หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอยู่ทุกที่

รอยยิ้มนั่นอีกแล้ว ผมยังคงมองเห็นมันในทุกที่ ทุกแห่ง ที่ผมไป
ตั้งแต่ในใบหน้าของพนักงานสาวในร้านกาแฟสีเขียว 
ยันไปถึงเงาสะท้อนของน้ำพุหน้าห้างดัง
มันตามหลอกหลอนผมนับตั้งแต่วันนั้น 

วันที่เธอจากผมไป 

แรกๆมันก็มาแบบกระท่อนกระแท่น
เมื่อใดที่ผมเฝ้าระวัง มันจะไม่ปรากฎออกมา 
แต่เพียงพริบตาเดียวที่ผมเผลอ รอยยิ้มนั่นก็จะโผล่มา
ยิ้มเยาะให้กับความอ่อนแอของผม 
วงจรซ้ำซากไม่รู้จบ แต่นั่นแค่จุดเริ่มต้น


นานวันเข้าจากที่เห็นเพียงรอยยิ้ม เริ่มมีเสียงเกิดขึ้น 
มันแว่วเข้ามาสะท้อนไปมาในหัวผม 
ผมไม่อาจจับแหล่งที่มามันได้ 
แม้เวลาอาจจะเวียนผ่านไป แต่ผมยังจำเสียงนั้นได้ดี
เสียงนั้นเป็นเสียงของเธอเป็นแน่แท้ 
มีไม่กี่คนที่หัวเราะแบบนั้น
ปละคงมีไม่กี่คนที่เราจะจำเสียงหัวเราะของเขาได้
เสียงหัวเราะนั่นที่เธอมักทำเวลาเขิน
ผมถูกหลอกหลอน ภาพมายาเหล่านี้ทำร้ายชีวิตผม

อย่าเข้าใจผิด
ผมไม่ได้ยินยอมให้มันมาทำร้ายผม
ผมไม่อยากจำเรื่องของเธอ
ผมอยากลืม
อยากผ่านมันไปให้ได้
ผมรู้ว่าชีวิตต้องเดินต่อ
มันจะต้องหยุดที่ตรงนี้


โชคดีของผม

ผมมีโชคเหลือพอที่จะได้พบกับเธออีกคน
คนที่ดีกว่าในทุกด้าน
และที่สำคัญที่สุด
เธอคนนี้รักผม

ต่างจากเธอ คนที่ผมไม่อาจจะเอ่ยชื่อได้แล้ว
คนที่หมดสิ้นความรัก 
เมื่อเชื้อเพลิงหมดลงเธอก็เดินจากไป 
ทิ้งไว้แต่เพียงผมและเชื้อเพลิงยังปะทุอยู่
แต่ผมคงต้องเทมันทิ้งเพื่อเปิดโอกาสให้กับเธออีกคน
คงไม่ใช่เรื่องดีหากเรารินน้ำใส่แก้วที่ยังไม่ว่างเปล่า
น้ำมันอาจผสมกัน ปะปน จนไม่อาจแยกออกจากกันได้
เช่นเดียวกับความรู้สึก 
ไม่เคยเป็นเรื่องดีหากปล่อยให้ความรู้สึกมันปะปน
ยิ่งเป็นความรู้สึกรักแล้ว 


ผมคาดว่ารอยยิ้มนั้นจะหายไปเมื่อผมเริ่มต้นใหม่
มันหายไปจริงๆ เดือนแรกหลังจากผมพบเธอ 
ผมเลิกมองเห็นมัน

แต่

พอเริ่มเดือนที่สอง เธอกลับมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่ใช่แค่รอยยิ้ม

เธอกลับมาเป็นตัว เป็นเหมือนภาพหลอนเจือจางอยู่ข้างๆ เธอคอยยืนอยู่ตรงนั้น คอยให้ผมเปรียบเทียบเธอกับเธออีกคนอยู่ตลอด
ผมเฝ้าบอกตัวเองว่าเธอคนใหม่ดีกว่า 
สวยกว่า รักผมมากกว่า
แต่ยิ่งผมคิดแบบนั้น 
ภาพเธอคนนั้นกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้น
กลับกัน เธอคนที่แสนดี เธอคนที่เพียบพร้อมทุกด้าน 
เธอคนที่ผมให้เชื้อเพลิงทั้งหมดไป
เธอคนนั้นจืดจางลง ผมได้ยินเสียงของเธอ
ค่อยลงในทุกขณะ
ใบหน้าสวยงามของเธอเจือจาง ดูเลือนลางมาก
ในขณะที่รอยยิ้มนั้น ชัดแจ๋วราวกับว่า
เธอได้อยู่ตรงนั้นจริงๆ
มีตัวตนอยู่จริงๆไม่เคยจากผมไปไหน

หรือว่า เธอก็อยู่ตรงนั้นตลอดมานะ

ผมแค่คงไม่อยากยอมรับ
SHARE
Written in this book
him & her
เขา และ เธอ
Writer
LettersPart
designer
story about him and her

Comments

Poyluang
1 year ago
เข้าใจล่ะ ว่าทำไม
Reply