I need you,who need me ?


มนุษย์เป็นสัตว์สังคม

ไม่ว่าอริสโตเติลจะกล่าวหรือไม่ การกระทำตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบันก็ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า
เป็นเรื่องจริง

ทุกวันนี้เราทุกคนมีการพบปะพูดคุยกันมากขึ้น
มีกิจกรรมทำร่วมกันมากขึ้น
แต่ก็ยังมีช่องว่างเล็กๆที่ทำให้รู้สึกว่า
"อยู่คนเดียวดีกว่า" เหมือนกัน

มันเป็นเสี้ยวเพียงเล็กๆที่แวบเข้ามาในความรู้สึก
ทุกๆครั้ง ที่ต้องการความช่วยเหลือจากใครซักคน 
จากปัญหา หรือการทำอะไรบางอย่าง ที่ทำไม่ได้ด้วยตัวคนเดียว
 
เหมือนเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งอยู่บนมหาสมุทร
เรือไม้ที่ผุพังได้แต่ไหลไปตามกระแสน้ำ จนลอยมาใกล้ริมฝั่งหนึ่ง 
เมื่อเรายื่นมือออกมาจากเรือ เราก็ย่อมปรารถนาให้เขาช่วยเหลือเรา
อยากให้เขา จับมือเราที่ยื่นให้
เหมือนที่เรา เคยจับมือเขาขึ้นมา
น่าเสียดายที่ความจริงไม่เป็นอย่างนั้น
พวกเขาได้แต่มอง และหันหลังกลับ 
ปล่อยให้เรือลำนี้ ลอยไปตามชะตากรรมของมันต่อไป....


ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันละเอียดอ่อนมากๆนะ 
มันทำให้นึกถึงอดีตหลายๆอย่าง 
ทุกสิ่งที่ทำมา ที่คอยยื่นมือมาตลอด
เหมือนค่อยๆจมดิ่งลงไปใต้ก้นทะเล 
ราวกับว่า ไม่เคยมีมาก่อน


แม้มันจะเป็นรอยร้าวอันเจ็บปวดในใจ 
แต่ฉันก็หวังว่าวันพรุ่งนี้มันจะเยียวยาให้มันดีขึ้น
และจะยื่นมือต่อไปหรือไม่นั้น.....
ก็คงต้องให้เวลาและสถานการณ์เป็นคำตอบให้แล้วล่ะ
เพราะฉันคงไม่ใจดีกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ
 

;)

SHARE
Writer
HonghongJp
Everything as I can
Little writer who love to eat , sleep , read anythings as she can

Comments