มุมมอง
     คนเรามักจะมีมุมมอง จากความคิดของตนเสมอ ซึ่งมันก็ปกติตามครรลองของมนุษย์อยู่แล้ว ซึ่งข้าพเจ้าเข้าใจดี แต่บางทีก็อดจะมีอารมณ์ร่วมกับมันไม่ได้

      วันนี้มีเรื่องราวเล็กๆเกิดขึ้นในไลน์กรุ๊ปของสาขาวิชาที่ข้าพเจ้าเรียน ด้วยอาจารย์ต้องการให้นำเสนองาน ซึ่งในวันศุกร์หน้าซึ่งเป็นชั่วโมงของท่าน ท่านเกิดติดธุระขึ้นมา จึงต้องหาวันเวลาใหม่ มีคนนำเสนอวันพฤหัสบดีเช้าขึ้นมา เพราะอาจารย์เจ้าของวิชาในคลาสนั้น ยกคลาสในสัปดาห์หน้า จึงเกิดเป็นคาบว่าง โดยจริง ๆ แล้วในวันจันทร์เช้า อังคารเช้าเราก็ไม่มีเรียน แต่ในวันจันทร์และอังคารบ่ายเรามีงานต้องนำเสนอในวิชาอื่น

      เกิดการโหวตเล็ก ๆ ขึ้นมา เสียงส่วนนึง ซึ่งไม่อาจเรียกว่าเป็นเสียงส่วนใหญ่ เพราะสมาชิกมีกว่า 70 คน แต่คนตอบไลน์มีเพียงไม่ถึง 10 คน และเสียงส่วนใหญ่ในนั้นที่ตอบ เทไปทางวันพฤหัสบดีเช้าเสียมาก ทำให้เพื่อนคนนึงตัดสินใจไปแจ้งอาจารย์ด้วยว่าเวลาล่วงเลยมาจนดึก หากต้องรอการมาโหวตให้ครบ 70 กว่าคน เห็นที อาจารย์จะหลับเสียก่อน (ซึ่งมีการใช้คำพูดที่อาจจะรุนแรงไป จึงได้เกิดดราม่าเล็กๆขึ้น แต่ข้าพเจ้าไม่ขอกล่าวถึง) และอาจารย์ก็ตอบตกลงเรียบร้อย

มีสมาชิกบางส่วนไม่พอใจ เนื่องจากในการเรียนวิชาหนึ่ง มีการแบ่งเป็นสองเซคชั่น คือพุธบ่าย และ พฤหัสบดีบ่าย สมาชิกในส่วนของวันพุธเกิดอาการไม่พอใจ ว่าทำไมไม่เลือกเช้าวันจันทร์หรือวันอังคาร ในวันพฤหัสพวกเขาจะได้หยุด ไม่ต้องมาเรียน (ต้องยอมรับว่าข้าพเจ้าไม่เดือดร้อน เพราะข้าพเจ้ามีเรียนในวันพฤหัสบดีตอนบ่ายอยู่แล้ว) ข้าพเจ้าจึงเข้าไปตอบเหตุผลในส่วนของข้าพเจ้าที่ว่าจันทร์และอังคารบ่ายมีนำเสนองานเช่นกัน พอข้าพเจ้าตอบดังนั้น จึงมีการประทะคารมเล็กน้อย เพื่อนหนึ่งคนพูดว่า "แปลว่าตอนเช้าจะทำงานใช่ป้ะ" ข้าพเจ้ายอมรับว่า ข้าพเจ้ามีโทสะแล้ว หลังได้อ่านประโยคนั้น ข้าพเจ้าซึ่งทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเสนอให้เปลี่ยนเป็นวันอังคารตอนเช้าแทนมั้ย ข้าพเจ้าจะไปแจ้งอาจารย์เอง เพื่อนคนนั้นก็ไม่เอาอีก เพื่อนคนอื่นเลยเข้ามาใกล่เกลี่ยว่านัดอาจารย์ไปแล้วก็ตามนั้น หลายคนก็เห็นด้วย แต่ก็ยังมีเสียงบ่นตามมาอยู่ดี...

    ข้าพเจ้ากำลังประสบปัญหาว่าควรยืนที่ตรงไหนดี จริงอยู่ที่ข้าพเจ้าเลือกวันพฤหัสบดี แต่ข้าพเจ้าก็ไม่สบายใจที่การตัดสินใจของข้าพเจ้าทำให้เพื่อนไม่พอใจ และข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าประณีประณอมถึงที่สุดแล้ว แต่ก็นั่นแหล่ะ เราไม่สามารถกระทำการใดแล้วถูกใจทุกคน ข้าพเจ้ารู้และเข้าใจดี ที่ตลกร้ายก็คือข้าพเจ้าไม่อาจหยุดความคิดรู้สึกผิดของตัวเองได้

    ข้าพเจ้าเองก็ยังมีมิจฉาทิฐิที่ว่า แล้วทำไมตอนที่มีการโหวตกัน ทำไมพวกเขาไม่เข้ามาแสดงความเห็นในมุมมองเขากัน จริงอยู่ ที่คงไม่มีใครออนไลน์ตลอดเวลา แต่เหตุการณ์เฉพาะหน้าแบบนี้ มันคงเป็นการยากที่จะรอเอ่ยถามกันและมีการยกมือลงคะแนนเสียง



    แต่ก็นั่นแหล่ะ ทุกคนก็มีมุมมองจากฝั่งที่ยืนอยู่แล้ว มันเป็นการยาก ถ้าจะตัดสินว่าใครคือคนถูก หรือใครที่เป็นคนผิด และมันไม่จำเป็นที่จะต้องตัดสินด้วยซ้ำ เพราะสุดท้ายทุกคนก็ยังเป็นเพื่อนกัน ถึงอย่างไรคงต้องยอมรับว่าคงมีตะกอนในใจเกิดขึ้นบ้างแล้ว แต่แล้วอย่างไรล่ะ ในการอยู่ร่วมกันก็ย่อมมีการกระทบกระทั่งกันอยู่แล้วล่ะเนอะ
SHARE
Writer
Marisol
สตรีวัยกำดัด
ขี้บ่นเยี่ยงป้า เป็นบ้าอย่างเป็นปกติ

Comments