จิบน้ำอ้อยยามเย็นในฤดูหนาวกับที่ที่ไม่คุ้นเคย

16:50 น.                           ~16°

อาทิตย์ใกล้จะตกดิน
ขอบฟ้าทิศตะวันตกเริ่มเป็นสีส้ม
ตัดกับขอบฟ้าทิศตะวันออกที่เริ่มเป็นสีน้ำเงิน

ฝูงนกเขาบินวนเตรียมเข้ากรงตามเจ้าของที่กำลังโบกธงเรียกบนดาดฟ้า

อากาศเริ่มหนาวกว่าตอนเที่ยง
ผมนั่งจิบน้ำอ้อยในร้านใกล้ ๆ สถานี
ในสภาพตัวสั่นเบา ๆ

หนุ่มสาวอาหรับสองคู่นั่งสวีตข้าง ๆ ผม  จนผมเริ่มเห็นใจน้ำอ้อยที่ความหวานของมันคงสู้ความหวานของสองคู่นั้นไม่ได้เลย

หลังจากซดอึกสุดท้ายจนเหลือแต่ฟองและกากอ้อยผมจึงลุกเดินไปขึ้นรถคันเดิม  นั่งตรงที่นั่งหลังสุดริมหน้าต่างที่เดิม   ผมเปิดกระเป๋าสะพายหยิบสมุดออกมาเขียน  พร้อมกับหยิบถั่วในถุงพลาสติกที่พึ่งซื้อมาเคี้ยวกินเล่น..พลาง ๆ

รถเมย์สาย 1117
《 ดัรรอซะฮฺ - อัมบาบะฮฺ 》
08/01/2560

SHARE
Written in this book
มีอะไรในรถเมย์
ประสบการณ์การนั่งรถเมย์ประจำทาง ปลายทางที่ไม่รู้จัก สายที่ไม่เคยนั่ง สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เรื่องราวระหว่างทาง บรรยากาศสองข้างทาง
Writer
SanK-One
นัก(อยาก)เขียน
ชอบมองดูอะไรที่เคลื่อนไหว.ชอบสังเกตุอะไรที่สงบนิ่ง, f:San K-One Pandeksab, ig:san_k_one

Comments

bL_nK
3 years ago
แล้วเมื่อไหร่ความหวานของคนจิบน้ำอ้อยในหน้าหนาวจะทำงานบ้างล่ะครับ
Reply
SanK-One
3 years ago
😊
LukyimzYR
3 years ago
เล่าอีก ๆ อยากอ่าน ๆ
Reply
Shim
3 years ago
หวาน
Reply