เราไม่รู้จักกันแต่ฉันรู้จักเธอ
ฉันมีความสุขเพียงแค่ได้มองเธอ
ฉันไม่ได้ใช้สายตามองเธอจากมุมที่ห่างไกล
เพียงแต่ว่าระยะห่างระหว่างเรามันไกลกัน. . .

เธอนั่งอยู่ที่โต้ะหินอ่อนถัดไปจากฉัน
ฉันนั่งอยู่บนโต้ะหินอ่อนข้างๆเธอ

ฉันเดินผ่านเธอ

เธอเดินชนฉัน

เราเดินสวนกัน

เพื่อนเธอรู้จักฉัน

เพื่อนฉันรู้จักเธอ

เราทำกิจกรรมร่วมกัน

ฉันนั่งเชียร์เธอแข่งกีฬา

ฉันอยู่บนรถคันเดียวกับเธอ

เธอเรียนห้องข้างๆฉัน

เรายืนใกล้ๆกัน

เราไม่ได้รู้จักกัน
แต่ฉันรู้จักเธอ 💙



วันนี้. . .
ความบังเอิญ ที่ฉัน . . . ทึกทักเอาเอง
ว่ามันคือ "พรหมลิขิต" 
พาเธอมาพบกับฉัน และเราก็ได้รู้จักกันเสียที 

ไม่ได้มีแค่ฉันที่รู้จักเธอแล้ว🔰




SHARE
Written in this book
jusminium
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments