ทะเลเงียบงัน
ไม่ดีเลย ไม่สร้างสรรค์ ตีบตัน ล่องลอย ร่องแร่ง แหว่งวิ่น ติดแหงก
อะไรบางอย่างมัดเราไว้ไม่ให้โบยบิน ผิดธรรมชาติ !

อยากสนุก สนุกแบบที่ไม่ใช่ประเดี๋ยวประด๋าว
ไม่ใช่สนุกแบบดื่มเหล้า ปาร์ตี้ อยากสนุกแบบสนุกจากภายใน

ตลกร้ายเหมือนกันนะ ความอยากสนุกนี่

ทำไมไม่ไปทำอะไรที่สนุกล่ะ? - ถามตัวเอง
ชีวิตเราควรทำอะไรถึงจะสนุกนะ ?

สร้างตัวละครสมมติขึ้นมาคนนึงแล้วกระทำรุนแรงแก่คนคนนั้นหรอ
ไม่จำเป็น ไม่ได้อยากทำร้ายใคร

ทำร้ายตัวเองก็ไม่อยาก
แต่บางครั้งเราเจ็บปวดเพราะตัวเอง

การผลัดหลงอยู่ในสภาวะจำยอมบางอย่างที่ทำให้รู้สึกประดักประเดิด
รู้สึกเหมือนทะเลทั้งผืนถูกบังคับไม่ให้ก่อคลื่น ไม่ให้ระรื่นยินดีกับสายลมที่พัดมาตลอด

"ไม่ได้ วันนี้ฉันถูกห้ามไม่ให้ยกตัวขึ้นตามแรงพัดของเธอ สายลมที่รัก" ทะเลกล่าว
"ได้ด้วยหรอ ใครสั่งเธอล่ะ" สายลมถาม

"นั่นสิ ใครสั่งก็ไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกที ฉันก็กำลังทำตามคำสั่งนี้ไปซะแล้ว"
"นานรึยัง คำสั่งที่ไร้เสียงครั้งนี้"

"ไม่นานเท่าไรหรอก หรือความจริงฉันไม่รู้เวลาก็ไม่ทราบ"

ความรู้สึกของเวลาถูกตัดขาดไป เพราะสนใจแต่ความคิดภายในจิตใจ

"If you're in your head, you are dead"
ถ้าคุณติดอยู่ในหัวของคุณ ในความคิดของคุณ คุณตาย - ใครซักคนเคยพูด ในสัมมนาเกี่ยวกับชีวิตซักอย่าง

ตีความได้หลายทางนะ ประโยคนี้ ห้ามคนชอบคิดไม่ให้คิดอย่างงั้นเหรอ บ้าจริง

"แต่ฉันว่าเธอเพิ่งเป็นนะ ฉันยังจำความสดใสของเธอ ความบ้าของเธอได้ดี ทะเลคลั่งผืนนั่น"
"อืม ฉันก็ยังจำตัวเองได้เช่นกัน"

"เหมือนเธอรออะไรบางอย่างอยู่อย่างงั้นแหละ เธอรอให้ฝนตกอยู่รึเปล่า
รู้สึกว่าน้ำในตัวเธอหดหายไปรึเปล่า"

บางครั้งความรู้สึกแย่ๆ ก็ทำให้ตีความเช่นนั้นได้

"ทั้งที่เธอเป็นทะเลเนี่ยนะ โอ นี่ก็เป็นเรื่องตลกร้ายเช่นกัน"

เหมือนเป็นก้อนหินบนภูเขาที่หลงคิดว่าตัวเองเป็นภูเขา แล้ววันนึงฝนก็ละลายหินก้อนนั้นให้เป็นฝุ่นผงลอยอยู่ในทะเล ตอนนี้ในทะเล เขาก็คิดว่าเขาเป็นทะเล เพราะกำลังเป็นส่วนหนึ่งของทะเล

นานเท่าไรไม่รู้ ถ้าตัดเรื่องเวลาออกไป ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววิที่ต่อเนื่องกัน
เวลาภายนอกนั้นต่อเนื่อง เวลาภายในตัดต่อได้ ก็แค่ภาพที่เอามาเรียงต่อกันเท่านั้นเอง

"เธอจะเอาภาพอะไรมาวางต่อจากภาพทะเลนิ่งภาพนี้ล่ะ" สายลมถาม เหมือนได้ยินที่ทะเลคิดในใจ
"ไม่รู้เหมือนกัน เลือกได้ด้วยหรือ ไม่แน่ใจเลย"

บางครั้งเขาเชื่อว่าเขาเลือกได้ แต่เมื่อความเชื่อนั้นตกหล่นไป ชีวิตเขาก็สิ้นหวังขึ้นมาในทันที

"เธอว่าเธอเลือกได้มั้ย ว่าจะเชื่อหรือจะไม่เชื่อ ว่าเธอมีสิทธิเลือกมันได้" สายลมถามอีก
"เอาซะยากเลย ทำไมถามอะไรยากจัง"

"อย่าเพิ่งท้อสิ เธอเลือกเองนะว่าจะเล่นเกมคำถามอันนี้ จะเป็นทะเลคิดมากแบบนี้"
"นั่นสิ เคยเลือกจะเชื่อ ตอนนี้กลับเปลี่ยนมาเลือกที่จะไม่เชื่อ ก็แปลว่าเลือกได้สิถ้างั้น"

อะไรทำให้คนเราเปลี่ยนความเชื่อ ความจริงหรอ ใครจับใจคุณย้ายที่ซะล่ะ ? - อาจเป็นตัวคุณเอง

"แต่นี่เท่ากับว่าเธอยอมรับแล้วสิว่าเธอเลือกได้ ว่าจะเชื่ออะไร"
"แล้วความจริงล่ะ ทำไมความจริงมันช่างไม่ถูกใจเอาเสียเลย"

เรามีสมองไว้คิดซับซ้อน ทำไมเลือกเอาสมองมาคิดซับซ้อนให้สับสนตัวเองเท่านั้นล่ะ
ดูไม่ค่อยคุ้มค่าเท่าไรเลยนะ

"เงียบไปนาน เรียบไปเลย เท้าเธอไปอยู่ที่ไหนหรือ ทะเลจ๋า" สายลมเรียกสติของทะเลให้กลับมา

บางครั้งเราก็ไม่รู้ว่าเท้าอยู่ที่ไหน จนกระทั่งเมื่อถูกใครเหยียบ หรือสะดุดอะไรบางอย่าง

คุณก้มลงมองเท้าของตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?

"ขอโทษที อยู่ดีๆ ก็เผลอแหย่ลงไปในเหวที่ก้นแอ่งแห่งนี้"

ทะเลภายในนั้นกว้างใหญ่ คุณจะจดจ่ออยู่ส่วนไหนก็ได้
แต่การจ้องเข้าไปในความมืดดำพิศวงมีความเสี่ยง

บางคนเตือนว่าคุณอาจตกลงไป ไม่ขึ้นมาอีกเลย
แต่มันก็แปลก เมื่อใดที่รู้ตัว เปลี่ยนที่จดจ่อ คุณก็กลับมาข้างบนอีกทีได้โดยฉับพลัน

หลายอย่าง หลายเรื่องราวที่ด้านล่างนั่น
ทับถมลงไป คุณจัดระเบียบสิ่งของที่ด้านล่างแล้วจะมีประโยชน์อะไร ?

ถ้ามันนานจนใกล้จะกลายเป็นดินเนื้อเดียวกันเต็มที

"ตอบยากก็ไม่ต้องตอบ แต่ถ้าเธอแหย่เท้าลงไปอีก ทีนี้ใครจะเรียกเธอ เพราะคงอีกนาน กว่าฉันจะวนกลับมาเจอเธอ ฉันเป็นสายลม ฉันเดินทางเสมอ"

เขาเป็นเพียงอนุภาคหนึ่งเท่านั้น บนภูเขา เขาเคยยืนนิ่งไม่ไหวติง เคยชินกับความหนักแน่นไม่หวั่นไหว จากนั้นในทะเล เขากระเพื่อมขึ้นลงสัมผัสกับสายลม เช่นเดียวกับทุกโมเลกุลน้ำที่มีโอกาสสัมผัสกับ 'ความสูงชั่วขณะ'

ความสูงของยอดคลื่นที่วนเวียนไม่สิ้นสุด

"เป็นทะเลก็สนุกตรงนี้ไม่ใช่หรือ ใครกันนะสั่งให้เธอห้ามสั่นไหว ประหลาดนัก ถ้าหาเจอจะโบกให้หงายท้องเป็นใบไม้เลยคอยดู"

อาจเป็นลมหนาวที่เยือกเย็น ไม่แยแส

ทะเลเกร็งหน้าให้ยิ้ม ลาสายลมอุ่นที่กำลังจะจากไปโดยไร้คำพูด

ลมหนาวแสนเงียบงันคืบคลานเข้ามา
ทะเลส่วนหนึ่งกำลังจะกลายเป็นน้ำแข็ง
ทะเลน้ำแข็งส่วนหนึ่งกำลังค่อยๆ ละลาย

ลมหนาวสีม่วง ลมอุ่นสีส้ม ทะเลสีน้ำเงิน

คนคนนึงนั่งหนาวอยู่หน้าบ้าน ควันไฟจากฟืนหายไปแล้ว ขี้เถ้าโบยบิน
ความคิดของเขาสลับไปมา บางนาทีเขายอมจำนน บางนาทีเขาก็ฮึดสู้

อาจเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "ฤดูใจ" ที่อ่านว่า "รึ-ดู-ใจ"

ใครจะอ่านรู้เรื่อง ต้องลองดู อาจมี หรือไม่มีเลยก็เป็นได้
บางครั้งความคิดก็กำกวม ไร้ทิศทาง ไม่เป็นเส้นตรง

แด่ความสงสัยและความสับสน

SHARE
Written in this book
Low energy
เมื่อจิตใจอ่อนแรง พลังภายในตกต่ำ หลายกิจกรรมถูกทิ้งร้าง เหลือไม่กี่อย่างที่ยังพอทำได้ หนึ่งในนั้นคือการจดบันทึก
Writer
ProtoZua
Books and music
บ้างเพื่อบอกเล่า บ้างเพื่อบำบัดตน

Comments