จงลืมเลือน แตกหัก กระจัดกระจาย.
แด่ความไม่สมมาตรของโลก
 


ในค่ำคืนที่อากาศร้อนกว่าสามสิบองศา ฤดูหนาวไม่เคยมีจริงพอๆ กับที่ซานต้าคลอสไม่เคยโคจรไปทั่วโลกด้วยกวางเรนเดียร์ ผมยืนอยู่หน้ากำแพงหนาเก่าๆ ที่มีประตูเพียงบานเดียวตรงนั้น



และมันก็ปิดตาย



ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งผมเคยเข้าไปในนั้นได้ กับใครสักคนที่ผมพยายามจะไม่ใส่ใจเขาอีก หลังกำแพงนี้ หลังประตูบานนี้ ผมรู้ว่ามันจะมีความทรงจำอะไรสักอย่างที่ผมไม่อยากจะใส่ใจมันอีกแล้ว ผมพยายามจะลืมเลือนที่แห่งนี้ ทำให้มันสูญหายไปจากพื้นที่ของโลก แต่ดูเหมือนว่า โลกไม่ต้องการให้ผมลืมเลือนมัน และอาจเพราะโชคชะตาชอบเล่นตลกกับชีวิตคนเสมอ



พระเจ้าชอบดูเมโลดราม่า ผมคิดเช่นนั้น ตอนนี้เขาคงจะเลื่อนช่องมาเจอช่องที่ผมอยู่ และกำลังดูผมอย่างสมน้ำหน้าในมนุษย์ผู้นี้จากสักที่บนอวกาศ ผมเป็นแค่นักแสดงในบทบาทที่ผมไม่เคยได้อ่านมันมาก่อน



มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ แต่ทำไมล่ะ หยุดเขียนนิยายน้ำเน่าใส่มาในชีวิตของผมสักที



หากทุกอย่างถูกกำหนดด้วยโชคชะตาและพรหมลิขิต แล้วพวกคุณจะให้ผมมีชีวิตของตัวเองไปทำไมกัน ?



การตกหลุมรักเป็นเรื่องงี่เง่า ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นในสักวันของชีวิต, ราวกับรู้อนาคต และผมก็รู้อีกด้วยว่าต่อมาผมก็ต้องเสียใจ แต่ผมก็ยังเลือกที่จะทำแบบนั้น เลือกที่จะตกหลุมรัก



...เพราะทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้ทั้งหมดแล้ว และคิดว่าผมเป็นคนเลือก แม้แท้จริงโชคชะตานั่นแหละที่เลือกให้ผม



ในค่ำคืนที่อุณหภูมิอากาศสามสิบสามองศา ผมยืนอยู่หน้ากำแพงของตัวเอง ประตูที่ผมสร้างขึ้นมาเอง



ผมใช้มือทาบประทับรอยไปตามขอบประตู จุดที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นกำแพงมาก่อน และเป็นผมเองที่ทุบมัน ก่อนจะสร้างประตูบานนั้นเพื่อจะจับมือคุณให้เข้ามาในกำแพงของผม แต่สุดท้าย จนวันที่คุณหายไปเหมือนดวงอาทิตย์ที่หายไปจากก้อนเมฆ เหมือนตอนกลางคืนที่ไร้ซึ่งแสงแดด เหมือนดอกทานตะวันที่โศกเศร้าในยามค่ำคืน



คุณได้หายไปจากหลังกำแพงของผมชั่วนิรันดร์ และไม่กลับมาอีกไม่ว่าผมจะร้องเรียกคุณสักเท่าไหร่ที่หลังกำแพงนั้น ร้องเรียกจนผมไม่มีเสียงหลงเหลือเพื่อสะอึ้นถึงคุณ



หลังจากวันนั้น หลังกำแพงก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันกลายเป็นสถานที่ที่เงียบเหงาและน่ากลัว ไม่มีแสงสว่างใดหลงเหลือ ทั้งมืดมิดและคับแคบ จนผมเองก็ไม่เข้าใจในพื้นที่หลังกำแพงของผมอีกต่อไป ผมเปิดประตูออกมาหลังกำแพงที่เปลี่ยนไปแต่ทว่ายังคงเต็มไปด้วยร่องรอยการมีอยู่ของคุณ



และผมก็ล็อกประตู เดินออกมาจากกำแพงนั้น และลืมเลือนคุณ



สุดท้าย กลายเป็นผมที่ยังคงคิดถึงร่องรอยนั้น ผมอยากจะเข้าไปที่ตรงนั้น ที่หลังกำแพงอีกครั้ง แต่ผมก็ทำไม่ได้อีกแล้ว



...เพราะกุญแจของประตูบานนั้น อยู่ที่คุณ









ในวันที่คิดถึงคุณเพิ่มขึ้นอีกแปดเปอร์เซ็นต์. 
SHARE
Writer
twentyeight_A
INFJ
เพราะวงแหวนสำคัญต่อดาวเสาร์.

Comments

ดีจังเลยครับ

Reply
twentyeight_A
2 years ago
ขอบคุณค่ะ.
nawtpal
2 years ago
อ่านแล้วคิดถึงกำแพงของผมด้วย
Reply
twentyeight_A
2 years ago
หวังว่าหลังกำแพงของคุณจะเป็นที่ที่คุณมีความสุขนะคะ
nawtpal
2 years ago
ทุกกำแพงมีความสุขแหละครับ บางทีเราอาจจะยังหามันไม่เจอ ตอนนี้หันไปเห็นแต่กำแพง 55