ยอมรับและเรียนรู้ในความซึมเศร้า
(1)
เพราะวันนี้คือสิ่งเดียวที่ฉันเป็นและเป็นหนึ่งสิ่งที่ฉันรู้
การมีอยู่ของ "โรคซึมเศร้า" มันกินเวลาผ่านมานาน
จนถึงวันนี้ก็ครบ 6 เดือนที่ต้องกลับมารักษาอีกครั้ง
หลังจากที่เคยหายดีและกลับไปใช้ชีวิตในสังคมได้ปกติ
แต่ทุกอย่างบนโลกนี้อาจมีเหตุและผลของมันเองซึ่งทำให้โลกนั่นเปลี่ยนและเวียนหมุนไป
เหมือนกับชีวิตของคนๆนึงที่ต้องพบเจอกับความซึมเศร้าบ้างเป็นครั้งคราว
ซึ่งบางทีก็รู้สึกถึงการไร้เหตุผลจวบจนวันนี้ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมต้องเกิดกับตัวฉัน
ความร่าเริง ความสดใส ความกล้าหาญ และสิ่งอื่นๆที่ผ่านมาในชีวิต
ที่ฉันพบเจอและเรียนรู้ มันคล้ายจะไม่มีความหมายอะไรเลยด้วยซ้ำ
เพราะตอนนี้ฉันกลับลืม ลืมฉันคนนั้นที่เข้มแข็งในวันนั้นกลาย
มาเป็นร่างมนุษย์ที่ไร้วิญญาณ ไม่ต่างจากศพก็เป็นได้
ไร้ความรู้สึกไม่ยินดียินร้ายกับอะไรทั้งสิ้น
อาจจะเป็นเพราะที่ผ่านมาและสิ่งที่เกิดขึ้น
แค่ทำให้ฉันรับรู้และแยกแยะความสุขและความทุกข์ได้ก็เท่านั้นเอง
จนวันหนึ่งวันที่ฉันเริ่มคิดฆ่าตัวตาย และจนถึงวันที่ฉันลงมือทำฉันกลับได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง
ถ้าหากว่าชาตินี้ฉันไม่ได้มาสัมผัสด้วยตัวเองฉันคงเป็นหนึ่งคนที่โง่เขลาเบาปัญญา
ที่รู้จักแต่การตัดสินวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นด้วยความคิดของตัวเองคนเดียวเท่านั้น
โดยที่ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของใครเลยทั้งสิ้นบางทีฉันอาจเผลอทำผู้คนเหล่านั้น
ต้องเสียใจเพราะความคิดของฉันเพียงคนเดียวเพราะตอนนั้นฉันคิดว่าฉันรู้ ฉันเข้าใจ
แต่เปล่าเลยตัวฉันเองไม่เคยรู้อะไรเลย........

ปล.เราอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกและวิธีการคิดของตัวเราในเวลานี้เพื่อสะท้อนถึงวันที่เราหายขาดจากโรคนี้เพราะมุมมองบางมุม เราเองไม่เคยคิดเลยและออกแนวไม่ยอมรับเลยด้วยซ้ำความย้อนแย้งที่เกิดขึ้นทำให้เราได้เรียนรู้ความรู้สึกและแง่มุมหลายแง่ที่เกิดขึ้นผ่านจากตัวโรค
เราก็แค่ไม่อยากทำตัวลืมเรื่องแย่ๆไปเท่านั้นบางทีกลับมาอ่านเราก็คงไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าเราเคยมีความคิดป่วยได้ถึงเพียงนี้

SHARE
Writer
BuildM
Lost boy.
A lot of love

Comments