Next Door - 3
04:20
นี่มันฝันร้ายชัดๆ
ฝันที่ตื่นขึ้นมาแล้ว..
ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
เสียงของชายคนนั้นยังอยู่หน้าประตู ถ้าเปิดออกไปตอนนี้ เป็นไปได้ว่าเขาจะกระโจนเข้าใส่ผมกับสำเภาก็เป็นได้ ผมมองรอบตัวเพื่อหาอะไรสักอย่างมาใช้ให้เป็นประโยชน์ที่สุด
ในห้องน้ำมีของไม่มากนัก หลักๆ ก็แค่พวกอุปกรณ์อาบน้ำทั่วๆ ไป กับเครื่องทำความสะอาดห้องน้ำอีกเล็กน้อย
สมมติว่า ถ้าผมเปิดประตูออก แล้วชายคนนั้นพุ่งตัวเข้ามาล่ะ ผมควรจะถอยหลัง หรือผลักชายคนนั้นกลับไป
หรือว่า..
ถ้าผมไม่ถอยหลัง แต่ผมสวนชายคนนั้นกลับล่ะ
ผมมองไปที่ชักโครก ก่อนจะเรียกสำเภาให้เดินตรงมา
"เภาช่วยยกฝาถังน้ำชักโครกลงมาให้พี่หน่อยสิ"
เภาพยักหน้า ก่อนจะใช้พลังทั้งหมดคว้ามันแล้วยื่นมาให้ผม ผมรับฝามาจากเภา ด้วยความที่ฝาเป็นกระเบื้อง จังหวะที่ผมรับลงมาจึงผิดท่าเล็กน้อย ทำให้ผมเริ่มปวดขาขึ้นเล็กๆ
ผมสลับท่านั่งเล็กน้อย ก่อนจะผลักสำเภาออกข้างๆ แล้วโยนฝาลงพื้นจนฝาแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษฝากระเด็นกระดอนไปทั่วห้องน้ำ ผมคว้าไม้ขัดพื้นมากวาดเศษเล็กเศษน้อยของกระเบื้องให้พ้นทาง ก่อนจะคว้าก้อนกระเบื้องชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งให้สำเภา และเก็บไว้กับตัวชิ้นหนึ่ง
"รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง" ผมถาม สำเภาทำหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย พลางมองเศษกระดบื้องในมืออย่างใจสั่น
"กลัวเหรอ" ผมถาม สำเภาพยักหน้าเล็กน้อย ผมเอื้อมมือไปลูบหัวปลอบ
"ไม่ต้องกลัวนะ.." ผมพูด "..พี่จะไม่ทิ้งเราไปไหนแน่นอน สัญญา"

04:25
สำเภายืนจับลูกบิดอยู่
ผมให้เขายืนตรงนั้นเพราะมันปลอดภัยที่สุดหากชายคนนั้นจะพุ่งเข้ามาจริงๆ เพราะคงพุ่งตรงๆ มากกว่าตรวจสอบหลังประตู
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ..หวังว่าจะเป็นไปตามแผนทุกอย่าง
สำเภาบิดลูกบิดออกช้าๆ ชายคนนั้นเหมือนรับรู้การขยับของประตู เขาพยายามกรีดกรายอย่างรุนแรงขึ้น จนกระทั่งประตูเปิดออก
ชายคนนั้นพุ่งตัวเข้ามาอย่างที่คิด ก่อนจะกระโจนเข้าหาผมอย่างรวดเร็ว ผมยกเศษกระเบื้องในมือขึ้นก่อนจะฟาดเข้าไปที่ท้ายทอยของชายคนนั้นอย่างเต็มแรง
ชายคนนั้นกระเด็นไปติดผนัง ผมพยักหน้าเป็นสัญญาณให้สำเภา สำเภารับคำก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบไม้พยุงมาแล้วยื่นให้ผม ผมชันตัวขึ้นด้วยไม้พยุง ก่อนพยายามจะเดิน
แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามแผน..
ชายคนนั้นคว้าไม้พยุงของผมไว้ได้ ผมซึ่งไร้จุดลงน้ำหนักจึงล้มลงไปด้วยความเจ็บปวด
ชายคนนั้นพยายามไต่ไม้พยุงเพื่อจะตามมาหาผม ผมใช้ไม้พยุงกระทุ้งร่างของชายคนนั้นหลายๆ ครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ
ผมส่งสายตาให้สำเภาเป็นการขอความช่วยเหลือ สำเภายังคงสั่นและหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป
บ้าเอ๊ย..
SHARE
Written in this book
Still Alive เมืองคนตาย
ในคืนหนึ่งที่ซอมบี้เกิดอาละวาดขึ้น เหล่าผู้คนต้องรอดชีวิตผ่านพวกมันไปให้ได้
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments