บทเรียน (กำลังใจ) จากปอเปี๊ยะทอด

เปาะเปี๊ยะทอดจานหนึ่งครับ

ผมสั่งเปาะเปี๊ยะทอดกับร้านประจำเหมือนเคย ขณะเดียวกันก็นึกถึงเรื่องที่ผ่านมาซึ่งช่วงหนึ่งก็ได้กลับมาถามตัวเองเหมือนคุยกันว่า ที่ผ่านมาเราเต็มที่ถึงที่สุดหรือยัง?

ต้องยอมรับว่าอดีตที่ผ่านมาบางเรื่องก็ทำเอาปวดหัวไม่น้อย (แต่ก็พยายามที่จะสู้ต่อไป)

ขณะที่ใช้ความคิดอยู่นั้นเปาะเปี๊ยะทอดร้อนๆ ก็เสริฟตรงหน้าผมใช้ส้อมจิ้มชิ้นเปาะเปี๊ยะขณะร้อนๆ เพราะมันร้อนๆตรงแป้งกรอบ แถมไส้ก็อร่อยต่อให้ลวกปากก็ยอม ฮ่าๆ

ขณะกินคำที่สองนั้น อยู่ดีๆนึกถึงการ์ตูนเรื่อง "จอมโหดกะทะเหล็ก" หรือ Tetsunabe no Jan ซึ่งเป็นหนึ่งในการ์ตูนทำอาหารที่ชอบไม่แพ้เรื่องอื่นๆ ซึ่งมีตอนหนึ่งที่ อากิยะมะ จาง และเพื่อนๆจะต้องแข่งทำอาหารเพื่อจะได้รับเลือกเป็นเมนูประจำร้าน

แต่หลังจากที่ มิตสึจู เถ้าแก่ของร้าน ได้โชว์ฝีมือทำเปาะเปี๊ยทอดสูตรเด็ดของร้าน หลายคนแทนที่จะทำเมนูถนัดของตน กลับเลือกที่จะทำเปาะเปี๊ยะเหมือนกันหมด งานนี้จึงกลายเป็นศึกเปาะเปี๊ยไปในที่สุด

แต่เมื่อให้พิจารณาก็ไม่มีใครสอบผ่านแม้แต่คนเดียว ทำให้มีสี่คนเท่านั้นที่ผ่านเข้ารอบแบบหืดจับ

อากิยะมะ จาง ทำเปาะเปี๊ยะขาเป็ดที่เต็มไปด้วยซุปร้อนๆ กินทีลวกปากลวกคอไปตามๆกัน

โกบังโจ คิริโกะ ทำเปาะเปี๊ยะรสเค็มไส้กุ้งที่ใช้เปลือกซาซามิแทนแป้งห่อ

เซเรนุ หยาง ใช้สไตล์นูแวลชิโนว่าตามความถนัด ทำเปาะเปี๊ยเป็นของหวาน

โอโกโนงิ ที่ทำเปาะเปี๊ยะหลากรสชาติซึ่งโดดเด่นมีเพียงครีมปูและไส้ฟักทอง

เมื่อลงสนามไปทำเป็นเมนูจริงๆ กลับพบว่ามันหนักหนากว่าตอนแข่งเสียยิ่งกระไร

เพราะที่สี่คนชนะไปนั้นมิตสึจู จงใจไม่บอกว่าใครชนะแต่ให้สี่คนได้ลองของจริงดว้ยการทำเมนูที่ว่าแล้วไปเสริ์ฟลงเมนูจริงๆ ซึ่งทำให้รู้เลยว่ามันหนักว่าตอนคิดเมนูโดยเฉพาะวิธการทำ

การทำแต่อาหารที่เหมือนกับอวดเบ่งฝีมืออยู่ตลอดเวลาไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป
แต่การใช้ฝีมือสามส่วนทำให้ได้รสชาติ10ส่วนจึงจะแน่จริง

เพราะถ้าคิดไอเดียวิเศษแค่ไหน แต่ถ้าเวลาทำจริงมันอาจใช้เวลานาน งานนี้ทั้งสี่จึงเหนื่อยหล้าเพราะเมนูที่คิดขึ้นเอง ผมว่าการทำอาหารก็เหมือนการใช้ชีวิตไม่ต่างกัน เวลาคิดงาน วางแผนถ้าไอเดียมันได้ แต่เวลาจริงมันอาจต้องใช้เวลา บางคนอาจจะเหนื่อยเหมือนพวกเขาในตอนนี้

แต่พวกเขากลับรู้สึกมีพลังขึ้น เพราะต่อให้ยุ่งยากหรือลำบากแต่ถ้าคนทานมีความสุข พวกเขาจึงไม่รู้สึกเหนื่อยและอยากกลับไปทำต่ออีก

ถึงตอนนี้ผมก็คีบเปาะเปี๊ยะทอดค้างก่อนจะวางลงจาน แล้วกลับมาคิดว่ามันมีบ้างที่เราอาจจะเหนื่อยท้อ แต่ถ้าคิดว่ามันคือโอกาสที่เราได้ทำเต็มที่ มันก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย (เป็นไปได้ ฮ่า)

หลังจากกินคำสุดท้ายคำตอบที่ผมตามหามานานก็นึกออก

ถ้ามัวแต่กังวลกับอดีต มัวแต่คิดวิธี มันคงไม่มีประโยชน์เพียงแต่ทำให้ดีที่สุดในปัจจุบัน

ความสำเร็จก็เหมือนได้ลิ้มรสชาติเปาะเปี๊ยะทอดในวันนี้.....

SHARE
Written in this book
ช็อคโกแล็ต...ไดอารี่
บันทึกเรื่องราวดีๆ ที่มีอยู่มากมายเกิดขึ้นได้ทุกที่...แม้แต่กล่องช็อคโกแล็ต
Writer
DreamerWriter25
Rookie Writer
นักเขียน / นักฝัน (สมัครเล่น)

Comments