เสียงของ หั ว ใ จ


ผมได้รู้ว่าหัวใจมีเสียง
ก็ตอนที่ผมตั้งใจฟัง



ผมเคยรู้สึกอึดอัดกับเรื่องราวมากมายในหัว




เรื่องราวที่คิดได้และตั้งใจว่าจะเขียนแต่เก็บไว้  ยังไม่ได้เอาออกมา  พอนานเข้าเรื่องราวก็ยิ่งเยอะจนสับสนไปหมด  จับหัวชนปลายไม่ถูก  อึดอัด  อยากระบาย  อยากเอามันออกมา



ผมเลยตั้งสติ  เรียกสมาธิ  ค่อย ๆ นึก  ค่อย ๆ เขียน  ทีละเรื่อง ๆๆ...
ปรากฎว่าวันนั้นแค่ชั่วโมงเดียวผมเขียนออกมาได้ตั้ง 3 เรื่องหลัก ๆ


หั ว ใ จ อยากกล่าวออกมา
แต่ ป า ก ไม่ยอมกล่าวออกไป

 
ผมจึงคิดได้อย่างหนึ่งว่า อืออ..ที่จริงคนเรานี่ก็มีเรื่องราวที่อยากเล่ากันทุกคนนะ  มีตั้งเยอะตั้งแยะจนไม่รู้จะเอาไปเล่าให้ใครฟังดี


บางเรื่ิองใช่ว่าสามารถเล่าให้ฟังได้ทุกคน  และบางคนก็ใช่ว่าสามารถเล่าให้ฟังได้ทุกเรื่อง 


เรื่องไหนควรเล่าให้ใครฟัง ? 
ใครควรฟังเรื่องอะไร ?
ไหนกับเวลาและโอกาสอีก


การจะเล่าเรื่องหนึ่งๆ ให้คนหนึ่งๆ ฟัง มันยากที่จะตัดสินใจ  ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ตัดสินใจไปถูกหรือไม่  มีเพียงความรู้สึกที่อยากเล่า


ผมจึงเข้าใจว่า..

จุดหลักจริงๆ ไม่ได้อยู่ที่ผู้เล่าหรอก ที่ไม่รู้ว่าจะเล่าให้ใครฟังดี  แต่จุดหลักจริงๆ อยู่ที่ผู้ฟัง ที่เขาต้องยอมรับฟังอย่างเข้าใจ


และหัวใจเราเองก็เหมือนกัน  มีเรื่องได้ทุกวันไม่จบไม่สิ้น  เรื่องเก่าไปเรื่องใหม่ก็มา  และส่วนใหญ่จะเป็นอย่างว่า...เรื่องเก่ายังไม่ทันไปเรื่องใหม่ก็เข้ามาแทรกซะละ !


เนื่องจากหัวใจที่ทำงานตลอดเวลานี่เอง   
ผมถึงได้เข้าใจอย่างหนึ่งว่า...

ถ้าเราฟังเสียงหัวใจตัวเองอย่างตั้งใจ
เราจะสามารถเขียนออกมาเป็นตัวอักษรได้.. ไ ม่ สิ้ น สุ ด

SHARE
Writer
SanK-One
นัก(อยาก)เขียน
ชอบมองดูอะไรที่เคลื่อนไหว.ชอบสังเกตุอะไรที่สงบนิ่ง, f:San K-One Pandeksab, ig:san_k_one

Comments