กวีเด็ก
กวีเด็ก
แต่งไว้เพื่อเป็นกำลังสำคัญให้บางอย่างที่อาจสูญไปในเร็ววัน



มนุษย์ใด ไม่คิดลืม ตาหูปาก
ก็อาจยาก ที่จะเกิด และเฉิดฉาย
มีชีวิต ทั้งสุขทุกข์ ปนประปราย
กระจัดจาย ทุกนาที บนปฐพี

เยาวชน คนกวี ศรีประเทศ
กวีอัน แสดงเดช เฉดแสงสี
ทั้งผีเสื้อ ดอกไม้ ในไพรี
ทั้งนที หัสดี ปักษี พรรณ

เยาวชน เริงร่า ทั่วผืนป่า
สุขกายา ไม่คิดเผื่อ ไม่เผื่อฝัน
สู่โลกหน้า ที่จะดับ นับชีวัน
เยาวชน บ่คิดฝัน บ่ดันดึง

ชนใดเล่า จะสุขเท่า ดรุณน้อย
ไม่เคยปล่อย ฝันใหญ่ ให้สูญหนึ่ง
ไม่เคยปล่อย ฝันนั้นอีก ให้ปีกตรึง
และรั้งรึง ฝันนั้นว่า ไม่น่าจริง

อันเติบโต เป็นชนใหญ่ ผู้กลายร่าง
จากสังขาร กระจิดริด ลอกทิ้งดิ่ง
สู่ทะเล มหาซาก บ่ประวิง
สู่อาจิณ ที่ชาชิน ตลอดกาล

โอ้กวี ดรุณน้อย ผู้คอยดูด
ดื่มกำพืด สูดมรดก คอยประสาน
จากนมแม่ จากพืชพรรณ และวิญญาณ
และวันวาน น่าสงสาร ชวนเศร้าใจ

สายน้ำนม ห่มห่อ หล่อเรือนร่าง
จากดรุณ ก็ดุลสร้าง ให้เติบใหญ่
ฉีกป่าไม้ ป่าหญ้าใจหายไป
นึกอัปยศ หมดใจ ทรยศตน

อย่าลืมก่อน อย่าลืมก่อน สิริแสง
ที่ดำแดง สาดไม้แข็ง ให้อ่อนหย่น
ฝากร่างไว้ ในผืนชาติ ในมณฑล
และกลับไป เป็นเยาวชน ในพิธี


SHARE
Written in this book
กวีเด็ก
เรื่องของเด็กเลวในดินแดนที่เต็มไปด้วยบทความสั้นๆ
Writer
IAMCHANOON
Summoner
หนึ่งปีแห่งความสุขและการสูญเสีย

Comments