ด้วยความคิดถึง




ในชีวิตของฉันมีสิ่งสำคัญอยู่ไม่กี่สิ่ง 

มันเริ่มต้นที่. . .

หลังกลับจากโรงเรียน

พ่อเอาลูกแมวมาตัวหนึ่ง ตัวผอม สีดำขะมุกขะมัว
เอื้อมมือจะไปลูบขนแต่ดันถูกมันงับ
หนอยย ไอ้แมวดำ

เจอหน้ากันครั้งแรกก็ไม่ถูกชะตา

แต่ใครจะรู้ว่าไอ้แมวขี้เหร่เป็นแมวสีสวาด รูปร่างดี ขนมันสวยนิ่มเหมือนขนลูกนก  
หน้าตาหน้ารักเหมือนตุ๊กตา

ผิดกับนิสัยที่กวนตีนมากถึงมากที่สุด


ว่าแล้วก็เอานิ้วจิ้มหัวมันหนึ่งที
'ไออ้วนเอ้ย'
นัยตาสีนิลเอียงคอมอง

ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันหลายปีแม้จะตีกันตลอด

รักกันมาก เรานอนด้วยกันตลอด 
ทุกเย็นต้องรีบกลับมาบ้านเพื่อเล่นกับกอลลั่ม

เรากินข้าวโต้ะเดียวกัน  อยู่ด้วยกันตลอด

ผูกพันธ์. . .




แต่วันหนึ่งมีเหตุผลบางอย่าง
ทำให้อยู่ด้วยกันไม่ได้

ต้องเอากอลลั่มไปไว้ที่อื่น

ระยะเวลาเป็นเดือน เหมือนทุกข์เป็นปีเพราะความคิดถึง

แต่อย่างน้อยก็ยังได้เจอกันบ้าง. . . .


จนวันหนึ่ง

'กอลลั่มหายไปนะ'
'....'

แล้วใครเล่าจะรู้ว่าประโยคนี้จะหมายความว่า

กอลลั่มหายไปตลอดกาล

อ่า. . . 

เป็นความผิดของฉันเอง

ถ้าฉันคัดค้านไม่ให้เอากอลลั่มไป

และถ้าฉันไปหากอลลั่มทุกวัน

จะต้องรู้ว่ามันหายไป

จะต้องตามหา 

จะต้องได้เจอ 

กอลลั่มจะได้กลับบ้าน

ฉันนจะได้ลูบขนนิ่มๆของมันอีกครั้ง

ไม่ใช่ปล่อยให้เวลามันผ่านไป

รู้อีกทีก็สาย

ทำได้แค่นั่งอ่านข้อความนั้นซ้ำๆ



ฉัน. . .ได้ทำของสำคัญหล่นหายไปอีกแล้ว. . .


ความผูกพันธ์เป็นอะไรที่เหมือนดาบสองคม


เวลาได้อยู่ด้วยกัน  กับคนสำคัญ

มันคือความสุข 



หากอยู่ไกลมันก็ยังคงเป็นความสุขแม้จะทุกข์เพราะความคิดถึงอยู่บ้าง



 แต่วันใดวันหนึ่งหากดาบเปลี่ยนด้าน 

ความสุขที่เคยมีพลันหายไป


ให้นึกกี่ทีก็เสียใจ
SHARE
Written in this book
jusminium
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments