Cure
ฉันลืมตาในความมืดมิด ตื่นกลัวบางสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง เหงื่อไหลเป็นทางพร้อมๆกับน้ำตาที่หาสาเหตุของการไหลออกมาของมันไม่ได้ 
วันนี้ฉันทำให้ใครเสียใจรึเปล่าการตื่นมาแบบสดชื่นนั้น ฉันแทบจะจำความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้แล้ว ทำไมการนอนหลับแต่ละครั้งมันเหนื่อยมากนักเมื่อตื่นขึ้นมา ไม่ได้มีแผนที่จะทำอะไรเพื่อตัวเองหรือใคร จ้องมองเพดานห้องราวกับว่ามันสามารถสื่อสารอะไรบางอย่างกับฉันได้ 

ฉันจะมีคำแรกของวันหลังจากตื่นนอนเสมอ คำแรกของวันนี้คือ
ไม่อยากอยู่แล้วตั้งแต่เล็ก ฉันมีความเชื่อว่าฉันเป็นอะไรก็ได้ แต่ใม่ใช่โลกทั้งใบต้องเป็นของฉัน อยากทำอะไรก็ต้องลองทำ ทำให้เห็นผลออกมา ความฝันโยนฉันขึ้นไปล่องลอยอยู่บนอากาศก่อนความจริงเหวี่ยงฉันลงมากระแทบกับพื้นดินแข็งกร้าว หาได้มีความอ่อนโยนไม่ ฉันยังไม่เป็นไร ฉันสบายดี โกหกน่า ฉันเจ็บปวด ฉันอ่อนแอ ฉันร้องไห้ 
ฉันอยากหลับตาแล้วหายไปจากจุดที่อยู่ตรงนี้ซะยิ่งโตจิตใจของฉันยิ่งเปราะบาง ความกลัวและความกังวลเหมือนเชือกที่มองไม่เห็นดึงรั้งฉันไว้ไม่ให้ทำอะไรตาอำเภอใจ แต่บางครั้ง บางเวลาเชือกนั้นหายไป แต่ฉันก็เอามาผูกกับตัวเองไว้จนพลาดโอกาสหลายๆอย่างไป ทั้งโอกาสที่ดีและไม่ดี

สิ่งที่เคยเป็นความบันเทิงของฉันกลับเลือนหายและไม่ได้สนุกกับมันอีก เหลือเพียงการฟังเพลงและร้องเพลงเท่านั้นที่ฉันพอจะมีกะจิตกะใจทำได้ สนุกมากที่ได้ยินเสียงของตัวเองดังก้องในห้องน้ำ ก่อนที่จะเปิดประตูไปเผชิญกับความเป็นจริง

ฉันอยากกลับไปล่อยลอยในความฝันโดยที่ไม่กลับร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง 
คงยาก ยากเกินไป
โอบกอดฉันไว้และนำทางฉันไป
สู่ดินแดนแสนไกล
ในคืนนี้ 
เสียงเพลงแผ่วเบาคลอเคล้าไปกับบรรยากาศหม่นๆ แสงแดดอ่อนๆทะลุผ้าม่านสีฟ้าเก่าๆ กับตัวฉันที่นอนเหม่อมองเพดานอยู่บนเตียง มือทั้งสองวางไว้บนท้องที่ยุบและพองขึ้นตามลมหายใจที่ยังมีอยู่



ทรมานเหลือเกิน
SHARE
Written in this book
A Bit Short 
รวบรวมเรื่องสั้นนิดๆของฉัน
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments