บันทึกปลายปี 2016 : ลุยไฟหางาน
หนึ่งคำถามที่เด็กจบใหม่มักถูกถามคงหนีไม่พ้น "จบแล้วทำงานที่ไหน" "ทำงานหรือยัง" หรือ "อยากทำงานอะไร" ?? 
เราก็เป็นหนึ่งในคนที่ถูกถาม และยังไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่ามีงานประจำทำแล้ว (เรียกง่ายๆ ว่าตกงาน) รายได้ที่จุนเจือปากท้องทุกวันนี้ล้วนได้มาจากการรับงานฟรีเเลนซ์ บางเดือนงานชุกก็ดูล่ำซำ บางเดือนเงียบเหงาก็ดูเหี่ยวแห้ง เป็นคนที่ต้องคอยลุ้นในแต่ละเดือนว่าจะมีใครมาจ้างทำอะไรบ้างไหม 
.
เรายื่นสมัครงานไปหลายที่ตั้งแต่เรียนจบ สิริรวมตอนนี้ก็ปาเข้าไป 6 เดือนแล้วที่ยังลุยไฟหางานประจำ ส่งประวัติ เอกสารไปหลายที่ บางที่เรียกสัมภาษณ์แล้วก็เงียบหายไป ปล่อยให้เข้าใจเองว่าไม่ผ่านการคัดเลือก (ตรงนี้เข้าใจได้ว่าคุณสมบัติของเราอาจจะไม่ตรงใจ และทุกองค์กรต่างก็อยากได้บุคคลากรที่ดีที่สุดมาร่วมงาน) ซึ่งเราก็อยากให้บอกนะว่า รอบนี้แกไม่ได้นะ รอบหน้าค่อยมาลองสมัครอะไรก็ว่าไป เหมือนความเฉยชาคือการบอกลาโดยไม่ต้องออกเสียงใด ประมาณนั้น บางที่ก็บอกตรงๆว่าคุณสมบัติยังไม่ได้ ก็เข้าใจ ยอมรับ และหาทางปรับปรุงอยู่เสมอ 
.
เราพยายามทบทวนหาข้อผิดพลาดและน้อมนำมาปรับปรุงตนเองอยู่เสมอ (หรือคิดไปเอง ? บรรทัดนี้ดูอวยตัวเองไปหน่อย) ก็พยายามหัดแต่งหน้า แต่งตัว ปรับบุคลิก แก้ไขปรับปรุงเรซูเม่อยู่เสมอ เปิดเว็บไซต์หางาน สมัครสมาชิกแทบทุกเว็บ กดส่งสมัครงานในตำเเหน่งที่สนใจเมื่อเจอ 
เหนื่อยเนอะ
.
ไม่ใช่ว่างานฟรีแลนซ์ไม่ดีอะไรหรอก ถึงมีงานประจำก็ยังจะรับงานฟรีแลนซ์อยู่ เพียงแต่เราอยากได้ประสบการณ์การทำงานในองค์กร การทำงานร่วมกับผู้อื่น และอยากจัดการกับภาระค่าใช้จ่ายที่มีด้วยใจที่รู้รายรับแน่นอนในแต่ละเดือน
.
เราลุยไฟหางานอยู่แบบนี้ตั้งแต่ก่อนเรียนจบ ช่วงสามเดือนเเรกเป็นอะไรที่ท้อมาก จึงตัดสินใจหยุดหางานไปพักหนึ่ง ไปเรียนว่ายน้ำ ไปเรียนภาษาอังกฤษคอร์สสั้นๆ ประกอบกับเป็นช่วงมรสุมชีวิต 2 ลูกใหญ่ คือยายเข้าโรงพยาบาลแล้วเราต้องไปดูแลท่าน  ส่วนอีกลูกหนึ่งถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิตที่คงไม่มีวันลืม แต่เราก็ผ่านมาได้และเติบโตขึ้นแม้ว่าจะถูกเฆี่ยนซ้ำกระหน่ำโบยตีด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเเละเจ็บปวดมหาศาลก็ตาม ตรงนี้ต้องขอบคุณเวลา ครอบครัว เพื่อนฝูง การว่ายน้ำ และโอป้าในซีรีส์ที่ช่วยให้เราเข้มแข็งและก้าวผ่านจุดนั้นมาได้ ขอบคุณจริงๆ
.
เหลือแค่เรื่องงานที่ยังคงค้างคา หลายคนปลอบใจเราว่านั่นอาจยังไม่ใช่จังหวะชีวิตของเรา เราเองก็เหนื่อยเช่นกันกับการสมัครงานและตระเวนสัมภาษณ์งานหลายๆที่ และมีไม่น้อยที่การสัมภาษณ์งานถูกลากเข้ากลุ่มธุรกิจเครือข่าย /ร้องไห้แรงมาก
 .
จะว่าไปแล้วชีวิตช่วงนี้ก็เป็นช่วงหนึ่งที่เรารู้สึกจมจ่อกับความไร้ค่าของตัวเอง รู้สึกไร้ค่า หมดความสามารถ (เว้นแต่ตอนมีอะไรทำจริงๆจังๆ จึงชอบหาอะไรทำอยุ่เสมอและไม่ยอมอยู่เฉยๆ )
รู้เลยนะคะว่าช่วงอายุเท่านี้หลายคนโฟกัสที่การทำงานและการทำตนเองให้ประโยชน์ต่อสังคม คนรอบข้าง  ไม่ใช่ปัญหาหัวจิตหัวใจเหมือนสมัยกระโปรงบานขาสั้น 
.
หากถามว่าอยากทำงานเกี่ยวกับอะไร เอาจริงๆตอนนี้เริ่มคิดแล้วว่างานอะไรก็ได้ที่ฉันสามารถทำได้ เจ้านายไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรามาก คนอื่นไม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเรา และผลตอบแทนสามารถอยู่ได้ทั้งเดือนโดยไม่ขัดสนเท่าใดนัก (ไฮไลท์อยู่ตรงนี้) แต่การจัดการรายได้อยู่ที่วินัยและความสามารถในการควบคุมกิเลสของแต่ละบุคคลอีกทีหนึ่ง สิ่งที่เรียนมาหลายคนบอกกับเราเสมอว่าหางานยากนะ ( รู้งี้ตอนนั้นถ้าเลือกเรียนพยาบาลคงไม่ต้องมาเตะฝุ่นอยู่แบบนี้หรอก แต่ทำไงได้ล่ะ เดินหน้าต่อค่ะ ) เราคิดว่าความรู้ที่มีสามารถเอาไปต่อยอดได้หมดนะ ยกเว้นสายที่เขาเฉพาะทางจริงๆ แต่ส่วนหนึ่งก็แอบคิดว่าตอนนี้อาจจะยังไม่ใช่จังหวะชีวิตของเราก็ได้ เราคิดเช่นนี้ก็เพื่อปลอบใจตัวเองให้เดินหน้าต่อ และไม่จมจ่ออยู่กับประจุลบในใจมากเกินไป 
 .
ตอนนี้ที่บ้านก็ปลอบใจเเหละว่าอยากให้ลุยไฟหางานอีกครั้งหลังรับปริญญา เพื่อที่จะได้ทำงานได้อย่างเต็มที่ไม่จำเป็นต้องลางานหลายวัน เพราะที่นัดสัมภาษณ์เราเดือนนี้ได้ถามว่าเราติดขัดอะไรไหม เพราะจะให้ทดลองงานได้เลย แต่เราก็บอกไปว่าเดือนมกราคมเราต้องลาหลายวันเพื่อรับปริญญา เอชอาร์จึงบอกเราว่าอาจจะยังไม่ใช่เวลาของเรา เพราะเขาต้องการคนจริงๆ ซึ่งตรงนี้เราก็เข้าใจได้ เพราะเป็นช่วงเทศกาล การได้คนมาช่วยงานเยอะๆ ย่อมเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับช่วงเวลานั้น 
.
ตอนนี้ก็คงพยายามเก็บหอมรอมริบเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายช่วงรับปริญญา
พยายามรับงานฟรีเเลนซ์และกระตุ้นยอดขายสินค้าในเว็บของตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
(ซึ่งช่วงนี้ขายอะไรไม่ค่อยดีเลย หรือเราโปรโมทน้อยเกินไปก็ไม่รู้ เดี๋ยวหาสาเหตุอีกที)
หมดช่วงรับปริญญา
ก็คงลุยไฟหางานอีกครั้ง ไม่จำเป็นว่าต้องเชียงใหม่หรือกรุงเทพฯแล้วล่ะ
อ้อ นอกจากติดตามเว็บไซต์หางานทุกเว็บแล้วยังตระเวณไหว้พระขอพร ของาน หลายวัดด้วยนะ 
หวังว่าชีวิตคงไม่ติดขัดอะไรอีกแล้วนะ :)
  
SHARE
Writer
Kimhunt
นักฝึกเขียน
passion ในชีวิตตอนนี้หลงเหลือแค่ passion fruit เท่านั้น

Comments

nananatte
4 years ago
สู้ๆ นะคะ :-)
Reply
Kimhunt
4 years ago
ขอบคุณค่ะ T.T