The Fools Who Dream. Vol II ( เหล่าคนโง่ที่ฝัน )
หล่อนเป็นเพียง แสงแดด ที่ถูกเนรเทศออกจากเมืองแห่งหิมะ.
เพียงเพราะคนที่นั้น ได้พบเจอสิ่งที่มาทดแทนเธอได้.
ถึงแม้ว่าพวกคนเหล่านั้นจะหาคำพูดมา ปลอบเธอ.
มันก็เป็นแค่เพียงคำพุดจอมปลอมที่ ฉาบความเป็นจริงอันน่าขยะแขยง
ความจริงที่ว่าเธอไม่จำเป็นอีกต่อไป. 
ก็แค่สิ่งไร้ค่า.
เธอกลายเป็นเพียงสิ่งที่พบได้จากหนังสือที่เท่านั้น.
เธอจากมา.
และซ่อนตัวกับความมืดมาเป็นเวลาเนิ่นนาน.
จนได้มาเจอกับเขา.
ชายหนุ่มที่ทุ่มเท และพยายามทุกวิธีทางที่จะพบเจอหล่อน.
หล่อนดีใจ ที่ยังมีคนพยายามเพื่อหล่อน.
แต่อีกใจที่บอกชำกับบทเรียน บอกหล่อนให้ เลิกฝัน.  

 ‘เขาอาจจะเเค่ต้องการเจอกับสิ่งที่ไม่เคยรู้ เท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็จะจากไปเหมือนกับคนอื่นๆ’

  หล่อนจึงเลือกที่จะมอง อยู่ห่างๆ.
ทนที่จะมองเขาทรมาร.
แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไป ความอดทนได้หมดลง.
และสุดท้ายก็แพ้ ความจริงใจ และความไม่ย้อท้อของชายหนุ่ม.
แสงแดด จึงเลือกที่จะก้าวออกมาจากความมืดมิด
เลือกที่ตามใจตัวเอง แม้จะรู้ดีถึงตอนจบ.

ทั้งสองมีความสุขมาก เมื่อได้เรียนรู้ถึงสิ่งที่ อีกฝ่ายไม่มี.
หล่อนมีความสุขมากจนกลัว. กลัวที่มันจะหายไป.
เมื่อเวลาผ่านไป หล่อนเริ่มมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบนร่างกายของชายหนุ่ม

‘เธอคงทรมานมากสินะ.’
‘เป็นเพราะฉันอีกแล้วสินะ?’

แต่เขากลับยิ้มให้หล่อน เพื่อให้หล่อนสบายใจ. 
 หล่อนจึงยิ้มตอบเขา.  'มันคงถึงเวลาเเล้วสินะ.. ที่ฉันต้องปล่อยเธอไป’  หล่อนพยายามหว่านล้อมหลายทางให้เขาเดินจากหล่อนไป แต่ทุกอย่างกลับไร้ผลต่อชายหนุ่ม. เขายังพยายามที่จะมองข้ามความเป็นจริง และหวังให้หล่อนมองข้ามทุกอย่างไปด้วยกัน.

แต่เเล้ว..
เวลาก็ใกล้หมดลงทุกที.

ร่างกายของเขาเริ่มคล้ายกับกระดาษที่ ใกล้จะเปลี่ยนเป็นผง จากความร้อน.
ความร้อน จากตัวหล่อน. แต่ก็ชั่งน่าขัน.. เขาก็ยังยิ้มให้กับหล่อน เหมือนเคย.
'ช่างโง่นัก.. โง่เสียจริง'  เมื่อไร้ทางเลือก หล่อนจึงหนีไปหาความมืดมิดที่สูงสุด เพื่อชายหนุ่มจะไม่มีทางจะหาหล่อนเจออีก.
หล่อนไปโดยไร้คำกล่าวลา ทิ้งชายหนุ่มไว้กับความทรงจำ และความไม่เข้าใจ.
ความไม่เข้าใจ ถูกเปลี่ยนเป็นความโกรธที่ถูกทิ่ง อยู่กลางทาง.
ชายหนุ่มจึงที่เดินทางกลับไปเมืองหิมะ โดยไม่มองกลับทางที่จากมาอีกเลย. และเขาคงไม่เคยคิดจะอยากจะ พอเจอกับสิ่งที่เรียกว่า เเสงแดดอีก.
เวลาคงทำให้ชายหนุ่มลืมไปเอง
ลืมความอบอุ่นของแสงแดด
ลืมความแตกต่างที่ ต่างฝ่ายต่างพยายามเข้าใจมัน
ลืมวันเวลาเหล่านั้น และจดจำแค่ว่า แสงแดดได้เลือกที่จะเดินจากเขาไป

จากไปโดยไร้คำอธิบาย. ไร้คำบอกลา.

โดยชายหนุ่มหารู้ไม่ว่า ความจริงเเล้วร่างกายของแสงแดด ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ทั้งร่างนั้นชา และอ่อนเเรงลงทุกครั้งที่อยู่กับชายหนุ่ม.
แต่หล่อนก็ยังยิ้ม.
ยิ้มจนถึงเวลาสุดท้ายก่อนจากมา.
ชายหนุ่มหารู้ไม่ ว่าหล่อนได้พยายาม แล้ว
แต่ไม่อาจจะมองข้ามความเป็นจริงที่หล่อน ทำร้ายทั้งเขา และตัวเองอยู่.
หล่อนยอมแพ้.
ยอมที่จะจากไป ดีว่าอยู่เป็นคนที่ทำให้เขาเจ็บ จนกลายเป็นฝุ่นผง.

หล่อนคงทำได้เพียงมองอยู่ห่างๆ และ ฝัน ถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกับชายหนุ่ม. ‘ขอโทษนะ’  
SHARE
Written in this book
snowflake's journey 
เนื้อเรื่องสร้างมาจาก สเตตัส ของคนรู้จัก แล้วเราทำได้แค่เพียงเขียนเรื่องราว จิตนาการว่า เขาคิดถึงอะไรอยู่ #เรื่องสั้นทั้งหมด
Writer
Orangecaramel26
Writer and reader
เชื่อว่าแค่เพียงคำเขียน เราก็เรียนรู้กันได้ใหม่เสมอ

Comments

ขอบคุณสำหรับตอนที่ 2 เขียนได้ดีมากครับ แต่มันดูเศร้าและห้วนมากเลยครับ แต่ขอหยิบบางส่วนไปใช้เป็นไอเดียต่อไปนะครับ

"แสงแดดเอย ถึงเธอจะเป็นสิ่งที่คนเหล่านั้นไม่ต้องการ แต่เธอยังมีค่าต่อต้นไม้ ต่อเหล่าพืชพรรณที่รอเธอเพื่อสังเคราห์แสงใช่หรือไม่?

แดดเอย ถึงเธอจะร้อนแรงไปในบางครั้ง แต่เธอก็มียามที่อ่อนโยนนุ่มนวลในยามเช้าและเย็นใช่หรือไม่?

แสงแดดเอย เธอจะเป็นสิ่งใดแดดย่อมเป็นแดด ที่สวยงามและเป็นสิ่งที่นำทางและเป็นความหวังให้ผู้คนมากมายในฐานะของวันใหม่

แสงแดดเอย เพราะเธอทำให้นำระเหยเป็นไอจากนั้นก็กลั่นเป็นฝน และนั่นทำให้เกิดสรรพชีวิต แสงแดดเอยเธอมีค่ายิ่งเกินกว่าจะให้คำใครมาทำลายเธอ"
Reply
Orangecaramel26
3 years ago
ยินดีค่ะ :) บางทีแสงแดดกับชายหนุ่มอาจจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่ต้นไม้และท้องฟ้าก็ยังต้องการมัน. ขอบคุณนะค่ะ. 

เอ กลับมาอ่านอีกรอบ คราวนี้ดูมันสมบูรณ์ในตัวเองครับ ขอบคุณที่เขียนเรื่องๆดีให้อ่านครับ
Orangecaramel26
3 years ago
😊