ต่อให้หนีแค่ไหน ก็ไม่พ้นอยู่ในกรอบความพอใจของตัวเอง
เพื่อนๆ เคยเล่น
เดินไม่ให้เหยียบเส้น
แผ่นกระเบื้องไหมครับ?

.
.

“บิว เมิงไม่เบื่อ
งานประจำบ้างหรอวะ?”
.
.
“ก็เบื่อนะ 555(- -* เจ้านายจะเห็นไหมเนี่ย)”.
.
“เบื่อแล้วทำไมเมิงไม่ออกวะ”
.
.
“เอ๊า!!! ออกละกูจะเอาตังค์ที่ไหน
เลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่กูล่ะเมิงก็”
.
.
“ก็หางานอื่นไง งานที่ไม่ประจำ”
.
.
“งานอื่นน่ะ กูก็หาๆ อยู่แหละ
แต่ไอ้งานที่ไม่ประจำน่ะ
กูว่ามันไม่มีหรอก”
.
.
“ทำไมจะไม่มีวะ อย่างกูนี่ไง
ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ ไม่ต้องตอกบัตร
ทำงานที่ไหนก็ได้ ไม่มีกรอบสถานที่
ไม่มีกรอบเวลา ฟินนะเว้ย”
.
.
“แล้วมึงยังต้องทำอยู่ปะล่ะ?
งานที่เมิงว่าไม่ประจำน่ะ”
.
.
“ก็ต้องทำดิ แต่ไม่ต้องทำ
ประจำทุกวันไง”
.
.
“แต่เมิงก็หยุดไม่ได้อยู่ดี?”
.
.
“........”
.
.
“ใช่มะล่ะ ให้อิสระยังไง
เมิงก็หยุดทำไม่ได้อยู่ดี”
.
.
“เออ แต่อย่างน้อยกูก็ไม่เครียดนะ”
.
.
“ไม่เลยหรอวะ?”
.
.
“ก็มีบ้างแหละ แหม
แต่น้อยนะ ส่วนใหญ่โอเค”
.
.
“ดีแล้ว กูว่านั่นแหละ
คือ Key สำคัญ”
.
.
“ยังไงวะ?”
.
.
“ตอนเด็กๆ เมิงเคยเล่นเดิน
ไม่ให้เหยียบเส้นแผ่นกระเบื้องไหม?”
.
.
“เคยดิวะ ไอ้ที่เดินในกรอบ
ไปเรื่อยๆ ทีละแผ่นใช่ปะ”
.
.
“เออ แล้วเมิงจำความรู้สึก
ตอนนั้นได้ปะ?”
.
.
“ไม่ได้แล้วว่ะ
แต่คิดว่ามันคงสนุกแหละ
ไม่งั้นกูคงไม่เล่น 5555”
.
.
“งั้นกูถามใหม่นะ
ตอนโตๆ แล้วเนี่ย เมิงเคยเล่นมั๊ย?”
.
.
“ก็เคยนะมึง เวลาคิดอะไรเด็กๆ
ถ้าแผ่นเล็กๆ ก็ยากหน่อย ส่วนถ้าใหญ่ก็สบาย แต่แมร่ง
ไม่ท้าทายเหมือนแผ่นเล็กว่ะ
รวมๆ ก็ปัญญาอ่อนดี 
แต่เพลินๆ”
.
.
“เออ นั่นแหละ”
.
.
“ไงวะ!?”
.
.
“มันไม่ได้สำคัญว่ามึง
จะเดินในกรอบกระเบื้อง
แผ่นเล็กหรือใหญ่
แต่มันสำคัญว่าเมิงพอใจ
ที่จะเดินตามกรอบนั้นหรือเปล่า
แค่นั้นเอง”
.
.
“บันดาลใจอีกแล้วเมิง
แต่กูไม่เข้าใจว่ะ 5555”
.
.
“ถุยยยย!!!”
.
.
หลายครั้งชีวิตคนเรา
ก็เป็นทุกข์กับการอยู่ในกรอบ
ไม่ว่าจะในกรอบของเวลา
กรอบความคิด หรือกรอบของกฎเกณฑ์
อะไรต่อมิอะไรก็แล้วแต่
จนทำให้รู้สึกว่าอยากปลดแอก
อยากที่จะหลุดไปให้พ้นๆ จากมัน
.
.
แต่เอาจริงๆ ไม่ว่าเราจะพยายามเป็นอิสระ
จะพยายามอยู่นอกกรอบ
ให้ได้มากแค่ไหน
เราก็ไม่วายต้องใช้ชีวิตอยู่ใน
กรอบแห่งความพึงพอใจ
ของตัวเราเองอยู่ดี
.
.
ดังนั้น ผมจึงรู้สึกว่า

บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้อง
ต้องไปตามหาอิสระจากที่ไหน
แค่เพียงหาความพอใจ
ของตัวเองให้เจอก็พอ


เหมือนกับตอนเด็กๆ 
หรือตอนโตแล้วนี่แหละ
ที่เรานังนึกสนุกอยากเดินเล่น
ให้อยู่ในกรอบของแผ่นกระเบื้อง
ที่ถึงแม้มันจะดูเดินลำบาก
เดินเซ เดินเป๋บ้าง
.

แต่เราก็สุขใจที่จะค่อยๆ 
ได้เดินต่อไปตามกรอบแห่งความพึงพอใจ

...ของตัวเอง...


บิว บันดาลใจ




SHARE
Writer
Bewbundanjai
Writer
Inspire ความคิด ให้ชีวิต Inspired แรงบันดาลใจสร้างได้ ด้วยการเริ่มแบ่งปัน FB : บิว บันดาลใจ

Comments

lalajinx
4 years ago
"บันดาลใจอีกแล้วเมิง" 555555555+ #ลั่น
Reply
Bewbundanjai
4 years ago
55555
😝😝🙏✌️️