Touchy [MeiQi x Yeoreum]

ตอนนี้เธอกำลังนั่งจ้องมือถือด้วยสีหน้างอนๆมาร่วม 10 นาทีได้แล้วล่ะ สาเหตุน่ะหรอ ไม่มีหรอก ไม่มีจริงๆนะ!

เธอไม่ได้กำลังงอแงที่พี่สาวผมดำคนสวยหายไปอีกแล้ว

เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลยจริงๆที่พี่เขาไปทำงานที่จีนอีกแล้ว

ยอรึมคนนี้ไม่ได้น้อยใจพี่เหม่ยฉีคนนั้นเลยซักนิด!!


"ยอรึมอ่ากินขนมหน่อยมั้ย"

"ไม่กิน"

"ซักคำเถอะน่า เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้นไง"

ดายองยื่นขนมมาตรงหน้ายอรึมอย่างหวาดๆ แหงล่ะ ก็เล่นหน้ามุ่ยขนาดนี้ จะไม่ให้กลัวว่าจะอาละวาดขึ้นมาได้ยังไง ถึงปกติยอรึมจะคอยทำตัวน่ารักออดอ้อนคนนู้นคนนี้ แต่ตั้งแต่พี่เหม่ยฉีไปทำงานที่จีนบ่อยๆเข้า ยอรึมก็เริ่มจะกลายเป็นเด็กขี้งอนไปซะแล้ว


ยอรึมยอมงับขนมตรงหน้า ก่อนจะล้มตัวลงนอนกลิ้งไปมา

"เมื่อไหร่พี่เหม่ยจะกลับมาซักทีๆๆๆๆ"

ฉันคิดถึงพี่เหม่ย

ครืด~

เสียงสั่นของมือถือคงจะไม่สามารถเรียกความสนใจจากยอรึมได้ ถ้าหากมันไม่ใช่การแจ้งเตือนวิดีโอคอลจากคนที่เธอกำลังคิดถึงเอามากๆ

"ว่าไงคะยอรึมสบายดีมั้ย"

"พี่เหม่ยฉีคนใจร้าย ทำไมติดต่อมาช้าอย่างงี้ ฉันคิดถึงพี่มากขนาดไหนพี่รู้มั้ยฮะ"

แทนที่จะได้คำตอบกลับกลายเป็นว่าเหม่ยฉีต้องมาฟังเสียงโวยวายและพบกับใบหน้างอง้ำจากเด็กตัวเล็กแทน จนเธออดอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้

"ยิ้มอะไร ห้ามยิ้มนะ ฉันงอนพี่แล้ว งอนๆๆๆๆ"

"คิดถึงเหมือนกันค่ะ"

ประโยคง่ายๆนั้นทำให้ใบหน้าของยอรึมขึ้นสีทันที

"พ พี่คิดว่าพูดแค่นี้ฉันจะหายงอนพี่หรอ"

"ไม้ต้องหายหรอกค่ะ ไว้กลับไปพี่จะได้ง้อเราทั้งวันเลย อืม จะง้อยังไงดีน้า"

"เชอะ ฉันจะงอนพี่นานๆเลย"

ให้ง้อเราไปตลอดชีวิตพี่ก็ทำได้ค่ะ


แต่งเพราะคิดถึงพิเหม่ยคนงานยุ่ง
และรูปหน้างอนๆของน้องรึม
5555555


SHARE
Written in this book
ฟิคอูจู

Comments