ฉันรู้...เราจะไม่แยกจากกันอีกแล้ว
ฉันเคยอ่านเจอข้อความในหนังสือเล่มหนึ่งที่บอกว่า 'สำหรับสิ่งที่เราคิดถึง เมื่อเราหลับตาลงสิ่งนั้นกำลังอยู่กับเรา โลกในจินตนาการไม่เคยแยกจากโลกแห่งความจริง มีแต่เราที่แบ่งแยกมันเอง' 

ฉันไม่เคยเข้าใจประโยคเหล่านี้อย่างแท้จริง ฉันยังติดอยู่ในโลกที่ให้ความสำคัญกับการครอบครองแบบจับต้องได้ ถ้าไม่มีสิ่งที่เป็นหลักฐานยืนยันฉันก็คงไม่เชื่อในกรรมสิทธิ์การครอบครองของตนเองแน่นอน 

ฉันอยู่บนโลกใบนี้ด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจ กลัวการสูญเสียหลายๆอย่าง และหนึ่งสิ่งที่ฉันกลัวมากๆคือการไม่มีคุณ 
ฉันเฝ้าตามหาวิธีที่จะทำให้ฉันได้อยู่กับคุณตลอดไป แต่น่าเสียใจที่ฉันไม่เคยค้นพบมันเลยเพราะเป็นแบบนั้นในหัวใจฉันมันจึงกดดันมากๆ ความสุขของฉันเริ่มถูกบดบังไปเรื่อยๆ ฉันเศร้า ฉันหวาดระแวง ฉัน...กลายเป็นคนที่ติดกับดักอยู่ในวังวนความคิดของตัวเอง

ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังผิดปกติไปในเวลาต่อมา แต่ฉันก็ยังมีสำนึกแห่งการรักตัวเองอยู่ นั่นทำให้กระบวนการมองย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นเกิดขึ้น 

เพราะกลัวที่จะสูญเสีย ฉันจึงคิดว่าการไม่ยึดติดกับคุณคงจะดีที่สุดฉันทดลองบอกกับตัวเองว่า 'นอกจากคุณแล้ว ฉันยังสามารถรักคนอื่นได้อยู่นะ' ซึ่งผลลัพธ์มันก็น่าพอใจ ฉันค่อยๆปล่อยวางจากคุณได้ตามกาลเวลา ฉันพบว่าอิทธิพลของคุณต่อความคิดของฉันมันหายไปแล้ว ฉันทำได้จริง

แต่ฉันได้ลืมบางอย่างไป...ฉันยังคงหลับฝันถึงคุณอยู่ ในฝันนั้นรอยยิ้มของคุณไม่แตกต่างจากความฝันช่วงที่ฉันตกหลุมรักคุณใหม่ๆเลย ว่าไปมันออกจะอบอุ่นมากกว่าด้วยซ้ำ
คุณน่ะ ไม่ได้มีตัวตนแค่ในโลกของวัตถุเท่านั้น แม้แต่ในจิตใต้สำนึกของฉันมันก็ยังจดจำคุณได้ดีนั่นแหละฉันถึงรู้ว่าต่อให้ตอนที่ฉันลืมตาฉันจะไม่เห็นคุณ แต่ในโลกของจิตใต้สำนึกมันต่างออกไป ในที่สุดฉันก็ค้นพบวิธีที่จะทำให้เราได้อยู่ด้วยกันแบบไม่ต้องกลัวการแยกจากกันอีกแล้ว 
ฉันรู้...เราจะไม่แยกกันอีกแล้ว
SHARE
Written in this book
FantasticBook
Writer
FANTASTIc_fON
Dream Catcher and Vet.
I write the things I can't talk to you.

Comments