ไม่มีชื่อเรื่อง
'หนูว่าหนูเป็นโรคซึมเศร้าอะแม่' รู้แน่ว่าคนที่รักเรานักหนาต้องช็อกแน่ๆเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวพูดประโยคนี้ออกมา
'ไม่หรอกมั้ง หนูแค่เครียดรึเปล่า' ใช่ค่ะแม่ หนูเครียด

เราเครียดมาตั้งแต่เด็กด้วยรูปร่างที่ไม่ได้เป็นแบบสมัย(นี้)นิยมซักเท่าไหร่ คำพูดแรงๆเสียดแทงเข้ามาไม่รู้กี่สิบคำ 
ฉันไม่ควรได้รับความรัก                           เจ็บปวดนะที่คิดแบบนั้น แต่หยุดความคิดไว้ไม่ได้จริงๆ

ถูกทิ้ง ถูกเท แหงล่ะ เพราะความที่ไม่รักตัวเองแต่เรียกร้องความรักจากคนอื่น 
ไม่หรอก
ความรักที่อยู่ในใจของเรามาเยอะเกินไปต่างหาก

ตั้งแต่เกิดมา เราไม่ค่อยเกลียดใครจริงๆจังๆ มีแต่รักคนโน่น สงสารคนนี้ไปทั่ว 
แต่ไม่เคยสงสารตัวเอง 

เริ่มโตอยู่ด้วยตัวเอง ความรับผิดชอบเริ่มมากขึ้น ตัดสินใจเรียนไกลเพราะคิดว่าเป็นโอกาส โอกาสที่จะได้รับผิดชอบตัวเอง ซึ่งทำได้ค่อนข้างดี เพราะได้เพื่อนดี คอยช่วยเหลือและเป็นที่ปรึกษาให้กับกันและกันได้

ขอบคุณมากนะ

อาการเครียดหนักเมื่ออยู่ในช่วงเรียนหนักก่อนจบ หาทางออก แก้ไขปัญหาโดยการถามผู้น่าจะรู้ คนที่เคยทำมาก่อนจนแก้ได้ เรียนจบ
นั้นคือครั้งแรกแห่งความภูมิใจ
ไม่ยากจนอยากตายนี้นา อาการดีขึ้นหลังจากนั้น เดินทางหางานบ่อยครั้งไม่ได้ทำให้เครียด แต่ผลลัพธ์กลับมาทำร้ายเรา 

ผิดหวัง เสียใจ ทำไมทำไม่ได้ จบด้วยการโทษตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

ตายไปอาจจะง่ายกว่า
                             เฮ้ย คิดแบบนี้ได้้ไง ยังมีอย่างอื่นให้ทำอีกตั้งเยอะ 

เมื่อก่อนเคยคิดว่าการฆ่าตัวตายเป็นทางออกที่โง่ที่สุดเท่าที่มนุษย์คนนึงพึงกระทำต่อตนเองนะ
แต่ตอนนี้เรากลับเข้าใจ เข้าใจว่าทำไมเขาถึงโดดตึก แขวนคอ กรีดข้อมือ 
น่ากลัวนะ ตัวเราก็ด้วย

แบกรับความเครียดจากที่ทำงาน(ที่ไม่สิ่งแวดล้อมไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มลพิษทางอารมณ์ค่อนข้างเยอะ) แต่ถ้าไม่ผ่านตรงนี้ไปแล้วจะทำอะไรได้
ทำในสิ่งที่รักไงอย่างที่เคยบอกไว้เมื่อไดอารี่เรื่องที่แล้วว่าจะ 'พยายามหาและสร้างโอกาสให้ตัวเอง'
แต่พอมาถึงคีย์บอร์ดหลังจากเลิกงาน กลับพิมพ์อะไรไม่ออก ความสร้างสรรค์หายไป สีสันสดใสถูกบดบังด้วยสีเทา 

วันนี้เราตื่นมาพร้อมอาการเตียงดูด อาจเป็นเพราะซึมเศร้าหรือขี้เกียจ เป็นครั้งแรกที่พูดกับแม่ตรงๆว่าอยากร้องไห้แต่อธิบายไม่ได้ว่าจะร้องทำไม
หยิบกล่องสีมาเพื่อจะระบายสีในสมุดระบายสีผู้ใหญ่ที่เคยเป็นความสุขเล็กๆกลับระบายไม่ออก ไม่รู้ระบายสีอะไร ระบายทำไม
หยิบโปสการ์ดที่สะสม มองดูรูปที่เคยเป็นดั่งความฝันอันล่ำค่า แต่กลับทำให้น้ำตาร่วงจากนั้นก็หยุดร้องไห้ไม่ได้

เราไม่เคยไปหาหมอ ได้แต่ทำแบบทดสอบซึ่งบอกว่าอยู่ในระดับเริ่ม ซึ่ง... ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร

ที่เขียนลงมาเพราะไม่รู้จะเขียนอะไร อยากเขียนเรื่องสั้น เพราะชอบอารมณ์ตอนที่อ่านผลงานเรื่องสั้นของตัวเองอีกรอบ มันหม่น เหมือนมีสีฟ้าเทาๆ อยู่ในนั้น แต่มันตันตื้อ เขียนไม่ออก 


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เรียบเรียงได้ไม่ดีเลย ประโยคห้วนๆไร้น้ำ
เหมือนใช้พื้นที่ตรงนี้เป็นที่ระบายซะมากกว่า ขอโทษถ้าทำให้เสียเวลานะคะ ^^;
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments

-Pluto-
3 years ago
สู้ๆนะคะ ✌😊
Reply
Double9
3 years ago
ขอบคุณค่ะ ^^
HollowbraiN
3 years ago
ชีวิตเป็นสิ่งสวยงามนะคะ ต้องหวงแหนและรักษา เราเองก็มีความทุกข์ ทุกข์ไปด้วยกันนะคะ
Reply
Double9
3 years ago
ทุกข์ด้วยกัน สู้ด้วยกันนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ ^^
HollowbraiN
3 years ago
สู้ๆ สู้ๆ
Double9
3 years ago
ฮึบๆ
Jairan
3 years ago
เราเคยอยู่กับความรู้สึกแบบที่คุณ Double9 เขียนระบายลงมา เรื่องเตียงดูดเอย หยิบสีมาระบาย โหยหาช่วงความสุขแบบเด็กๆ แล้วน้ำตาก็ไหลร้องไห้ดื้อๆเหมือนบางอย่างมันไม่ไหวแล้ว มันเหนื่อยเนอะ ไม่ได้อยากตายแต่แค่ไม่อยากอยู่ต่อกับอะไรๆในทุกวันนี้ เราเข้าใจนะ และเราอยากให้คุณสู้ เราเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าค่ะ ไปรพ.ทุกเดือนเป็นปีที่สองแล้ว ต้องใช้ยาเยอะมาก เราเข้าใจความทรมานของความรู้สึกพวกนั้น เราเองก็ยังอยู่กับมันอยู่ แต่ว่าหลังจากตัดสินใจไปหาหมอแล้วยอมรับว่าตัวเองป่วย ต้องรักษาอย่างจริงจัง มันช่วยได้ค่ะ ช่วยได้มากๆเลย ทุกวันนี้เรายังคงไปรพ.จิตเวชอยู่ มันไม่ได้หาย แต่เราเริ่มชินที่จะอยู่กับโรคนี้มากกว่า ถ้าแนะนำได้ก็อยากจะให้ลองไปพบแพทย์แล้วรักษา ก่อนที่มันจะเป็นอะไรรุนแรงไปกว่านั้นค่ะ สู้นะคะ คุณไม่ได้อยู่คนเดียวตรงนั้น  ถ้ายังไงอยากจะรู้รายละเอียดการเข้ารักษา การพบแพทย์เพิ่มเติม เรายินดีให้ข้อมูลมากๆเลยค่ะ : ) สู้ไปด้วยกันค่ะ แล้วจะยิ้มได้ในวันพรุ่งนี้
Reply
Jairan
3 years ago
สู้ค่ะ บอกตัวเองไว้ของแค่นี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอกค่ะ
Double9
3 years ago
จะพยายามนะคะ ไว้จะ message ส่วนตัวไปปรึกษา หวังว่าคงไม่รบกวนนะคะ
Jairan
3 years ago
ไม่รบกวนเลยค่ะ ยินดีให้คำปรึกษานะคะ แต่อาจจะตอบช้าหน่อย ถ้ายังไงแลกช่องทางติดต่ออื่นได้ค่ะ ^__^ 
McPITCH
3 years ago
ระบายเถอะ รอฟัง

Reply
Double9
3 years ago
ขอบคุณที่รับฟังค่ะ