หญิงสาวผู้ยากที่จะอธิบาย
ผมรู้จักหญิงสาวคนหนึ่ง เธอมีอัตลักษณ์ที่ผมไม่สามารถที่จะหาคำออกมา
บรรยายเป็นคำพูดได้ชัดเจนมากนัก เป็นความรู้สึกที่คล้ายกับว่า
ประโยคนั้นคาอยู่ที่ปากของคุณ คุณอยากจะพูดมันออกมา
บรรยายมันออกมา แต่ก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้
ราวกับคำนั้นหายไปจากปาก
เหลือเพียงแต่เสียงอ้ำอึ้งของคุณ

เวลาที่ที่ผมจะพูดถึงเธอ ผมจึงเลือกที่จะพูดถึงตัวเองแทน


เฉกเช่นเดียวกับสายลม เราไม่สามารถเห็นมันได้
แต่เราก็สามารถรับรู้ความเป็นอยู่ ความมีตัวตนของมันได้
โดยอาศัยจากสิ่งที่มันกระทำ ไม่ว่าจะเป็นใบไม้ที่ถูกพัด
ผมที่ปลิวมาสัมผัสใบหน้า กลิ่นของฤดูร้อนที่คุณจำได้ดี
สิ่งต่างๆเหล่านี้ทำให้คุณรู้ว่าสายลมนั้นมีอยู่
แม้ว่าคุณจะไม่เคยเห็นมันก็ตาม

การเลือกที่จะพูดถึงเธอโดยพูดถึงตัวผมแทน
ก็เลยดูจะเป็นไอเดียที่ดีไม่ใช่น้อย คุณว่าไหม?

ถ้าจะให้สรุปรวบยอดความรู้สึก อิทธิพลที่เธอมีต่อผม
สิ่งที่มาตกกระทบใส่ เปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆไป

เธอทำให้ผมเหมือนเป็นเศษไม้ที่ถูกคลื่นซัดมาเกยหาด

ก่อนจะมาเกยที่หาดผมเคยอยู่กลางมหาสมุทรกว้างใหญ่
ณ ที่นั้น ทุกสิ่งดูกระจ้อยร่อยไปหมด
ผมลอยค้างเติ่งอยู่ที่นั่น กับเธอ
ใช่แล้ว แม้ตอนนั้นผมยังไม่รู้สึก
แต่เธอก็อยู่ข้างๆผมมาตลอด
เมื่อผมเริ่มรู้สึกถึงตัวตนของเธอ
ผมพยายามจะสัมผัสเธอ รู้จักเธอให้มากขึ้น
รูปร่างของเธอเริ่มก่อตัวเห็นชัดขึ้น
ความรุนแรง อารมณ์ความรู้สึกต่างๆเริ่มโหมสะพัด
ท่ามกลางความชลมุนของคลื่นอารมณื
กว่าที่ผมจะรู้สึกตัวอีกครั้ง

ผมก็ถูกซัดมาเกยอยู่ที่หาดเสียแล้ว
โดยไม่ทันรู้ตัว โดยไม่ทันเตรียมตัว
เพียงชั่วกระพริบตาเดียว
ผมได้กลายเป็นเศษไม้ที่ถูกคลื่นซัดมาเกยหาด

เศษไม้ที่ลืมต้นกำเนิดของตน

ไร้ซึ่งความทรงจำ

เหลือก็เพียงแต่บาดแผล

และความรู้สึกจางๆที่ว่า


ครั้งหนึ่ง ผมเคยได้สัมผัสเธอ
SHARE
Written in this book
him & her
เขา และ เธอ
Writer
LettersPart
designer
story about him and her

Comments