ระหว่างซักผ้า เราคิดถึงอะไร?
No.21


ฉันกำลังนั่งซักผ้า
แต่จริงๆ แล้วฉันกลับไม่ได้ซักผ้า
จิตใจฉันล่องลอยคิดโน่นคิดนี่
มีเพียงกายของฉันที่ขยับมือฉึกฉัก
บีบขยำผ้าตรงหน้าราวกับเครื่องจักร

แต่แล้วน้ำในกะละมังตรงหน้าที่ปนฟองน้ำยาซักผ้า
ก็กระเซ็นใส่หน้าเกือบเข้าตาฉัน
 ฉันรีบหลับตาไว้ทัน แม้จะหันหน้าหนีได้ไม่ทัน 

ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางกองผ้า
และกะละมังสามใบด้วยกายที่เคลื่อนไหว
และใจที่ว้าวุ่น

จู่ๆ คำสอนที่เคยได้ยินจากหลวงปู่ติช นัท ฮันห์
พระอาจารย์ชาวเวียดนามแห่งหมู่บ้านพลัม
ก็แว่วขึ้นมา
เวลาล้างจาน ก็ให้รู้ว่าล้างจาน
เราล้างจานเพื่อล้างจาน ไม่ใช่ล้างจานเพื่อให้จานสะอาด

หลวงปู่พยายามจะบอกให้เรารู้ว่า...
เวลาที่เรากำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม
ให้เราพยายามใช้สติ จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำ
เมื่อกำลังล้างจาน
ก็ให้มีสติรับรู้ถึงการเคลื่อนของมือทั้งสอง
ที่กำลังถือฟองน้ำและจานที่อยู่ตรงหน้า
รับรู้ถึงการทำ การชะล้าง มากกว่าการคาดหวังให้มันสะอาด

ระหว่างทางยังคงดำเนินไป แต่หากใจจดจ่อเฝ้ารอปลายทางที่ยังมาไม่ถึง
ระหว่างทางจึงดูหนัก และเหนื่อย อยากให้พ้น ณ ขณะนั้นไปเร็วๆ
เราจึงรู้สึกหน่าย รู้สึกไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่ทำและสิ่งที่เป็นอยู่

ฉันยอมรับว่า หลายต่อหลายครั้งฉันมักนึกถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
มากกว่าให้ความสำคัญกับปัจจุบัน
ความหวังไม่ใช่เรื่องผิด
หลายครั้งมันหอมหวาน ชวนฝันถึงบ่อยๆ
แต่เวลาแห่งความฝันก็มีจำกัด เมื่อเราต้องดึงความคิดเพ้อฝัน
ให้กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริง ความจริงที่คิดว่ายังไปไม่ถึงไหน
แล้วฉันก็พบว่า ฉันไม่ค่อยพอใจกับปัจจุบันที่เป็นอยู่สักเท่าใดนัก

.....

บ่อยครั้ง ความหวังก็ทำให้เรามักพลาดความสุขในปัจจุบันไปโดยไม่รู้ตัว
และเราก็มักจะบ่นกันว่า
ทำไมชีวิตฉันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง ถ้าพรุ่งนี้ฉันได้ทำสิ่งนี้
หรือถ้าอีกห้าปีสิบปีฉันมีสิ่งนั้นสิ่งนี้ ฉันคงจะ.... (มีความสุขกว่านี้/สบายกว่านี้/มีชีวิตดีกว่านี้ หรืออื่นๆ )

.............
 
ฉันกำลังซักผ้าอยู่ 
มือฉันกำลังขยี้ผ้าอยู่
ฉันเรียกสติ 
และพยายามพาความคิดของตัวเองกลับมา
ก่อนที่จะเตลิดไปไกลกว่านี้ ไกลจนอาจหลงทางได้

ซักผ้าก็ให้รู้ว่าซักผ้า 
ตั้งใจซักผ้า 
มีความสุขกับการได้ซักผ้า
เรื่องซักผ้าจะได้ไม่เป็นเรื่องน่าเบื่อ
หรือจะได้ไม่เป็นแค่เรื่องที่ทำๆ ไปงั้น ๆ 

ฉันเริ่มกลับมาใช้มือขยำขยี้ผ้าดังฉึกฉัก
รับรู้ถึงผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำและฟองน้ำยาซักผ้ากลิ่นที่ฉันชอบ
กลิ่นของมันหอมละมุม 
ฉันขยำขยี้ผ้าจนได้ที่
แล้วบรรจงบิดมัน
น้ำและฟองที่ดูเหมือนจะเป็นเนื้อเดียวกันกระเซ็นออกมานอกกะละมัง
แต่ครั้งนี้ มันไม่กระเซ็นมาเข้าตาฉัน
มันกระเซ็นกระซ่านในแบบที่ฉันรู้ตัวและควบคุมมันได้

ฉันก้มหน้าซักผ้าต่อไป
และพอใจที่ได้ซักผ้า

ขอบคุณภาพจาก https://www.breeze.co.th
SHARE
Writer
TadsaniofLove
นักคิด-ขีด-เขียน-เรียนรู้
Stay simple,learn dhamma,exercise,explore the world

Comments