Nothing , just saying
 ไม่รู้ว่าการรอคอยที่ไม่มีจุดหมายปลายทางนั้นมันจะทรมานมากแค่ไหน แต่ทว่าตอนนี้มันยังไม่ได้ทรมานมากมายขนาดนั้น  ฉันยังคงอดทนกับการรอคอยครั้งนี้ได้อยู่ อดทนกับความคิดถึงฝ่ายเดียวที่ไม่มีทางส่งต่อไปถึงเขาอย่างแน่นอน

ใครๆก็ต่างสงสัย ว่าฉันรอไปทำไมกับสิ่งที่ดูไร้จุดหมายเช่นนั้น . . . ที่พวกเขาถามฉันแบบนี้เพราะพวกเขาไม่รู้ ไม่รู้ว่าคนที่ฉันรอคอยอยู่เสมอเป็นกำลังใจสำคัญของฉัน

พวกเขาไม่รู้ว่าพี่คนนั้นสำคัญกับฉันอย่างไร
พวกเขาไม่รู้ว่าพี่เขาเป็นคนที่น่ารักขนาดไหน...กับฉัน
พวกเขาไม่รู้ว่าพี่เขาเป็นตัวอย่างที่ดีให้ฉันอย่างมากมาย
พวกเขาไม่รู้ว่าพี่เขาเป็นคนที่คอยให้กำลังใจฉันมาตลอด
พวกเขาไม่รู้ว่าพี่เขา...เป็นเหมือนสีสันในหัวใจของฉันไปเสียแล้ว



'พี่เขาไม่ตอบมึงมากี่วันแล้ววะ' 
'ถ้านับวันนี้ก็ 16' ฉันตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
'แล้วมึงก็ยังรออยู่เนี่ยะนะ ?!' เพื่อนพูดด้วยเสียงตกใจ ก่อนที่จะพูดต่ออีกว่า
'ยอมใจมึงเลย ความอดทนสูงชิปหาย เป็นกูนะไม่รอแล้ว'  ฉันหันไปยิ้มและตอบเพื่อนไปว่า
'กูรู้ว่าเขาไม่ว่าง มึงว่ากูไม่ว่างแล้วเขาไม่ว่างมากกว่ากูอีก วันๆเขาได้นอนมั่งรึเปล่ากูก็ไม่รู้ ' ฉันเงียบและเงยมองหน้าเพื่อน
'.....' มันก็เงียบเหมือนกันแหะ
'ที่กูคิดถึงคงเพราะมีส่วนผสมของความเป็นห่วงปนๆกันอยู่มั้ง กูยอมรอเพราะกูรู้สึกว่าเขาสำคัญ ไม่เกี่ยวกับคุ้มไม่คุ้มที่จะรอหรอก' 
'กูเข้าใจมึงนะ ไม่ลองทักซ้ำไปอะเผื่อมันไม่แจ้งเตือน' ฉันส่ายหน้าช้าๆแล้วพูดว่า
'กูไม่อยากไปงี่เง่า เซ้าซี้ เขามีอะไรต้องทำเยอะแยะ กูก็มีเหมือนกัน ต่างคนต่างไม่ว่าง ว่างเมื่อไหร่ก็คงได้คุยกันเองแหละ' 
'เฮ้อ กูสงสารมึงอะ' ฉันหัวเราะ 
'สงสารทำไมตอนนี้กูมีความสุขดี แค่รอไปวันๆเองไม่ยากหรอก' ฉันกดโทรศัพท์มือถือในมือเล่นอย่างไม่ยี่หระ 
'มึงรอเขามากี่ครั้งแล้ววะ กว่าเขาจะตอบแม่งวันสองวันงี้ นี่เรียกดีต่อใจของมึงหรอ' 
' . . .  ' เออว่ะ คราวนี้ฉันเงียบแทน
'มึงไม่ต้องตอบกู แต่ตอบตัวเองก็พอ กูไปทำงานละ บายๆ' 
แล้วมันก็ปล่อยให้ฉันนั่งมองจอสี่เหลี่ยมที่ค้างบทสนทนาไว้ตั้งแต่เมื่อ 16 วันก่อน และยังไม่ได้เปิดอ่าน


ฉันคิดแค่ว่า ดีต่อใจทุกครั้งที่นึกถึงก็พอแล้วแหละ ถ้ารอไม่ไหวเดี๋ยวฉันก็คงหยุดไปเอง ฉันรู้ว่าคนเรามีขีดจำกัดในการทำอะไรซักอย่างเสมอ แต่ก็มักจะมีคนสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดตัวเองได้อย่างน่าอัศจรรย์ ฉันไม่เคยเป็นคนชอบรออะไรนานๆ ฉันเป็นคนใจร้อนด้วยซ้ำไป ส่วนตอนนี้ก็ใจเย็นขึ้นเยอะเพราะมีการรอคอยเป็นเพื่อนสนิทที่สอนให้ใจเย็น 

อยากฝากสายลมไปบอกเหมือนกันบางที
บอกว่า คิดถึงพี่ เป็นห่วงพี่เสมอ 
ซึ่งฉันคงทำได้แค่เพ้อฝันอยู่อย่างนี้
เพราะมันเป็นไปไม่ได้ไงล่ะ

ถ้าบอกเอาตามหลักคณิตศาสตร์
แบบที่พี่น่าจะเข้าใจได้ง่ายๆก็คือ

การรอคอยของฉันแปรผันตรง
กับความคิดถึงในหัวใจ



SHARE
Written in this book
Girl with a soft heart.
แด่พวกคุณทุกคนที่ทำให้ฉันทั้งยิ้มและร้องไห้

Comments

Girlwearsblue
2 years ago
ของเราเค้าไม่ตอบมา 11 เดือนแล้วค่ะ ฮาๆ
มารอคอยเป็นเพื่อนนะ
Reply
10marchh
2 years ago
โอ้โหหห นานมากกก ฮือ มารอไปด้วยกันค่ะ 😂