เพื่อนกัน(ไม่)ตลอดไป

"เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป..'' 

มักจะเป็นคำที่เรามักจะพูดกันเสมอ ตั้งแต่ที่ฉันจำความได้ เราก็มีกันเป็นเพื่อนตลอด ในทุกๆวัน ถ้าเรามีเวลาว่าง เรามักจะโทรหากัน แม้เราจะไม่ได้เรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ความเป็นเพื่อนไม่เคยจะจางหายไป เรามักจะเล่าสิ่งต่างๆสู่กันฟังเสมอ จนมากระทั่งวันนึง... สิ่งเหล่านั้น มันไม่มีอีกแล้ว ก็ไม่แปลกใช่มั้ย ที่ฉันจะใจหาย

ฉันไม่เจ็บหรอกนะที่เรื่องราวของเรามันจบลง สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บคือทำไมคุณถึงทำร้ายความรู้สึกกัน ด้วยการที่ทำให้ฉันเชื่อว่าคุณไม่เหมือนคนอื่น  ว่าคุณจริงใจต่อกัน      ว่าฉันมีความหมายต่อคุณ

มักจะเป็นคนที่เราไม่คิดว่าจะทำร้ายความรู้สึกคุณ เป็นคนทำเสมอ และที่เจ็บที่สุด คือ เป็นคนๆเดียวกับคนที่เราคิดว่า จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ที่จบลงด้วยคำว่าไม่ใช่อีกต่อไป

เราไม่สามารถทำนายได้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต และเราไม่อาจรู้ได้เลยว่าแต่ละคนทีี่เข้ามาในชีวิตเรา เขาหวังอะไรจากเรา และในแต่ละเดือนที่ผ่านมานี้ ฉันรู้สึกเหงาเหลือเกิน แล้วฉันก็ลืมไปแล้วล่ะว่าตัวฉันเองก็มีคนอยู่รอบตัวมากมาย

ฉันเคยคิดว่า เราอาจจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปได้จริงๆ ฉันหมายถึง เราผ่านเรื่องราวต่างๆนานามาด้วยกัน ไม่ว่าจะทุกข์ หรือสุข เราก็อยู่เคียงข้างกันมาตลอด แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นเลยซักอย่าง เราหยุดเล่าสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นสู่กันฟัง และที่แย่ไปกว่านั้น เธอได้สร้างระยะห่างมากมายเหลือเกิน ตอนนี้เธอได้อยู่ไกลเกินกว่าที่ฉันจะเอื้อมถึงแล้ว... ไกลเหลือเกิน แล้วมันก็ไม่มีประโยชน์ที่ฉันจะเข้าไปอีกแล้ว รู้มั้ย เพราะตอนนี้เราต่างก็ไม่ใช่คนๆเดียวกับที่เราเคยเป็น

เราเคยถือสายคุยโทรศัพท์กันเป็นชั่วโมง แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้รับแม้แต่ข้อความตอบกลับ

ฉันเคยคิดว่า เวลาที่ใครซักคนบอกเราว่า รักเรา, เขาจะรักเราตลอดไป ฉันเคยคิดนะว่า การที่เราได้รักใครซักคน ความรักนั้นจะไม่จางหายไป แต่ไม่มีคำไหนที่สำคัญอีกต่อไปหรอก เพราะความจริงแล้ว พวกเขาต่างก็โกหก

บางครั้งคำว่า รัก ก็คือคำโกหก แต่บางครั้งมันก็ไม่ใช่ แต่เราจะรู้ได้ไงล่ะว่าอันไหนคือความจริง? คำตอบคือ คุณไม่รู้หรอก... และบางครั้งบางคนอาจจะรักคุณในวันนึง แล้ววันต่อมาเขาอาจจะปฏิเสธคุณโดยไม่มีเหตุผลก็ได้

ไม่มีอะไร ไม่มีสิ่งไหนที่สมเหตุสมผลเลย
บางคนอาจจะอยู่กับเราในวันนี้, แล้วพวกเขาก็จะจากไปในวันอื่น
และบางครั้งเราไม่อาจรู้เหตุผลด้วยซ้ำว่า เพราะอะไร และบางวันเราก็อาจที่จะอยู่จนรุ่งสาง เอาแต่คิดว่า ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้?

ฉันไม่รู้วิธีที่จะยอมรับความจริงหรอก เพราะฉันไม่รู้เหตุผล และฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันทำอะไรผิดไป หรือทำไมเธอถึงเลิกรักฉัน ทำไมเธอถึงไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ฉันไม่รู้หรอก สิ่งที่ฉันรู้มีอย่างเดียวคือ ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้เท่านั้นเอง 




SHARE

Comments