ชายผู้ไม่รู้ตัวว่าถูกจองจำ


ผมรู้จักชายคนหนึ่ง ผมไม่เคยได้พบ ได้เห็นหน้า หรือกระทั่งสัมผัสตัวเขามาก่อนทั้งๆที่รู้จักกัน 
สิ่งที่ระบุตัวตนของเขาคือ เสียงดุดัน แฝงด้วยความหวาดกลัว รวมไปถึงประกายแสงเล็กๆจากดวงตาที่อยู่ภายใต้เงามืดมิดของลูกกรงที่กังขังตัวเขาอยู่

ประตูลูกกรงเหล็กที่เข้าล็อคไว้อย่างหนาแน่น เรียกได้ว่าไม่มีใครสามารถพังมันเข้าไป หรือพังมันออกมาได้แน่นอน แต่แม้จะล็อคแน่นหนามาก บานประตูกลับถูกแง้มออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคู่นั้นของเขา 

ชายแห่งห้อง 108

แม้ดูจากภายนอกกรงเหล่านั้นจะดูเหมือนมีไว้เพื่อกักขังอันตรายบางอย่าง อาจจะเป็นนักโทษหรือสิ่งที่อันตรายจากโลกภายนอก ตัวของเขากลับยืนกรานว่ากรงเหล็กเหล่านี้ไม่ได้มีไว้เพื่อขังใคร
มันมีไว้เพื่อปกป้องตัวเขาจากสังคมและโลกที่แสนน่ากลัวนี้

สิ่งก่อสร้างของเขาค่อนข้างเตะตา คุณสามารถบอกได้เลยว่า คนที่สร้างมันขึ้นมาไม่ต้องการให้ใครที่อยู่ชั้นนี้เดินผ่านไปโดยไม่แอบเหลือบมองมัน โครงสร้างแน่นหนาถูกวางปิดล้อมประตูห้องพักจนจำไม่ได้เลยว่ารูปร่างเดิมของมันเป็นเช่นไร

ผมไม่สามารถทราบได้เลยว่าตัวเขาและด้านในเป็นอย่างไร ตัวเขาอยู่แบบนั้นได้ยังไง 
หรือกระทั่งวันๆหนึ่งเขาทำอะไรบ้าง แต่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านประตู 
เขาดูเหมือนจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ส่งเสียงดังทักทายผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ครั้งหนึ่งผมเคยถามเขาว่า 
" เคยคิดที่จะออกจากกรงนั้นไหม ? " 

เขาตอบผมมาว่า 
"แล้วผมหล่ะ เคยคิดจะออกจากกรงนั้นไหม ? " 

ผมได้แต่ยืนนิ่ง ในแวบแรกก็คิดเขาว่ากวนผม เขาคงเป็นพวกบ้า จิตใจไม่สมประกอบที่อยากต่อต้านทุกอย่างในโลกใบนี้ แต่มีครู่หนึ่งความคิดบางอย่างก็เข้ามาในหัวผม แต่ถ้ากลับกันหล่ะ?

เขาที่อีกฟากฝั่งหนึ่งอาจจะมองเห็นตัวผมอยู่ภายใต้ลูกกรงนี่ เป็นคนบ้า จิตไม่สมประกอบแบบที่ผมคิดกับเขาก็เป็นได้ ในขณะที่ผมเฝ้ามองชีวิตเขาผ่านลูกกรงนั้น

ตัวเขาก็เฝ้ามองชีวิตผมผ่านลูกกรงนั้นเช่นกัน ภายใต้เงามืดดำและลูกกรงนั้น
อาจจะมีอิสระที่แท้จริงอยู่ โลกใบอื่นที่ผมไม่เคยได้ข้ามผ่านไป 

จะว่าไป

คุณรู้ได้ไงว่าคุณไม่ได้กำลังอยู่ในกรง?
SHARE
Written in this book
him & her
เขา และ เธอ
Writer
LettersPart
designer
story about him and her

Comments