เมื่อหัวใจบอกฉัน...
ฉันเคยอ่านหนังสือเล่มนึงที่พูดถึงเรื่องของสัญญาน เมื่อเราเป็นส่วนหนึ่งของโลก ที่ถูกผูกโยงเรื่องราวมากมายของแต่ละคนไว้ด้วยกัน ถ้ามองดูดีๆโลกก็ไม่ได้ใจร้ายกับเรามากนักหรอก ในทุกการตัดสินใจมันมักมีสัญญานซ่อนอยู่ คอยช่วยเราว่าเราควรจะเลือกทางไหน

แน่นอนว่าเราไม่มีทางรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต เดายังไงก็คงไม่ถูกร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มหรอก นั่นทำให้ชีวิตของเรามีสีสันขึ้นเยอะ กับการตื่นเช้ามาโดยที่ไม่มีทางเดาออกว่าวันนี้จะจบลงยังไง จะมีความสุขแค่ไหน หรือจะมีเรื่องทุกข์ใจให้เก็บไปนอนคิด

แต่ในหลายครั้ง ตัวฉันมักจะตัดสินใจเลือกอะไรที่ดูเหมือนไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดที่คนรอบข้างก็ลงความเห็นเหมือนกันว่า "จะดีหรอ" แม้แต่ตัวฉันเองก็ถามคำถามเดียวกัน แต่สุดท้ายฉันก็เลือกมันอยู่ดี หลังจากอ่านหนังสือเล่มนั้นแล้วลองกลับมามองเหตุการณ์ทำนองนี้ ฉันก็เริ่มเข้าใจว่า มันเป็นการตัดสินใจของหัวใจ

หัวใจไม่ได้ใช้เหตุผลมากมายเหมือนหัวสมอง บางครั้งหัวใจก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเลือกที่จะชอบอย่างนั้นอย่างนี้ และหัวใจก็ไม่ได้อยากจะรู้เหตุผลของความชอบนั้นซะด้วย

หรือเพราะหัวใจจะได้ยินเสียงของสัญญาน ไม่ใช่สิ ต้องพูดว่า หัวใจได้ยิน ได้เห็น ได้รู้สึกในบางเรื่องที่เกินกว่าสมองจะประมวลผลได้

เพราะเรากับโลกเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน โลกมักส่งสัญญานบางอย่างให้กับคนเราเสมอ เพื่อให้เส้นด้ายของโชคชะตาที่ยุ่งเหยิง ยังยุ่งเหยิงต่อไป มากกว่าที่จะเป็นเส้นตรงแสนน่าเบื่อ ที่มีขอบรั้วของเหตุผลกั้นกรอบไว้

ฉันเชื่ออย่างนั้น และเริ่มเปิดให้หัวใจได้ลองรู้จักกับสัญญานของโลกแสนพิเศษใบนี้มากขึ้น มันมักนำมาซึ่งสิ่งที่คาดไม่ถึงเสมอ 
SHARE

Comments