Kimi no Na wa. ใครคนนั้น คนที่ฉันไม่อยากลืม


ถ้าหากเราตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ากำลังอยู่ในร่างของใครอีกคน
ถ้าหากเราหลับฝันไปแล้วมีใครอีกคนมาอยู่ในร่างกายของเรา


ถ้าหากว่ามันเกิดขึ้นซ้ำ ๆ จะเกิดเป็นความผูกพันได้จริงหรือ?

คุณเคยใกล้ชิดกับใครสักคนมาก ๆ หรือเปล่า ไม่สำคัญว่าเขาจะเป็นใคร ไม่สำคัญว่าเริ่มต้นเมื่อไร แค่เพียงเขาคนนั้นได้ก้าวเข้ามาในชีวิตคุณ ไม่ว่ารูปแบบใดก็ตาม เรื่องราวของคุณกับเขาก็ได้ถูกบันทึกลงในความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ยิ่งใกล้ชิดมากเท่าไรความทรงจำก็จะยิ่งชัดเจนและฝังลึกมากเท่านั้น ยิ่งเวลาผ่านไปนานความทรงจำจะยิ่งมากมาย จนปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคนนั้นคือคนสำคัญ

ทะกิกับมิสึฮะก็เช่นกัน ทั้งสองคนได้สร้างเรื่องราวบางอย่างขึ้นร่วมกันแล้วบันทึกลงเป็นความทรงจำ แต่ไม่อาจได้พบกันเพียงเพราะ...ห้วงเวลาของเขาและเธอเหลื่อมล้ำกัน แม้จะพบกันได้ในแง่ระยะทาง แต่ก็ไม่อาจพบกันได้ในมิติของเวลา มีเพียงร่องรอยการใช้ชีวิตในร่างอีกฝ่ายที่ทำให้รับรู้ถึงการมีตัวตนของกันและกัน

ถ้าเกิดใครคนนั้นที่คุณผูกพันหายตัวไปดื้อ ๆ ล่ะ?

แน่นอนว่าเมื่อคนสำคัญของคุณสูญหาย คุณก็จะไม่ลังเลที่จะออกตามหา  อาจดูเป็นเรื่องธรรมดาตามสามัญสำนึกของคนเรา แต่การที่ทะกิออกตามหามิสึฮะที่หายตัวไปโดยที่ไม่รู้แม้แต่ที่อยู่ของมิสึฮะ ออกตามหาเพียงเพราะอยากพบ

เพราะอะไรกันนะ?

แม้ว่าทะกิจะรู้ว่ามิสึฮะได้ตายไปแล้ว แต่ก็ยังคงออกตามหาต่อไป คงเพราะมีสายสัมพันธ์บางอย่างเชื่อมโยงทั้งสองเอาไว้ สายสัมพันธ์บางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ไม่มีรูปลักษณ์ ไม่มีเหตุผล ผูกติดกับดวงวิญญาณของทั้งสอง ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ห่างไกลกันเพียงใด ทั้งในแง่ของระยะทางหรือมิติเวลา สายสัมพันธ์ของทั้งสองก็จะเชื่อมถึงกันเสมอ แม้ระยะทางจะแสนไกลเป็นอนันต์หรือห้วงเวลาคู่ขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบ ก็ไม่สามารถตัดสายสัมพันธ์นั้นให้ขาดลงได้ 

สายสัมพันธ์ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ต่าง ๆ นา ๆ ไม่สารมารถอธิบายได้ด้วยหลักเหตุและผล ไม่ต้องการการเข้าใจ เพียงแค่รู้สึกได้ว่ามีอยู่ ด้วยเหตุนี้ก็จะขอนิยามถึงสายสัมพันธ์นี้ด้วยคำว่า...ความรัก

จะเป็นอย่างไรกันนะ...ถ้าหากได้พบคนรักอีกครั้งหลังจากที่ได้กันแสนไกล?

แสนไกลแค่ไหนน่ะเหรอ...ถ้าหากความทรงจำคือร่องรอยของความใกล้ชิด ระยะทางความห่างไกลก็คือไม่เหลือความทรงจำอยู่เลย ทั้งเรื่องราววันเวลาที่เคยมีร่วมกัน หรือแม้แต่ชื่อของอีกฝ่ายที่เป็นองค์ประกอบหลักในการเริ่มต้นความสัมพันธ์ เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงการมีตัวตนของกันและกัน ห่างไกลจนลืมไปว่า...ใครคนนั้นที่ฉันรักเคยมีตัวตนอยู่

แล้วเมื่อได้พบกันอีกครั้ง อยู่ ๆ ทะกิกับมิสึฮะก็น้ำตาไกล ก็ไม่รู้ว่าทำไม
บางทีอาจเป็นน้ำตาแห่งความปิติยินดีที่ได้พบเจอ...ใครคนนั้น คนที่จากกันไกลแสนไกล คนที่ฉันไม่อยากลืม



SHARE
Written in this book
หนังที่อยากให้ดู
รีวิวหนัง คุยเรื่องหนัง หนัง หนัง หนัง
Writer
JeansMT_SUT
story teller
ตอนเด็กๆชอบวิชาวิทยาศาสตร์ แต่พอได้รู้ว่ามันมีคณิตศาสตร์ปนอยู่ด้วยก็เลยชอบน้อยลง

Comments

ieo
4 years ago
โลกนี้ไม่มีความบังเอิญ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนแต่มีเหตุผลของมัน
Reply
JeansMT_SUT
4 years ago
มาแนวพุทธศาสนาเลยครับ