รถไฟฟ้ามาหานะพลอย ขบวนที่ 1
   6/11/2016

หรือเราจะเป็นเหมยลี่ภาค 2

คำเตือน : นี่เป็นบันทึกรักน้ำเน่า เพ้อฝัน? ของน้องพลอยคนงามกับหนุ่มหน้ามน? ณ สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ใครบังเอิญเปิดมาเจอ ก็หวังว่าจะสนุก ซึ้ง เศร้า เหงา เขิน  
ไปพร้อม ๆ กันกับพลอยน้า 5555

ปล. มีประสบการณ์อะไรสามารถแชร์ เล่าสู่กันฟังได้นะคะ เขียนคอมเม้นต์คุยกันน้าาาาาาา 


“ก่อนเวลาจะผ่านเลยไป ก็อยากจะทำอะไรให้เป็นความทรงจำดี ๆ”

เพียงแต่เวลาของเรากับเขา คงจะสั้นกว่าทุกคนที่เราคบมาแน่ ๆ



ที่เราตัดสินใจทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่คน ๆ หนึ่ง ซึ่งไม่รู้จักแม้กระทั้งชื่อ รู้เพียงแต่เขาเป็นพนักงานประจำสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินรัชดาภิเษก ซึ่งอยู่ใกล้กับหอที่เราพักอยู่ เห็นมาเป็นปี ๆ ตั้งแต่ยังไม่เลิกกับแฟน จนตอนนี้ ต้องกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ด้วยเหตุผลที่ ถ้าเอาให้ดี ให้จบแบบเกลียดไปเลยน่าจะง่ายกว่า แต่นี้จากกันอย่างเข้าใจ จากกันด้วยความหวังดี มันจะรักก็รักไม่ได้ ไม่เข้าใจทำไมต้องทำให้ยุ่งยากขนาดนี้ 555 แต่ถ้าเขาไม่ตัดสินใจทิ้งเราไป เราคงไม่มีวันนี้...



วันที่อยู่ ๆ เราก็อยากจะลองทำสิ่งที่เราไม่เคยทำ และไม่คิดจะทำ แต่ก็ลงมือทำมันเพียงเพราะเหตุผลที่อยากจะลืมเรื่องราวที่ทำร้ายจิตใจ

อยากจะได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ

และถ้าพอจะมีสิ่งยึดเหนี่ยวได้สักหน่อยละก็....

...คิดได้เท่านั้น หน้าผู้ชายคนหนึ่งก็ลอยเข้ามา พร้อมกับเอกลักษณ์ประจำตัวคือ

“ใส่แว่นไม่มีกรอบ” ยังจำวันแรกที่เจอเขาได้ เราเผลอไปมองพอดีขนาดระยะไกลแล้วนะ เรานี่สตันเลย นี่ หน่วยงานรับสมัครงานของ MRT หาพนักงานได้ขนาดนี้เลยหรอ!!! 555 ผู้ชายอะไรผิวขาวเนียนดูสุขภาพดีกว่าเราที่เป็นผู้หญิงอีก เคยไปเติมบัตรด้วยครั้งหนึ่ง ไม่กล้าเติมด้วยอีกเลย 555 ก็ใครให้ผิวสวยกว่าชั้นละคะคุณ นี่ก็ว่าดูแลผิวตัวเองดีแล้วนะ

ซึ่งเอาจริง ๆ ตอนนี้ ก็ไม่กล้าไปเติมบัตรรถไฟฟ้ากับเขาอยู่ดี

แต่เหตุผลคงไม่ใช่อิจฉาผิวสวย ๆ ของเขาแน่

เหตุการณ์มันเริ่มมาจาก... ช่วงที่โรงเรียนหยุดเพื่อเตรียมตัวสอบ GAT/PAT เราต้องอ่านและทำโจทย์เยอะมาก เอาจริง ๆ มันท้อ 555 เราก็เลยไม่ได้ละ ต้องออกไปหาแรงผลักดันอะไรสักอย่าง และนั่นไง เจอเป้าหมายค่ะ นั่งอยู่ห้องออกบัตรโดยสาร ราศีนี่เปล่งมาแต่ไกล ตอนแรกเรากะจะไปมองให้ชื่นใจแค่นั้นเองค่ะ 555 ไหน ๆ ก็เป็นสาวโสด ขอส่องหนุ่ม ๆ ให้หายช้ำใจหน่อยจะเป็นไรไป

และสภาพ ณ ตอนนั้นคือ ของเต็มมือค่ะ เต็มมาก เต็มมากจริง ๆ เป็นยัยบ้าหอบของเข้าหอเชียว 555 สาวคนไหนที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว และต้องเรียน ต้องทำงาน รับผิดชอบชีวิตตัวเองไปด้วย คงจะเข้าใจเราได้ดี แต่ถึงของที่หอบจะท่วมหัวเรายังไง ไม่ใช่อุปสรรคในการส่องหนุ่มค่ะ 555 เราขึ้นบันไดไปปกติ ช่วงนั้นคนพลุกพล่าน เป็นเวลาดีในการยืนตีเนียน ๆ อยู่หัวบันได แล้วแอบมอง “คุณคนใส่แว่นไม่มีกรอบ” ชายในฝันของสาว ๆ สายรถไฟฟ้า ที่ต่างมองตามกันเป็นแถว เขาจะรู้ตัวบ้างไหมว่า หน้าตาแบบนี้มันดึงดูดผู้หญิงนะ มันดูดีเกินกว่าจะเป็นพนักงาน MRT ไปมากโข 555

มองไปได้สักพัก ไอ้เราก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว อยู่ ๆ คุณเขาก็หันหลังมามองที่เรายืนอยู่ แบบชนิดที่ได้สบตาแบบจะ ๆ เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าเราทำหน้ายังไงใส่เขา แต่ที่รู้ ๆ คือ เราตกใจมาก รับรู้ถึงม่านตาที่ขยายออกเท่าไข่ไดโนเสาร์ 555 สะบัดหน้า สะบัดบ๊อบที่พึ่งตัดมาใหม่ ๆ แล้ววิ่งลงบันไดไปกับของที่หอบแทบท่วมหัว หนีสายตาคู่นั้นแบบไม่คิดชีวิต ในใจก็คิด



“ซวยแล้วพลอยเอ๊ยยยยยยยยยยย ไม่เห็นเหมือนในหนัง ที่เวลาคนเยอะ ๆ

แล้วตีเนียนเลย โอ๊ยยยยยยยยย 5555555 ”



สบถไปสารพัดค่ะ ตั้งแต่ภาษาไทย อังกฤษ ยันเยอรมัน มาหมด 5555 กลับมานั่งสงบจิต คิดทบทวนที่หอ บางทีเขาอาจจะมองเพื่อที่จะออกมาเปิดประตูพิเศษสำหรับให้แตะบัตรแล้วเดินออกก็ได้นะ พวกคนแก่ คนท้อง หรือคนที่มีกระเป๋าเดินทาง ของเยอะ ๆ ก็จะใช้ทางนั้นเดินออก..... นั่นมันก็เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วนิ.....

แล้วชั้นวิ่งหนีเขาให้มีพิรุธทำไมละเอ๊ยยยยยยยย 555555555555ไว้อาลัยให้ตัวเองค่ะ กะว่าจะมองเนียน ๆ ส่องเนียน ๆ แบบตลอดศกจนกว่าจะย้ายหอ นี่ปล่อยเป็ดไก่กระต่ายห่านตั้งแต่เริ่มแผนวันแรกเลย! TvT

To be continued 
SHARE
Writer
NATA-P
PLOY
^_______^ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนักแต่งนิยายสารพัดรับจ้างน้าาา~

Comments