DATE
ถึง คุณ
 
ถ้าผมรักคุณ

มันจะเป็นความผิดบาปไหม ผมไม่ทราบ 
เพราะผมรักคุณอย่างที่ผมรู้สึก
และผมมั่นใจในความซื่อสัตย์ในความรู้สึก
ของตัวผมเองมาตลอด

ผมคิดว่า การที่ผมรักคุณ 
มันไม่ใช่การถลำลึก หรือการเผลอตัวเผลอใจ
เพราะมันเป็นความรักที่ผมตั้งใจ และมั่นใจ

ซึ่งความมั่นใจมันก็อาจจะดี
เพราะว่าอย่างน้อยก็รู้ตัวเองดีว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ผมก็ไม่อยากจะมั่นใจไปเอง
ว่าคุณก็รู้สึกดีกับผม 
ผมจึงพยายามทำตัววางเฉย
กับการเคลื่อนไหวของคุณ
แอบมองสิ่งที่คุณทำ หรือพูด หรือคิด
พยามเหนียมอาย ไม่กล้าแสดงออก

ว่าผมรักคุณ

หรือว่าอยากจะแสดงออกว่าผมกำลังจะจีบคุณ
เพราะกลัวเพียงแต่ว่าคุณจะโกรธผม
ที่ผมกลายเป็นแบบนี้
ที่ผมกลายเป็นคนที่รักคุณ
แทนที่จะเป็นอย่างคนที่คุณอยากจะให้ผมเป็น

ผมเหมือนแอบแฝงเข้ามา
คุกคามคุณด้วยความรัก

อันที่จริง ผมก็พยายามจะทำให้คุณเห็น
และรู้สึกว่าผมนั้นแอบรักคุณอยู่ตลอด
บ้างก็เว้นว่างไป

แต่ผมก็ทำได้แค่เล็กๆ น้อยๆ 
เพราะผมรู้ดีว่าผมคงไม่ได้เป็นคนที่สำคัญสำหรับคุณ
ผมจึงไม่อยากจะรบกวนคุณ หรือคุกคามคุณ 
ด้วยการทำลายความสุขของคุณ
อย่างที่คุณเป็นอยู่ในทุกเมื่อเชื่อวัน

แต่แล้ว

ในที่สุด 
ผมก็รู้สึกว่าทนไม่ไหว
มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัด 
และความอดทน
ความกริ่งเกรงใดๆ ที่ผมมีต่อคุณมันก็เหือดแห้งลง
เพียงเพราะว่า

ผมอยากเจอคุณ
ผมอยากชวนคุณไปออกเดต

ผมยังจำได้ดี
ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอกับคุณ
ผมจำได้ว่า คุณแต่งตัวน่ารัก
และคุณเองก็ดูน่ารักไปด้วย
ผมยังจำได้ดีเสมอ

วันนั้น
คุณไม่รู้หรอกว่าผมแอบมองตาคุณไปกี่ครั้ง
คุณไม่รู้หรอกว่าผมพูดชมคุณในใจว่าน่ารักไปกี่ครั้ง
คุณไม่รู้หรอก ว่าคุณ

วันนั้น เมื่อผมเดินจากกับคุณ 
ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะคิดอะไร
หรืออย่างไร
แต่ความรู้สึกแรกเลยคือ

ผมทนไม่ไหว

ผมคิดไม่ออก
ผมคิดไม่ออกว่าจะหาข้ออ้างอะไรดี
ที่ทำให้คุณกับผมได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง

ผมไม่รู้หรอกว่าคุณชอบไปที่ไหนบ้าง
หรือชอบทำอะไร 
ผมจึงชวนคุณแบบเดาๆ 
ด้วยข้อมูลของคุณ
ที่ผมมีอยู่เพียงน้อยนิด
ใช้เป็นการชวนคุณไปในที่ที่ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ
น่าจะอยากไป

น่าจะอยากไปกับผม

ในวันหนึ่ง ผมที่ไม่เคยกล้าชวนคุณไปไหนมาไหน
เพราะเกรงใจ และกลัวว่าคุณจะรำคาญผม
ก็ทำสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำ
นั่นก็คือการชวนคุณไปท่องเที่ยว

ความคิดที่เปี่ยมหวังบอกว่า
คุณคงรอจังหวะที่อยากจะไปเที่ยวกับผม
คุณคงอยากจะไปออกเดตกับผม
คุณคงจะยอมออกเดต
ที่ผมแอบแฝงในรูปของการชวนไปเที่ยว

ความคิดที่ไร้ความหวังบอกว่า 
คุณคงไม่ว่างหรอก
คุณคงมีงานเยอะเกินกว่าจะมีเวลาไปเที่ยวกับผม
คนที่ไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่
เพราะฉะนั้น คุณคงไม่ว่างหรอก

และในที่สุด

คุณก็ไม่ว่าง

ผมไม่กล้าบังอาจจะไถ่ถาม
ว่าการที่คุณไม่ว่างนั้นเพราะเหตุใด
มันอาจจะเป็นหลายๆ เหตุที่เกิดขึ้น
หรืออาจเพราะว่าไม่อยากจะเจอผมด้วย
คุณจึงไม่พร้อมที่จะไปไหนมาไหนกับผม

หรือไม่ 
คุณก็คงไม่ได้อยากจะออกเดตกับผม
หรือก็คงไม่คิดจะได้ออกเดตกับผมในซักวันหนึ่ง

คุณจะรู้สึกอย่างไรกับผม ผมคงไม่รู้
แต่สิ่งที่ผมรู้สึกคือ 
ผมจะวางเฉยกับความผิดหวังนี้
ผมไม่จะตัดสินสาเหตุอะไรทั้งนั้น

เพราะผมเคารพในการตัดสินใจของคุณเสมอ
และไม่จำเป็นต้องทวงถามย้ำซ้ำว่าเพราะอะไร

ไม่จำเป็นเลย

จริงๆ ผมก็รู้ดีว่า ผมเองก็สามารถไปเที่ยวไหนๆ 
ได้ด้วยตัวผมเองคนเดียว
และก็เคยทำได้

แต่การที่ผมไม่ได้ไปไหน
เพราะว่า

ผมไม่ได้อยากไปไหนมาไหน
โดยที่ไม่มีคุณ

โดยเฉพาะสถานที่ หรือเหตุการณ์อะไรก็ตาม
ที่พิเศษ
สำหรับผมและสำหรับคุณ

คุณไม่รู้หรอก หรืออาจไม่รู้
คุณคงไม่รู้ว่า...

...

***
[1]
...โลกใบหนึ่ง
ที่มีคนเดินอยู่คนหนึ่ง
ที่กำลังคิดถึงเธอผู้นั้น
เขากำลังคิดว่า
เธอคนนั้นกำลังทำอะไร ไปที่ไหน
คิดอะไรอยู่

[2]
เธอรู้สึกอย่างไรเมื่อฝนตก
เธอรู้สึกอย่างไรเมื่อแดดออก
และเธอรู้สึกอย่างไร
เมื่อท้องฟ้ามีเมฆ

[3]
มอง
ที่ป้ายรถเมล์--เธออยู่ที่นั่นไหม?
ที่รถแท็กซี่คันนั้น--เธออยู่ที่นั่นไหม?
ที่บ้านของเธอ--เธออยู่ที่นั่นไหม?

[4]
...โลกใบหนึ่ง
ที่มีคนเดินอยู่คนหนึ่ง
ที่กำลังคิดถึงเธอผู้นั้น
เขาว่างเปล่าและเหนื่อยอ่อน

คิดถึงดวงตาที่เปล่งประกายนั้น
ห่วงใยถึงความรู้สึกในดวงตานั้น

[5]
เขารู้สึกเหมือนว่ากำลังเดินข้างๆ เธอ
เขาหันไปมองข้างๆ 
เหมือนว่าเธอจะเดินอยู่ตรงนั้น
เขาหวังให้เธอมี
แต่เธอไม่มี

เขารู้สึกว่าโลกนี้ช่างโหดร้าย
ด้วยความว่างเปล่า

เขาเดินก้าวโขยกเขยกเจ็บร้าว
ร้องไห้ในใจ...

...

นานมาแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน 
และก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่

คุณอาจรู้สึกว่า คุณเองไม่จำเป็นจะต้องรอที่จะเจอผมก็ได้

ผมไม่ได้วิเศษอะไรนักหนาที่คุณจะต้องมาเจอ

ผมจำได้ว่า ทุกครั้งที่ผมได้เจอกับคุณ 
มันเป็นการเจอกันโดยจำเป็น
และไม่เคยเจอกันด้วยความบังเอิญ

เวลาผมเดินไปไหนมาไหน
ผมยอมรับว่า ผมเองก็อยากจะเจอคุณโดยบังเอิญ
แต่เมื่อมองไปที่ผู้คน
ผมก็ไม่เจอคุณเหมือนอย่างที่ใจต้องการ

คุณเองอาจจะไม่อยากไปไหน หรือ
คุณอาจจะไม่อยากจะชวนผมไปไหนมาไหนก็ได้

คุณเองอาจไม่ค่อยมีเวลาว่าง
แต่ผมว่าง

คุณอาจจะไม่อยากจะเจอผม
แต่ผมอยากเจอคุณ

คุณอาจจะไม่อยากออกเดตกับผม
แต่ผมอยากออกเดตกับคุณ

คุณอาจจะไม่อยากจะรักผม
แต่ผมรักคุณ


วันที่ผมจะได้เจอกับคุณ

ผมยังคงรอวันนั้นเสมอ


PUSH
051116 0007 


***บทกวี "คิด-ถึง" โดย พีรภาส อังศุชวาล***
SHARE
Writer
PUSH
Write/Collage/Create
เขียนเรื่องเฉพาะที่ตัวเองสนใจ และบทกวี

Comments