ประสาทสัมผัสที่ 1
วันนี้เป็นวันที่ 3 ที่ฉัน.....ดำรงชีวิตอยู่อย่างคน...

ที่ไร้ซึ่งรสชาติในการดำรงชีวิต

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการที่จมูกไม่ได้กลิ่น

ลิ้นไม่รู้รสชาติ...มันจะสร้างความทรมานให้กับฉันได้

ขนาดนี้....

กลิ่นดอกไม้หอมฟุ้ง กลิ่นโลชั่นหอมๆ กลิ่นอาหารเย้ายั่ว รวมไปถึงกลิ่นกายของเธอ

มันหายไป...หายไปพร้อมกับรสชาติ

รสชาติของส้มตำปูปลาร้า รสชาติของโกโก้โอริโอ้ปั่น รสชาติของก๋วยเตี๋ยวเรือ รสชาติของน้ำพริกกะปิและรสชาติของผลไม้นานาชนิด

ทั้งหมดหายไป....

นั่งคิดเล่นๆในแง่ลบว่า...ถ้ามันหายไปตลอดกาล

ชีวิตของฉันจะหายไป ความสุขจะหายไปตามกลิ่นและรสชาติรึเปล่า

...ถ้าคิดในมุมสายแดกอย่างฉัน ก็คงต้องยอมรับด้วยความหดหู่ใจว่า ความสุขคงหายไปมากโข หากไร้ซึ่งการรับรู้ความอร่อย ความหอมและความฟิน...แลดูแย่จังเนาะ

...แต่ถ้าคิดในแง่มุมของความเป็นธรรมชาติ หากการปรุงแต่งเหล่านี้หายไป มันก็อาจทำให้ความสุขของฉัน....ง่ายกว่าที่คิด

........ทาครีมอะไรก็ได้ ไม่ต้องเลือกยากว่าจะซื้อยี่ห้อไหนดีที่กลิ่นหอมโดนใจ
........กินอะไรก็ได้โดยไม่ต้องมาหาเครื่องปรุง ไม่ต้องแคร์ว่าจะหวาน เปรี้ยว เค็มหรือเผ็ดไป กินรสจืดก็มีความสุขดีแล้ว 5555
........จะของถูกของแพงก็กินได้หมด เพราะมันไม่ต่างกันในขณะขบเคี้ยว

นั่นสิเนาะ แลดูอะไรๆก็ง่ายกว่าที่คิด

....งั้นวันนี้....ก็ขอใช้ดวงตาสองดวงและหูสองข้าง เพ่งมองความงามของสรรพสิ่งแทนแล้วกันเนาะ คงจะพอทำให้ฉัน...ยิ้มได้อย่างที่เคย 😊

ธรรมชาติไม่เคยทำให้เราขาด ธรรมชาติเติมเต็มเราได้ทุกเรื่อง ❤️

#แด่หญิงผู้ไร้ซึ่งการรับรู้รสชาติ
#แด่ไข้หวัด
😬
SHARE
Writer
Aiwy
Social worker
ไม่ถนัดเขียนเป็นเรื่องเป็นราว ถนัดเพ้อพร่ำรำพันและถนัดอ่านค่ะ ขอบคุณทุกความคิด ทุกตัวอักษรที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้นะ 📖

Comments