ความเงียบ ความเหงา และฤดูหนาว
               ในวันหนึ่งผมนั่งนิ่งๆข้างๆห้องสมุดประจำเมือง บนโต๊ะไม่มีสิ่งใดมากไปกว่าสมุดวาดรูปเล่มเล็กๆ พร้อมกับดินสอแก่นกดแท่งละ 25 บาท และยางลบยี่ห้อดอกไม้สีขาว มันก็เงียบเหงาอย่างมากมายก็ยังมีผู้คนเดินไปมา อากาศในวันนั้นมันเหมือนฝนจะตกแต่ก็ไม่ตก หนาวนิดๆเหมือนกับเปิดเครื่องปรับอากาศที่ 25 องศา ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นใจเสียเหลือเกินที่จะทำให้การอยู่คนเดียวนั้นมันน่าเบื่อ....ใช่ๆ หลายๆคนคงคิดแบบนั้น เหมือนที่มีพูดกันในinternetว่า "ฤดูหนาวคือฤดูที่เหงาที่สุด" 

                ผมไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าคนพวกนั้นเขาต้องการจะบอกอะไรกันแน่ หรือพวกเขาแค่ออกมาบอกความรู้สึกของพวกเขาในช่วงเวลานั้น ประหนึ่งเขาต้องการชักชวนให้ผู้คนคิดแบบเดียวกัน แต่สำหรับผมแล้วการต้องนั่งอยู่คนเดียวในวันนั้นทำให้ผมมองเห็นบ้างอย่าง ฤดูหนาวนั้นมันเงียบและสงบเหลือเกิน ถึงแม้ว่าผู้คนในเมืองนี้จะยังใช้ชีวิตแบบเดิมๆเหมือนทุกวัน ร้านข้าวยังคงขาย ห้องสมุดยังมีคนใช้งาน และรถมากมายวิ่งผ่านไปมาบนถนน แต่มันก็สงบเหลือเกิน หรือจะเป็นเพราะสภาพอากาศกันนะ เพราะอากาศที่เย็นทำให้ทุกอย่าง.   รู้สึกสบายๆ ผู้คนเลยไม่ได้รู้สึกจะรีบร้อน ต่อให้ได้ยินเสียงที่ดังขนาดไหน พวกเขาก็จะทำเพียงมองมันผ่านๆและไม่ใส่ใจกับมัน บ้างอย่างก็ผิดแปลกไปนะ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันเท่าไหร่หรอก ผมก็นั่งขีดๆเขียนวาดแบบงานของผมไปเรื่อยๆ แบบสบายๆ ผมนั่งคิดไปว่า ทำไมผู้คนถึงได้บ่นว่ามันเหงากันนะทั้งๆที่แบบนี้มันสบายจะตายไป ไม่เห็นต้องมีใครมานั่งคุยด้วยก็ได้ เรานั่งเงียบๆและทำงานไปเรื่อยๆก็ได้นี่ไม่เห็นต้องมีคนมาค่อยนั้งข้างๆเลย มันเงียบดีเหลือเกิน หรือว่า......

                                         "ความเหงามันเกิดจากความเงียบกันนะ"
SHARE
Written in this book
สามคำในความรู้สึก
รวบรวมตอนสั้นของ 3 คำเอาไว้ในนี้เพื่อจัดมันให้เข้าที่ เวลาที่ผมเขียนตอนที่ชื่อขึ้นด้วย 3 คำ มันคืออารมณ์นะช่วงเวลาๆหนึ่งเท่านั้น ตอนจึงสั้นมากๆ เพราะมันจะบอกเพียงความรู้สึกของตัวผมเอง (^ν^)
Writer
Singtosan
ชายผู้หลบซ่อนตัวในความสงบ
เราคือชายคนหนึ่ง ที่อาศัยอยู่อย่างสงบในหมู่บ้านอันห่างไกล ไม่ต้องพบเจอผู้คนมากมายก็ได้ แค่ในยามราตรีได้นั่งเขียนข้อความถึงดวงจันทร์และท้องฟ้า บอกเล่าความฝันของผู้คนก็เพียงพอแล้ว

Comments