ฉันเขียนให้ตัวเองอ่าน
บางทีก็อยากหลุดออกไปบ้าง..

ฉันเขียนหนังสือให้ตัวเองอ่านครั้งแรก
หลังจากพยายามเขียนให้คนอื่นอยู่นาน

ฉันสัตย์จริงกับตัวเองครั้งแรก
หลังจากพยายามเขียนเพื่อเดาใจคนอื่นตลอดเวลา..

ฉันอยากเป็นคนที่สมบูรณ์ในตัวเอง
มีชีวิตสบายๆ ง่ายๆ ไม่เครียด

แต่ทุกวันนี้มันเหมือนไม่เป็นอย่างนั้น

ฉันรับเรื่องราวมากมายหลายอย่างที่ไม่จำเป็น
ฉันกลายเป็นคนเก่งแต่ไม่สมบูรณ์
กลายเป็นคนที่ไร้การวางแผน ทั้งๆที่เคยมีแผน
ชีวิตเหมือนกำลังคว้าหาทุ่น ท่ามกลางมหาสมุทรเชี่ยวกราดกว้างใหญ่

ติดอยู่ตรงกลาง กลืนไม่เข้า คลายไม่ออก
เพราะการทำตามความคาดหวังของคนอื่นมากเกินไป

อะไรสำคัญกับชีวิต ไม่รู้แล้ว..

คือเงิน คือการยอมรับ
คืความดี คือสิ่งใดกันที่สุดของชีวิตของมนุษย์พึงตามหา

ฉันเห็นผู้คนรอบตัวเป็นไม่ต่างกับที่ฉันเป็น
สับสนแต่ยิ้ม ทรมานแต่ทำตัวแข็งแรง
เดินหน้าทั้งที่ไม่มีเข็มทิศ สู้ชีวิตทั้งที่จริงร่างกายอยากพัก

โลกนี้ช่างโหดร้ายยิ่งนัก
ชุบเด็กคนนึงให้สดใสร่าเริง แล้วพรากสีสันจากโลกไปจากเด็กน้อยเสียสิ้น

ช่างหน้าด้านและหน้าไม่อาย
ช่างโป้ปดและไร้สัจจะ
ไม่มีอะไรจริงไม่มีอะไรไม่จริง
ทุกอย่างล้วนสมมุติและปลอมแปลง

แรงบันดาลใจสำคัญแค่ตอนคนท้อ
คนไล่ตามฝันถูกนักลงทุนดูถูก
ไม่มีอย่างใดอยู่คงกระพันแม้แต่คุณค่าและสิ่งที่เราเชื่อถือ
ทุกอย่างหมุนไปขึ้นลงไร้ทิศทาง ไม่มีเหตุผลจะยึด ไม่มีเหตุผลจะสู้

ธรรมชาติดิ้นให้คนสลัดออกจากความถือ
แต่เรายังคงยึดมั่นไม่เสื่อมศรัทธา
ท้ายสุดเราทั้งหลายต้องการสิ่งใด
ในใจกลางพายุกลับพบความสงบ

มันเงียบเชียบและมีสมาธิ
คือแก่นสารของความรู้สึก
คือเหตุผลของการมีชีวิตอยู่
คือการเป็นอิสระจากความคาดหวัง
คือการกระชากออกจากหน้ากากหลายสีหน้า
คือการดื่มด่ำกับเสรีภาพ 
คือความคิดอันโลดแล่น 

ณ ใจกลางตัวหนังสือและถ้อยคำแห่งอารมณ์ที่ร้อยเรียง
คืออัตตาอันหนักอึ้งที่พึงมี
จงละจากสิ่งที่บีบ คลายจากสิ่งที่กังวล
หยุดสงสัยในการตัดสินใจ และก้าวเดินไปประดุจถือเทียนน้อยท่ามกลางพายุกระหน่ำ

คือเข็มทิศที่ขาดหาย
คือไฟสว่างยามราตรีครอบ
คือพลังงานอันไม่จำกัด 
คือความสุขอันเป็นอนันต์

หากแต่การเขียนเพื่อให้คนอื่นอ่านนั้น
ไม่เคยเป็นเหตุให้สิ่งที่เขียนมาก่อนหน้า
"เกิดขึ้นได้เลย"
SHARE
Writer
Moommong
writer photographer
ผู้ร่วมก่อตั้งเว็บไซต์ระบายปัญหาแห่งแรกของไทย : www.moom-mong.com มีปัญหาชีวิตอยากระบาย มาระบายได้เลยครับ ชีวิตมีเรื่องราวมากมาย หมื่นแสนปัญหา ร้อยพันความสมหวัง มากเกินกว่าจะยึดติดอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ 'มุมมอง' เกิดขึ้นมาเพื่อเตือนสติผู้อ่าน ให้อย่ามองอะไรเพียงมุมเดียว.. ทุกเรื่องราว มีมิติ มีความลึก มีมุมมีองศา สามารถมองเรื่องดีเป็นร้าย ร้ายเป็นดีได้เสมอ.. อยู่ที่ทัศนคติของคน ว่าจะมีปัญญาพลิกแพลงได้มากน้อยเท่าไร.. หากชอบรบกวนกดติดตามเพจเฟสบุ๊ก: มุมมอง ด้วยนะครับ

Comments