โลกใบเล็กๆที่ไม่ธรรมดาของฉัน

ผู้หญิงคนหนึ่ง ถูกทำร้ายหัวใจจนเว้าแหว่ง

ในทุกๆวันหลังจากที่ความเจ็บปวดค่อยๆจางหายไป หัวใจของเธอก็เริ่มแข็งแรงขึ้นอย่างช้าๆ ความเบาบางของความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้งเริ่มนำความสดใสกลับมาให้กับชีวิตของเธอ 
ทุกย่างก้าวที่สืบไปในแต่ละวันมีคนมากมายพยายามที่จะฟื้นฟูความรักที่มันเคยล้มเหลว 


แต่เธอกลับรู้สึกเพียงว่า การอยู่คนเดียวมันง่ายเสียกว่า

ง่ายที่จะไม่ต้องมารับมือกับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นหลังความรักจบลง 
ง่ายที่จะใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลว่าความห่วงใยของเธอจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าหรือเปล่า 
ง่ายที่จะไม่โดนบั่นทอนความรู้สึกเมื่อความคาดหวังไม่เป็นไปอย่างที่ตั้งใจ

ง่ายที่จะรักและใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบเล็กๆของเธอ


แต่ในค่ำคืนหนึ่งที่ความโดดเดี่ยวนำความเหงาเข้ามาทักทาย
เธอกลับรู้สึกว่า เหมือนมีบางสิ่งที่ยังขาดหายไป

เธอนั่งมองออกไปยังแสงของดวงไฟที่สว่างอยู่ภายนอกนั่น พลันคิดถึงหลายคนที่เดินเข้ามา

บ้างบอกว่า
      "คุณจะมอบทั้งหัวใจของคุณให้ผมไม่ได้หรือไง ผมไม่เข้าใจ ถ้าความรักของคุณเป็นการสงวนดวงใจของคุณไว้กับคุณผู้เดียว ผมไม่เอาด้วยและ เชิญกอดหัวใจของคุณอย่างเหน็บหนาวและโดดเดี่ยวคนเดียวก็แล้วกัน"

บ้างก็บอก
     "ผมจะแทนที่โลกของคุณด้วยโลกของผม ผมจะทำให้คณรู้ว่าโลกของผมมันน่าอยู่กว่าโลกของคุณเยอะ ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อนนำโลกของผมมาทับซ้อนโลกของคุณให้จงได้"

บ้าง...ชี้ทาง
      "ถ้าคุณอยู่กับอดีตคุณจะมีชีวิตอยู่ในอนาคตได้อย่างไร ไอ้ความทรงจำที่มันห่วยแตกและแสนบัดซบนั่น โยนทิ้งมันไปได้แล้ว มัวแต่ขึงตัวเองไว้กับความรู้สึกของวันวาน คุณก็จะเป็นวันนี้ของวันวาน แล้วคุณรู้อะไรไหม ยิ่งคุณรู้สึกถึงมันมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งทำร้ายตัวเองมากขึ้นเท่านั้นแหละ"

บ้าง...ระบาย
      "ผมพยายามก้าวเข้าหาคุณแล้วนะ แต่ผมรู้สึกว่าคุณไม่เปิดใจให้ผมเลย ผมเหนื่อยที่ต้องเดินเข้าหาแต่คุณกลับถอยห่าง ผมเหนื่อยกับความสัมพันธ์ที่มีระยะทางไกลเท่าเดิม ผมสงสารหัวใจตัวเองที่มันรู้สึกกับคุณอยู่ฝ่ายเดียว และผมว่า ผมควรพอต่อการพยายามครั้งนี้เสียที"


 
เธอถอนหายใจออกมา พลางคิดว่า

      "ฉันแค่อยากจะให้ใจที่มันเว้าแหว่งถูกเติมเต็ม ไม่ต้องเอาใจฉันไปทั้งใจ เพราะฉันรู้ว่าการมอบทั้งหมดของหัวใจแล้วถูกกระทืบและย่ำยี่มันเป็นอย่างไร 

     ไม่ต้องอยากทะลายโลกของฉัน เพราะนั่นเป็นที่เดียวที่ฉันสามารถ ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้อย่างเป็นตัวเองที่สุด 

     ไม่ต้องให้ฉันลบความทรงจำ เพราะนั่นมันทำให้ฉันจำได้ว่า การรักใครสักคนมันเป็นอย่างไร 

     ไม่ต้องบอกให้ฉันเปิดใจ เพราะฉันไม่เคยปิดมันไว้  เพียงแต่ทางเข้าของมันไม่ง่ายดายเหมือนที่แล้วมา


      หรือไม่ก็เพียงแต่ว่า ฉันอาจมีเงื่อนใขเกินไป
      หรือไม่ พวกคุณก็อาจไม่เข้าใจว่า....

หัวใจที่มันเว้าแหว่ง มันย่อมแกว่งต่อการโดนทำร้ายเสมอ 


ฉันตามหาส่วนที่เติมเต็ม ไม่ใช่กลืนกิน


ไม่ต้องอยากทะลายโลกของฉัน 
เพราะนั่นเป็นที่เดียวที่ฉันสามารถ ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้
อย่างเป็นตัวเองที่สุด 


SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

Pinkishgal
4 years ago
จริงที่สุดค่ะ เราต่างมาเติมเต็มกัน แต่ไม่ลืม ที่จะเคารพตัวตนของกันและกัน นั่นคือ วิธีที่สมบูรณ์ที่สุด
Reply
McPITCH
4 years ago
:)
Auualk
4 years ago
ร้องไห้ค่ะ
เหมือนมีคนเขียนเรื่องสะท้อนความเป็นตัวเอง :')
Reply
McPITCH
4 years ago
อ่าาา
MayNaka
4 years ago
ใช่ๆ เหมือนอ่าน ความคิด ความรู้สึกของตัวเองอยู่เลย ขอแชร์ นะคะ
Reply
McPITCH
4 years ago
ยินดีครับบ
Athenaz
4 years ago
อ่านแล้วทำให้นึกถึงเพลง " ดอกไม้กับแจกัน"
(รู้สึกเพลงนี้เป็นเพลงประจำตัว) 😁😁
Reply
McPITCH
4 years ago
เพลงเพราะมากครับบบ :)
jaao_pree
4 years ago
เหมือนชีวิตตัวเองเรย เศร้าจัง..
Reply
McPITCH
4 years ago
ขอบคุณที่ติดตามนะครับ :)
jaao_pree
4 years ago
น่าสนใจดีค่ะ เรื่องราวชีวิตจิงเรยคะ 👍🏻👍🏻