จะไม่เสียใจแบบนี้อีกแล้ว

      ในวันที่แผลในหัวใจยังสดใหม่และไร้การเยียวยาใดใด 

      "จะไม่เสียใจแบบนี้อีกแล้ว" ฉันบอกกับตัวเองอย่างนั้น ก่อนจะปิดประตูห้องน้ำ แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลไปพร้อมกับสายน้ำที่กำลังชโลมร่างกายอันสั่นเทา เสียงสะอื้นเบาๆจากหัวใจในวันที่ฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มันช่างกดทับความรู้สึกที่ขมขื่นอยู่แล้วให้สั่นสะท้านไปกับใหญ่ แต่จะทำอย่างไรได้ หากฉันแหกปากร้องเหมือนตอนเป็นเด็กผู้ไร้เดียงสา ฉันคงโดนคนในบ้านถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า โอเคไหม 
      ไม่, ฉันยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามแบบนั้น แม้จะเป็นการตอบคำถามในวัยผู้ใหญ่ แต่ใจฉันก็ยังเหมือนเด็ก เด็กน้อยที่ยังร้องไห้งอแงเพราะความรักอยู่วันยังค่ำ 



     "เธอโตเป็นผู้ใหญ่ก็จริงนะ แต่เธอไม่ได้ไร้หัวใจ และการที่เธอไม่ได้ไร้หัวใจนั้น มันก็เป็นสิ่งที่ยืนยันว่า การที่เราปล่อยไห้น้ำตาไหลออกมา อย่างน้อย มันก็ช่วยปลอบประโลมหัวใจดวงเล็กๆของเราที่กำลังดิ้นทุรนทุรายปางตาย ให้สงบลงได้บ้าง แม้มันจะคลายความเศร้าโศกไม่ได้ทั้งหมดก็ตาม" 

     ชายคนหนึ่งบอกกับฉันผ่านทางคอมเม้นท์ ที่ฉันตั้งสเตตัสไว้ว่า "โตเป็นผู้ใหญ่ เราก็ยังร้องไห้เพราะความรักอยู่ดี" 



     ฉันตัดสินใจโทรหาเจ้าของคอมเม้นท์ผู้คุ้ยเคยกับชีวิตฉัน นัดเขาออกมาเจอ เพราะฉันเองก็ไม่ได้เจอเขานาน อีกอย่างเขาคงดูเป็นผู้เจนโลกในเรื่องของความรัก และที่สำคัญตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว 


      "นึกว่าจะเปลี่ยนเบอร์ไปซะแล้ว" ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ชายเจ้าของคอมเม้นท์เดินทางมาถึงสถานที่ที่เรานัดแนะกัน 
      " :) " เขายิ้มตอบ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณ 
      "เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ นายว่าไหม" 
      "ใช่ ถ้าเป็นสมัยก่อน เรายังมัธยมอยู่เลย"
      "ฉันหมายถึงสถานที่ ไม่ใช่เราสองคน" 
      "สถานที่ยังเปลี่ยน คนจะไม่เปลี่ยนได้ไง" 
      "เหน็บไม่เคยเปลี่ยนเลยนะนาย" 
      "นี่ยังไม่นับรวม หัวใจ ที่แปรไปตามกาลเวลาด้วยนะ" เขายักคิ้ว
      "เห้อ มีแต่นายล่ะมั้งที่ยังชอบเหน็บแนมอยู่เหมือนเดิม"
      "เธอว่างั้นเหรอ" เขายิ้ม 
      "อือ พอใจยัง" ฉันยักคิ้วกลับ พร้อมกับใบหน้าที่ชวนหาเรื่องเต็มที่ 
      "....." เขาเงียบ เขาไม่ตอบ


      "ขอบใจนะที่มา แม้จะดึกแล้ว" ฉันตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง
      "ไม่เป็นไร เรายังอยากกลับมาที่นี่ มารอดูพระอาทิตย์ขึ้นเป็นเพื่อนเธอเหมือนเคย" 
      "ใครบอกว่าฉันจะอยู่ยันเช้า" 
      "ฉันจะไม่ขอให้เธออยู่ เพียงแต่ฉันไม่อยากจะดูแสงแรกของวันพรุ่งนี้อย่างเดียดาย แต่ถ้าเธอจะไป ฉันก็อยากให้เธอรู้ไว้ ว่าฉันทำหน้าที่ของฉันแล้ว" สายตาเขาเหม่อมองไปยังน้ำทะเลตรงหน้า 

      "สำนวนนักเขียน เอามาใช้กับฉันไม่ได้นะ อีกอย่าง ทำหน้าที่อะไรของนาย"
      "เพื่อนเก่า ในวันที่ความเศร้าโศกเรียกหา" เขามองมาที่หน้าฉัน จนฉันต้องหลบสายตา "อีกอย่าง" เขากล่าวต่อ "ฉันก็ไม่อยากจะให้เธอเข้าใจผิดๆนะ"
      "เข้าใจผิดเรื่องอะไร"
      "ฉันอาจจะใช้สำนวนการเขียนของฉันกับเธอก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า คำพูดพวกนั้นไม่ได้ออกมาจากใจ" เขาหันหน้ากลับไป ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่ชายหาด แล้วหยิบเบียร์กระป๋องในถังที่เขาถือมา ขึ้นมาดื่ม 

      ชายเจ้าของแว่นตาที่ตอนนี้เปลี่ยนไปเยอะจากสมัยก่อนทีเดียว ดูสูงขึ้น ผมยาวขึ้น หนวดเคราเยอะขึ้น นิ่งขึ้น ทว่า ยังดูยากอยู่ดีว่าในใจนึกคิดอะไรอยู่ 

      ฉันละจากความคิดก่อนจะนั่งลงข้างๆเขา พลางขอเบียร์อีกกระป๋องขึ้นมาดื่ม เขามองหน้า เลิกคิ้วสูง ทำแววตาสงสัย ก่อนจะหยิบและเปิดมันพร้อมกับยื่นใส่มือฉัน  
 
     "ถ้าเมา เราไม่อุ้นนะ หนัก" เขาบอก
     "ชิ.... ถ้าฉันเมาจริงนายจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้เหรอ" 
     "อืม" สั้นๆ เรียบๆ นิ่งๆ
     "ใจร้ายจัง"
     "งั้นก็อย่าเมาสิ เราจะได้ใจดี" 
     "ใจดีอะไร"
     "ใจดีที่จะไม่ต้องทิ้งใครไว้ข้างหลังไง"
     "อ่า...." ประโยคของเขาเมื่อสักครู่ ทำฉันถึงกับสอึกที่ลำคอ


     "จะไม่ถามหน่อยเหรอ ว่าฉันนัดนายออกมาทำไม" ฉันเริ่มเข้าเรื่อง 
     "ถ้าเธอจะบอก เดี่ยวเธอก็เล่าเอง อีกอย่างนะ เราก็พอจะรู้แหละ" เขายักคิ้วงึกๆ
     "ไหนบอกซิ นายรู้อะไร"
     "เธอไม่มีความสุขใช่ไหม" เขาจ้องเข้ามาในตา 
     "...." ฉันเงียบ พร้อมกับกระดกเบียร์หลายอึกใหญ่

     "ไม่ต้องตอบเราก็ได้ ตอบใจที่มันกำลังอ่อนล้า ของเธอก็พอ" เขายังพูดต่อ 
     

    ประโยคสุดท้ายของเขาทำฉันถึงกับน้ำตาคลอเบ้า แล้วฉันก็ระบายให้เขาฟัง "ใช่ ฉันไม่มีความสุขเลย ฉันเพิ่งโดนทิ้ง โลกความรักของฉันพึ่งพังทลาย ใจของฉันกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ฉันไม่รู้ว่าจะผ่านความจริงอันโหดร้ายนี้ไปยังไง ฉันไม่รู้ว่าจะลบเลือนความรู้สึกแสนบัดซบออกยังไง ฉันไม่รู้ว่าต้องประครองรอยยิ้มจอมปลอมไปพบหน้าคนอื่นได้อีกนานเท่าไหร่ ฉันไม่รู้จะตอบคำถาม ว่าฉันโอเคไหม ว่าฉันไม่เป็นไรใช่ไหม ฉันไม่รู้จะตอบคำถามพวกนั้นออกไปยังไงให้ใจฉันไม่รู้สึกเหมือนโดนทิ่มแทงด้วยคำถามเหล่านั้น ฉันไม่รู้ว่าในวันข้างหน้าที่จะมาถึง ฉันจะตื่นขึ้นและใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีเขาต่อไปยังไง ทุกอย่างมันจบแล้ว ความรักของฉันมันหายไปแล้ว เหลือแต่ใจของฉันที่มันกำลังแหลกสลายลงอย่างช้าๆ ฉันเจ็บเหลือเกิน นายรู้ไหม ฉันทรมานเหลือเกิน"

     "เราเข้าใจความรู้สึกนั้น" เขาบอก ก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด "ร้องไห้ออกมาเถอะ ถ้ามันหนักเกินรับไหว สะอื้นออกมาเถอะ ถ้ามันไม่ไหวที่จะสกัดกั้น ฉันอยู่ตรงนี้ และฉันจะรับฟังทุกความรู้สึกที่มันแย่ๆของเธอเอง ฉะนั้นแล้ว ระบายออกเถอะ เพราะฉันรู้ว่าเธอเสียใจ" 

      ฉันปล่อยให้น้ำตาและความเสียใจทั้งหมดพรั่งพรูออกมา ฉันปล่อยไห้เสียสะอื้นดังระงมโดยไม่เกรงกลัวที่จะต้องหลบซ่อน ฉันปล่อยให้เขาโอบกอดร่างที่สั่นเทาของฉันอย่างไม่ขัดขืน 
      ทำไมไม่รู้เหมือนกัน ฉันถึงกล้าทำอย่างนี้กับเขา แค่เขาบอกว่า เข้าใจความรู้สึกของฉัน แค่เขาบอกว่า ให้ร้องออกมาถ้ามันหนักเกินรับไหว แค่เขาบอกว่า เขารู้ว่าฉันเสียใจ เพียงแค่นั้น ความเข้มแข็งทั้งหมดที่ฉันมี ก็พังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี
       อาจเป็นเพราะฉันรู้สึกถึงความปลอดภัยในอ้อมกอดนี้ก็เป็นได้ 



       "ฉันจะไม่เสียใจแบบนี้อีกแล้ว" ฉันบอกกับเขา หลังจากห่าน้ำตาได้ไหลออกมาจดหมด 

       "อย่าพูดอย่างนั้นเลย" เขาตอบ "วันข้างหน้า เราไม่รู้หรอกว่าเราจะได้เจอกับความรักอีกไหม เช่นกัน เราไม่รู้หรอกว่า เราจะเจ็บช้ำอีกครั้งไหมถ้าความรักมันเกิดขึ้น แต่ถ้าคนสองคนตกลงที่จะคบกัน โอกาสในการเลิกลามันก็ย่อมมี เพียงแต่ว่ามันจะมา หรือไม่มาเท่านั้นเอง"

        "แต่ฉันไม่อยากจะเสียใจแบบบนี้"
        "ไม่เป็นไรถ้าเธอต้องการแบบนั้น แต่ถ้าวันใดเธอเสียใจ ฉันก็อยากให้เธอจดจำว่าวันนี้มันเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นบ้าง ด้านหนึ่งของความเสียใจ มันมีอีกด้านของความสดใส แต่ทุกอย่างมันมีช่วงเวลาของมัน 
        เช่น ช่วงเวลาที่ความรักเกิด ความรักก็ย่อมทำหน้าที่ของความรัก 
              ช่วงเวลาที่ความเสียใจเกิด ความเสียใจก็ย่อมทำหน้าที่ของความเสียใจ
              ช่วงเวลาที่ความเจ็บปวดเกิด ความเจ็บปวดก็ย่อมทำหน้าที่ของความเจ็บปวด
              ช่วงเวลาที่ความสดใสเกิด ความสดใสก็ย่อมทำหน้าที่ของความสดใส

         เมื่อ ทุกสิ่งอย่างทำหน้าที่ของมัน หัวใจ...ก็ย่อมทำหน้าที่ของหัวใจ"


ฉันผละออกจากอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนจะหยิบเบียร์กระป๋องใหม่ขึ้นมาดื่มต่อ เขามองการกระทำของฉันอย่างเงียบๆ ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความนิ่งเฉยบนใบหน้า 

         "หัวใจทำหน้าที่ของหัวใจ แล้วหัวใจทำหน้าที่อะไร" ฉันถาม
         "ทำหน้าที่รู้สึก รู้สึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับใจของเราไงล่ะ"
         "อย่างนั้นแล้ว ฉันถามหน่อยสิว่า ตอนนี้หัวใจของนายรู้สึกอะไรอยู่"

         "รู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ฉันไม่ได้สัมผัสมันมานานแสนนาน แล้วเธอล่ะ ใจรู้สึกถึงอะไรอยู่"

         "รู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ฉันไม่ได้สัมผัสมันมานานแสนนาน" 

         "ลอก"
         "แต่ใจฉันก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ" 
         "อึหึ" 


พระอาทิตย์กำลังโผ่พ้นขอบฟ้าอย่างช้าๆ แสงสีทองประกายเหลืองอมส้มสาดสองจนงามตา ฉันพิงหัวไว้ตรงไหล่เขา ก่อนที่เขาจะใช้มือมาโอบฉันไว้ เช้าวันใหม่มาเยือนแล้ว ฉันยังไม่รู้หรอกว่า ต่อจากนี้ชีวิตจะเป็นยังไงต่อไป แต่วินาทีนี้ฉันรู้สึกว่าฉันโชคดีที่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกขมขื่นกับใครสักคนที่พร้อมรับฟังอย่างเข้าใจ เข้าใจว่าฉันอยากพูด อยากระบาย อยากร้องไห้ อยากส่งเสียงสะอื้น 

     ฉันแกล้งหลับไปบนไหล่เขา เขาเขย่าตัวฉันอยู่นาน แต่ฉันก็แกล้งไม่ตื่น ขอเวลาฉันหน่อยนะฉันอยากจะอยู่ตรงนี้กับนายอีกสักพัก ถึงแม้ว่าความรักของเขามันจะจบมานานแล้ว 


ฉันจะไม่เสียใจอย่างนี้อีก  ฉันบอกตัวเองในใจ ใช่ ฉันจะไม่เสียใจอย่างนี้อีก ที่หมายความว่า หากฉันต้องเสียใจฉันก็จะปล่อยให้หัวใจของฉันทำหน้าที่ของฉัน หากฉันต้องร้องไห้ ฉันก็จะปล่อยให้น้ำตาของฉันไหลออกมา  


หากใจฉันต้องพังทลายอีก ฉันก็จะไม่เก็บทุกความขมขื่นเอาไว้ แล้วเฝ้าบอกกับตัวเองว่า

#จะไม่เสียใจแบบนี้อีกแล้ว   


    
SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

Iwillbethere
4 years ago
ทุกอย่างมันทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่
Reply
McPITCH
4 years ago
:)
Aiwy
4 years ago
ขอบคุณสำหรับบทความนี้ ในเวลานี้ค่ะ หัวใจกำลังทำหน้าที่ 😥
Reply
McPITCH
4 years ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านคราบ
:)
Aiwy
4 years ago
😊
NUMTIPRINJAI
4 years ago
ซบตรงไหล่เพื่อให้บางคนเข้าใจ
เห็นภาพเลยค่าาา
Like story 
Reply
McPITCH
4 years ago
ขอบคุณครับ :)
Sensy
4 years ago
"จะไม่เสียใจแบบนี้อีกแล้ว"เคยบอกประโยคนี้กับตัวเองบ่อยๆ ตอนสมัยเด็กๆ แต่ตอนนี้ไม่เด็กแล้วเลยไม่ได้ใช้เลยค่ะ
Reply
McPITCH
4 years ago
:) แล้วใช้คำไหนเหรอครับ :)
jaao_pree
4 years ago
พยายามที่จะไม่คิดถึง ไม่เสียใจ
แต่หัวใจที่มันแตกสลายแล้วก๊ย่อมนานที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม..เศร้าจัง..😔😔
Reply
McPITCH
4 years ago
:)