็เหมือนจะมีคำตอบให้เสมอๆเมื่อเข้ากูเกิ้ล วิกิ ยูทูปหรือพันทิป
     ผู้ใหญ่หรือใครนะมักจะพูดว่า ติดมือถือหรือเป็นพวกสังคมก้มหน้า ซึ่งในความหมายของเขาอาจจะไม่ได้มองในแง่ดีนัก แต่เราก็จะไม่โต้แย้งใดๆและขอยอมรับว่าติดจริง  แต่เราติดห้องสมุด
     ห้องสมุดห้องใหม่ของเรานี่คือ ใหญ่มาก มีครู เยอะมาก
และมีความรู้มากมาย ความรู้ที่บอกเราให้รู้ว่า"โลกใบนี้กว้างมากและมีความเชื่อมโยงกัน เขาถึงว่า World Wide Web"
โลกใบนี้กว้างมากและมีความเชื่อมโยงกัน
SHARE

Comments