Pararell World : You and me


'คุณเรามารู้จักกันได้ไง คุณจำได้ปะ' ฉันเงยหน้ามองผู้ชายตัวโตที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันด้วยสายตาที่สงสัย อื้มเขายังเหมือนเดิม ฉันคิด แม้แต่การแต่งตัวที่เหมือนหลุดมาจากนิตยสารของเขา ในตอนนี้เขาคงเป็นที่น่าจับตามองที่สุดในร้านกาแฟแห่งนี้แน่ๆ

'ก็...จากในเน็ตละมั้ง' เขาตอบด้วยเสียงนิ่งๆและเงยหน้ามาสบตาฉัน ให้ตายเถอะ ดวงตาสีเฮเซลของเขามันช่างดูดีเหลือเกิน แต่คำตอบนี่มันน่าตบมากกว่า

'ล้อเล่นหน่า ก็จากที่ผมเดินชนคุณจนแก้วกาแฟคุณตกไง 'เขาขยายความอีกทีพร้อมยิ้มกว้างแล้วยกกาแฟคาราเมลมัคคีอาโตขึ้นมาดื่ม ยอมรับว่าฉันดีใจนะที่เขายังจำได้ 

'วันนั้นคุณใส่เสื้อสีครีม ถ้าจำไม่ผิดเสื้อคุณก็เลอะกาแฟเกือบหมดเพราะผมนี่แหละ' เขาอธิบายต่อ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะจำมันได้หมด ความรู้สึกฉันตอนนี้เหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องเลย

'คุณละจำได้หรือเปล่าว่ากี่ปีแล้วที่เรารู้จักกัน' คราวนี้เขาเป็นฝ่ายถามฉัน

ฉันแกล้งทำหน้าเหมือนจำไม่ได้แล้วหันไปมองหน้าเขาจังๆอีกรอบ สีหน้าเขาดูงอนๆฉัน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆแล้วตอบไปว่า
'3 ปีแล้วไง ทำไมฉันจะจำไม่ได้ ไม่ต้องมาทำหน้างอใส่ฉันเลยนะคุณ' ฉันพูดใส่เขาในขณะที่เขาดื่มกาแฟสุดโปรดของเขาแล้วเสมองไปทางอื่น  นั้นไง ตานี่งอนฉันจริงๆด้วย 

'โหย คุณ ไม่เอาหน่า ไม่งอนฉันสิ เดี๋ยวเลี้ยงคาราเมลมัคคีอาโตอีกแก้วเลยเอ้า!'
ฉันทำเสียงงุ้งงิ้งๆแล้วพยายามให้เขาหันมามองหน้าฉัน โอ้ย ให้ตายเถอะ แค่มานั่งคุยกันสองคนแบบนี้หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบบ้าแล้ว แต่ตอนนี้กลับต้องมาง้อตานี่หัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอกแล้วเนี่ยะ ฉันก็เขินเป็นนะฉันบ่นอุบอิบอยู่ในใจ 

'ผมไม่เอาหรอก ผมซื้อเองได้หน่ะ' 

'โหยยย คุณเลิกงอนได้แล่ว อย่ามาทำตัวเป็นคนแก่ขี้งอนสิคุณ' ฉันพยายามจับมือเขามาเกี่ยวก้อยจากนั้นเขาปล่อยก็มือจากแก้วกาแฟกระดาษของเขา แล้วมาจับมือฉันไว้แทน 

ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาทำแบบนั้น แต่ตอนนี้เป็นฉันเองที่หันหน้าหนีเขา . . . ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันคงหน้าแดงไปหมดแล้ว ใจก็เต้นแรง ฉันรู้สึกมือเย็นไป อยู่ๆอากาศในร้านกาแฟก็ดูร้อนขึ้นมาทันตา รู้สึกได้เลยว่าร่างกายฉันมันอุณหภูมิสูงขึ้น เขาบีบมือฉันเหมือนเป็นการเตือนสติให้ฉันตื่นจากภวังค์ของตัวเอง ให้ออกจากการเพ้อฝันว่าเขาจะรู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกกับเขา

'แล้ววันนี้นึกยังไงชวนพี่ออกมากินกาแฟเนี่ยะ' จู่ๆสรรพนามที่เขาใช้ก็เปลี่ยนไปเป็น 'พี่' ฉันชักจะแปลกใจแล้วสิ คราวนี้เขาจะมาไม้ไหนกัน ? ตานี่ชอบกวนประสาทฉันอยู่บ่อยๆซะด้วย แต่มาแบบนี้ไม่เคยนิหน่า ฉันคิด

'ก็เหงาอะ' ฉันตอบแล้วก้มมองโทรศัพท์ของตัวเองและพยายามหลบสายตาที่เขามองมา ใครมันจะกล้าตอบว่าคิดถึงวะ แต่ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆก็ไม่รู้แหะ ว่าแล้วฉันก็หันไปตักเค้กไวท์ช็อกโกแลตเข้าปากด้วยมือที่ว่างอีกข้างหนึ่ง

'ขวัญ พี่อยากกินเค้กบ้างอะ' อ่อ ใช่ลืมบอกไป ฉันชื่อขวัญ ส่วนเขาชื่อ ณพ เป็นรุ่นพี่ฉันสามปี 

'พี่ก็กินสิจะมาบอกขวัญทำไมละ' ฉันตอบและยื่นช้อนอีกคันไปให้เขาในขณะที่กำลังลิ้มรสครีมบน
หน้าเค้กอย่างเอร็ดอร่อย เขากำลังมองหน้าฉันอยู่ มองอยู่นั้นแหละ คิดว่าฉันเขินไม่เป็นมั้ง ใครก็ได้ช่วยฉันที ! 
'แล้วเมื่อไหร่พี่จะปล่อยมือขวัญเนี่ยะ จับอยู่ได้ร้อนหมดแล้วเนี่ยะ เหงื่อออกมือเลย' ฉันพูดกับเขาอีกรอบแล้วมองไปที่มือที่เขากำลังจับฉันอยู่

คราวนี้เราสองคนสบตากันอยู่เนิ่นนาน เหมือนฉันเห็นในนัยน์ตาของเขามีหมู่กาแล็กซี่อยู่เต็มไปหมด มันช่างสดใสและดูน่าหลงใหลในคราเดียวกัน เขากำลังยิ้มให้ฉันแน่ๆ ฉันบอกตัวเองหลังจากมองหน้าเขา เขายิ้มได้น่ารักมาก ไม่รู้มีใครเคยบอกเขาบ้างหรือเปล่า แต่ฉันหลงรักคนที่กำลังยิ้มให้ฉันอยู่ตอนนี้ คนที่กำลังจับมือฉันอยู่ตอนนี้ . . . เขาดึงแขนฉันเข้าไปหาและประทับริมฝีปากของเขาลงมาบนปากของฉันอย่างรวดเร็ว ณ ตอนนี้เหมือนสมองฉันหยุดทำงาน ฉันไม่รู้อีกต่อไปว่าควรทำตัวยังไง สัมผัสที่จะรับรู้สิ่งแวดล้อมรอบข้างเหมือนถูกปิด ราวกับว่าตอนนี้มีแค่ฉันกับเขาอยู่บนโลกใบนี้เพียงแค่สองคนเท่านั้น  จูบแรกของฉันกับผู้ชายที่ฉันแอบรักรสชาติมันเป็นแบบนี้สินะ หวาน หอม แต่เบาบางเหมือนเส้นความสัมพันธ์ของเราสองคน

'พี่ว่าร้านนี้เขาทำเค้กอร่อยดีนะ' เขาพูดหลังถอนจูบออกไปจากปากฉันอย่างอ้อยอิ่ง ตอนนี้ใบหน้าเราห่างกันแค่คืบและเป็นฉันเองที่กลับไปนั่งในสภาพปกติก่อน ตอนนี้ฉันทำตัวไม่ถูกว่าควรทำยังไง 

'อ่าว ขวัญ ทำไมเงียบเลย พี่หายงอนละนะ'เขาพูด ฉันจึงเงยหน้ามองเขาแล้วถามออกไปว่า 

'พี่ทำไรของพี่เนี่ยะ เมาเหล้ามารึไง' ฉันถามเขาทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่กินเหล้า

'จูบไง ขวัญถามเหมือนไม่รู้จักพี่' 

'ก็นี่มันไม่ใช่พี่'

'ขวัญมีอะไรอยากบอกพี่มั้ย'

'ขวัญไม่มี พี่แหละควรอธิบายเรื่องเมื่อกี้'

'พี่รักขวัญ พอจะเป็นคำอธิบายได้มั้ย'



ฉันก็ตื่นขึ้นจากความฝันแล้วนั่งร้องไห้ฟูมฟายด้วยความคิดถึง ฉันหันไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลาตี 3 กว่าๆ ฉันฝันเรื่องเดิมๆมามากกว่า 4 ปี ฝันถึงเขาคนทียังอยู่ในใจฉันเสมอมา ตั้งแต่เขาเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ฉันก็เหมือนสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตไป ส่วนหนึ่งในชีวิตมันเว้าแหว่งไปและคงไม่มีทางมีใครมาเติมเต็มได้ ถ้าหากฉันรู้ซักนิดว่าวันที่เขาบอกรักฉัน จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน ฉันคงสารภาพรักกับเขาไปแล้ว ขอโทษนะคะพี่ณพ ที่วันนั้นขวัญคิดมากกับอะไรหลายๆอย่างจนไม่กล้าบอกพี่ ฉันพูดกับรูปที่วางอยู่ข้างเตียง รอบนี้อาจเป็นรอบที่สี่ร้อยได้แล้วมั้ง เขาคงไม่มีทางรับรู้อย่างแน่นอน . . .

ฉันรักคุณนะคะ  คุณคาราเมลมัคคีอาโตของฉัน






SHARE
Written in this book
Heartbreaking
เรื่องราวที่ถูกแต่งขึ้นจากหัวใจที่แตกสลาย

Comments

Girlwearsblue
2 years ago
หวานจนม้วน แต่จบขมเหลือเกิน นี่คือรสชาติกาแฟใช่มั้ย T^T
Reply
10marchh
2 years ago
เห้ยยยย ใช่ 555555 นี่เอามาจากรสชาติกาแฟเลยยยยย ดีใจแปปนักเขียนคนโปรดมาเม้นท์ด้วย ฮือ 55555
purinrr
2 years ago
สู้ๆๆน่ะค่ะแล้วมันจะผ่านไป
Reply