ความทรงจำไม่เคยหายไปไหน
เวลาผ่านไป.. คนใหม่ๆวนเวียนเข้ามา
เพื่อสร้างความทรงจำใหม่ๆ 
สร้างความรู้สึกใหม่..
เราตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆนั้น แต่ละวันดูเหมือนชีวิตมีสีสัน เหมือนว่าชีวิตไม่เคยเจออะไรที่เป็นทุกข์
เราโลดแล่นตามชีวิต ตามสิ่งที่พบเจอ ร่างกายได้หลั่งสาร เยอะแยะมากมายเพื่อกระตุ้นและตอบสนองความรู้สึก  จนดูเหมือนชีวิตเวลากลางวันเป็นสีรุ้ง 
แต่ทำไม..
กลางคืน ชีวิตกลับไปวนกับเรื่องเดิมๆ 
เรื่องที่ทำให้ร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วน
เรื่องที่เจ็บจนพูดออกมาไม่ได้
ทุกครั้งที่คิดถึง เสียงยังสั่น น้ำตายังไหลได้ตลอดเวลา
เหมือนทุกอย่างมีแต่สีเทาและดำ
ร่างกายหลั่งเฉพาะสารสร้างความเศร้าและน้ำตา
วนเวียนซ้ำๆเหมือนเข็มนาฬิกา
ข่มตานอน..อีกครั้ง เพื่ออดทนรอฟ้าวันใหม่
และหวังว่า สักวันสารความสุขจะหลั่งได้ตลอด
ทั้งกลางวัน..
และ กลางคืน..
SHARE
Written in this book
krataii

Comments