คุณผู้ยังเป็นรูปถ่ายใบแรกในความทรงจำ
“เฮ้ย ถ่ายรูปสวยดีนิ ไว้มาถ่ายให้เราบ้างดิ”
“ไปแอบดูที่ไหนมาวะ?”
“ก็ Ig แกไง”
“หาเจอด้วย”
“ใช้ชื่อเดียวกันหมด ใครๆก็รู้ป่าววะ”
you send sticker 
.
.
.
.
“นี่ๆ อยากได้รูปโปรไฟล์ใหม่ ไว้มาถ่ายให้มั้งง เดี๋ยวเลี้ยงข้าวอะ นะค้า น้า”
“เดี๋ยวๆ ดูดีๆ เราถ่ายรูปคนซะที่ไหน”
“อ้าว นึกว่าจะถ่ายได้เหมือนกัน”
“เราไม่ค่อยถนัดพรอทเทรด”
“ทำไมอะ?”
“เราขี้เกียจสั่งให้แบบต้องทำท่าอย่างนู้นอย่างนี้ ไม่อยากแบกความคาดหวังว่ารูปมันจะออกมาสวยถูกใจแบบรึเปล่าหนะ”
“ก็เลยต้องคอยแอบถ่ายชาวบ้านเค้าเวลาเผลอไรงี้?”
“เค้าเรียก candid ว้อยยยย!!”
“ถ่ายไม่โปรเองแล้วอ้างอะป่าวววววว~”
“กวนตีนอีกละ”
“แล้วมาหัดถ่ายรูปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย ตอนนั้นยังไม่เห็นอยากจะถ่าย”
“ก็ตั้งแต่ซื้อกล้องตัวนั้นนะแหละ”
“โห ปีกว่าแล้วนิ”
“ใช่ ปีกว่าแล้ว.....”
“นานเนอะ”
“นานดิ มีใครบางคนหลอกให้ซื้อแล้วก็หายไปเลย”
“ขอโทษษษษ.....” 
.
.
แล้วนี่นึกไงถึงกลับมาทักเรา หายไปนานเลย”
“จะแวะมาบอกแกว่าเดือนหน้าเราว่าจะกลับไทยนะ”
“เอ้าหรอ..มากี่วันอะ”
“ยังไม่รู้เลย คงยาว”
“เลิกกับแฟน?”
“ไอ้บ้า!! ไม่ได้เลิก แค่อยากลองห่างๆกัน”
“ไมอะ”
“แค่อยากทบทวนนะแก”
“ทบทวนบ่อยเนอะ”
“ก็ยังดีกว่าปล่อยไปแบบทิ้งๆขว้างๆอะนะ”
“แขวะทำไมมมมมมมมม”
“ :P ”
“อืม มาก็มา ยังนั่งรถเมล์ได้อยู่มั้ยครับคุณนาย”
“พานั่งดิ..”
“.............”
“ล้อเล่น นั่งได้ว้อย”
“แล้วมาเมื่อไรนะ”
“ยังไม่ชัวร์วันเลย กำลังดูๆอยู่ แต่อยากรีบๆไปให้เร็วที่สุดนั้นแหละ”
“ให้ไปรับที่สนามบินมั้ย?”
“ไม่ต้องก็ได้ ว่าจะเรียกรถกลับเอง ไม่น่ายาก”
“ตามใจ”
“แล้วเป็นไงบ้าง”
“ก็ เรื่อยๆ ทำงาน กินเบียร์ อ่านหนังสือดูหนังเรื่อยเปื่อย”
“ไลฟ์สไตล์ชิวเนอะ” 
“เหนื่อยมาเยอะแล้วไง อยากใช้ชีวิตชิวๆบ้าง”
“แหวะ หมั่นใส้ อยากได้อะไรจากที่นี่ป่าว”
“ไม่อะ แต่หิ้วบุหรี่มาฝากก็ดี เออ ขอสาวญี่ปุ่นด้วย”
“นี่ยังไม่เป็นมะเร็งตายอีกหรอ”
“อีกนานอะ คนเลวๆนรกไม่อยากเอาไป”
“ไอ้บ้า”
“เออ นั้นแหละ กลับมาเมื่อไรบอกอีกทีแล้วกัน จะได้แพลนวัน”
“แหม่ พ่อหนุ่มคิวทอง”
“ทำดา ทำงานจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน”
“จ้า”
.
.
.
“กลับมาแล้วไปอัมพวากัน”
“เย้ ไป!!”
“ไปเที่ยวนะ ไม่ได้ไปถ่ายรูป”
“จ้า พ่อคุณ”
“แต่จะพยายามแอบถ่ายให้ละกัน”
“ดูโรคจิตอะ ฮ่า”
“ไม่ถ่ายก็ได้งั้น”
“โอ๋ ล้อเล่นนิดเดียวเองน่า”
“อือ ที่นั้นกี่โมงละ”
“ก็เกือบๆตีสี่แล้วละ ที่ไทยละ”
“จะตีสองแล้ว”
“ไมไม่นอน”
“เรื่อยเปื่อย อ่านหนังสือ”
“อืม...ขอบใจที่คุยเป็นเพื่อนนะแก”
“จะไปนอนแล้วดิ”
“อืม พรุ่งนี้ทำงานวะ”
“เออ สู้ๆ ไว้เจอกัน”
“ขอบใจ หวังว่าจะได้เจอ”
“เจอดิ.....”
“อืม ไปนอนไปแก”
“เค งั้นไปนอนแล้ว ฝันดีนะแก”
“อืม ฝันดี...”
.
.
.

.
.
.
.
.
.

.
“ยังคิดถึงแกเหมือนเดิมนะ”
__

ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร 
ผมคว้ากล้องตัวนั้นที่บังเอิญอยู่ไม่ไกลมือเอื้อม 
เปิดเครื่อง กดปุ่มดูรูปภาพที่เคยถ่ายไว้

ในบรรดาเกือบพันกว่าภาพที่ถ่าย
ภาพรอยยิ้มของเธอในร้านขายกล้องยังเป็นรูปหมายเลขหนึ่งในเมมโมรี่การ์ดเสมอ

ไม่กล้าแม้แต่ลบทิ้ง
ไม่กล้าแม้แต่จะเอามันลงเครื่องไว้
ที่ไม่เคยหายไปไหนก็คงเป็นเพียงความรู้สึกในช่วงเวลานั้น

ช่วงเวลาที่ได้ลงมือกดภายภาพของเธอตอนกำลังเผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

โดยที่ผมไม่คิดเลยว่ามันกำลังจะได้กลับไปถ่ายภาพเธออีกครั้ง
SHARE
Writer
khaikung
storylog reader
เป็นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ IG : khaikung_journey , Ask.fm : @khaikung

Comments

148cm
3 years ago
งุ้ยย ชอบบ
Reply
noinasmd
3 years ago
:)
Reply
Awesomeman
3 years ago
เกือบละ เกือบร้องละ อินจัด ชอบมากครับ (เป็นคนชอบแอบถ่ายเหมือนกัน อยากเป็นมือสไนเปอร์ 0_-)

Reply
J_Mia
2 years ago
เป็นคนน่ารักจังเลยค่ะ :)

Reply
AHCI
5 months ago
น่ารักจัง

Reply