มีอาที่รัก...
วันที่คุณปรากฏตัวในร้านผมนั้นสร้างแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นในใจผมมากเหลือเกิน

สิ่งแรกในหัวตอนที่เห็นคุณไม่ใช่ประโยคทั่วไปว่า "สบายดีไหม" เหมือนที่ใครต่อใครใช้ทักทายถามไถ่คนไกลที่ไม่ได้พบกันนานเนิ่นหรอกนะ คำพูดแบบนั่นคุณคงรู้ว่าเรามักเอาไว้ใช้กับคนทั่วไปที่เราไม่ได้เจอเขานานๆ เป็นถ้อยคำอัตโนมัติที่มนุษย์มักดึงขึ้นมาเพื่อนำพาตนเองผ่านสถานการณ์ไม่อาจคาดเดาที่เกิดขึ้นให้พ้นไปด้วยความราบเรียบปกติ ซึ่งคำว่าคนทั่วไปไม่อาจใช้ได้กับคุณ

คุณไม่เคยทั่วไป คุณไม่เคยธรรมดา น่าเศร้าที่คุณไม่เคยหายไป ผมอึกอักและมีปัญหาในการแสดงออกตอบสนองการปรากฏตัวขึ้นของคุณ ผมใช้เวลาเสี้ยววินาทีจัดการประดาความรู้สึกและคำถามในสมองว่าควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตอนนี้ โบกมือ? เดินลงไปหา? เมินผ่านราวกับว่าคุณไม่อยู่ตรงนั้น? 

คุณไม่เคยทั่วไป คุณไม่เคยธรรมดา น่าเศร้าที่คุณไม่เคยหายไป

ที่สุดแล้วผมก็เลือกการแสดงออกในสิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุด นั่นก็คือ บอกมันเป็นคำทักทายและความรู้สึกผ่านเสียงเพลง ใช่ เพลงของเรา 

อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละ ผมลงมือกรีดนิ้วร่ายรำไปตามคีย์โน้ตสีขาวสลับดำเพื่อบรรเลงเพลงนั้นอีกครั้ง เพลงที่เราเคยร้องด้วยกัน เพลงที่ถูกถ่ายทอดจากปากของนักแสดงแบกฝันทรงพรสวรรค์แบบคุณ กับนักดนตรีเพ้อเจ้อที่อยากจะปลุกผีดนตรีแจซให้ลุกขึ้นมาโลดแล่นอีกครั้งอย่างผม คุณจำได้ไหมว่าเราสองเคยร่วมกันบรรเลงเพลงนี้ในห้องอันคับแคบแต่แสนอบอุ่นของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณจะรู้ไหมว่าห้องมันอุ่นเพราะมีคุณอยู่ เพลงมันเพราะเพราะมีคุณ ผมเคยลองถ่ายทอดมันคราอยู่ลำพังมาแล้วครั้งหนึ่งบนสะพานปลาที่ทอดลงสู่ทะเล แต่มันไม่เพราะเหมือนตอนที่ผมมีคุณอยู่ข้างๆ (จริงๆ มันออกเศร้าเหงาจนผมต้องไปคล้องเอวหญิงสูงวัยใจดีท่านหนึ่งมาเต้นรำด้วยซ้ำ เผื่อคุณไม่รู้)


นักดนตรีอย่างผมก็แบบนี้ ที่ผ่านมาผมเอาแต่พร่ำพูดถึงทฤษฎีดนตรีที่คุณอาจไม่มีวันเข้าใจ ชื่อนักดนตรีคนแล้วคนเล่าที่คุณไม่คุ้นหู กับคำบ้าพลังคลั่งฝันที่อัดใส่ทั้งคุณและตัวผมเองให้พุ่งทะยาน ผมเอาแต่พูดเรื่องแบบนั้น โดยไม่เคยบอกแม้ความรู้สึกจริงๆ ข้างในที่มีต่อคุณ ไม่มีแม้คำว่ารักให้คุณได้สัมผัส ไม่เคยไถ่ถามนั่งฟังสิ่งที่คุณคิด รู้สึก สัมผัสอย่างตั้งใจและจริงใจโดยไม่พูดสอด ผมเอาแต่พูด ผมเป็นผู้กำหนดทุกอย่าง บางครั้งก็กระชากลากถูด้วยวาจาพาไปเจอนั่นนี่มากมายโดยไม่ถามความสมัครใจของคุณเลย

แม้กระทั่งคราวนี้ คราวที่คุณนั่งอยู่ตรงหน้าผม...กับคนของคุณ สิ่งที่ถ่ายทอดก็ยังคงเป็นสิ่งที่ผมเลือก คุณอาจไม่อยากฟังมัน หรือมากกว่านั้น ก็คงอยากปล่อยผ่านแล้วดึงแขนคนของคุณลุกขึ้นเสียเดี๋ยวนี้ แต่ผมก็ดีใจที่คุณอยู่ฟังมันจนจบ 

คุณรู้สึกได้ใช่ไหมว่าความทรงจำและภาพฝันทุกอย่างของเราถูกถ่ายทอดออกมาผ่านเพลงนี้ เพลงที่คุณอาจได้ยินมันเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต ผมไม่รู้ว่าตอนนี้คุณจะรู้สึกอย่างไร แต่ขอโปรดเก็บมันไว้ หากคุณฟังจบแล้วอยากบอกผมด้วยคำหวานที่คิดว่าผมได้ยินแล้วคงหลั่งน้ำตาแห่งความปิติออกมาก็ขอโปรดเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวของคุณ ถือเสียว่าเป็นสิ่งดีๆ ที่ผมมอบให้ในวาระพิเศษแบบนี้ หรือหากมันเป็นประโยคแห่งสัจธรรมอันฉุดดึงให้ผมขึ้นมาพบกับความเจ็บปวดของโลกแห่งความเป็นจริงก็ขอโปรดละลายมันทิ้งไปกับแก้วเครื่องดื่มตรงหน้าแล้วเททิ้งซะ ผมมิอาจเจ็บปวดมากไปว่านี้อีกแล้ว หวังว่าคุณจะเข้าใจ

แผ่นหลังของคุณยังคงสวยงามเหมือนเคย มันเป็นแผ่นหลังเดิมที่ผมเคยเข้าโอบแล้วหายเหนื่อยมานับครั้งไม่ถ้วน แผกไปตรงที่คราวนี้ผมไม่อาจทำแบบนั้น ได้แต่มองมันเล็กลงตามระยะทางที่คุณเดินห่างออกไป ผมทำใจแล้วว่านั่นคือภาพสุดท้ายที่คุณจะปรากฏต่อหน้า กระนั้นคุณอาจไม่รู้ว่าผมอยากตะโกนเรียกคุณ อยากให้คุณอยู่ต่อ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรขอโปรดเพียงอยู่ แต่บางสิ่งบอกผมว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ คุณเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว จะมีอะไรดีไปกว่านี้

จวบจนคุณหันมา

ความจริงก็คือ ผมไม่อาจปล่อยคุณจากไปได้ เพราะคุณไม่เคยหายไป ความรู้สึกในใจเหนี่ยวรั้งคุณไว้อยู่กับผมตลอดมานับแต่วันที่เราเลิกกัน แม้จังหวะของโลกจะพากายคุณห่างออกไปอย่างไม่มีวันกลับมาเคียงใกล้อีก แต่รอยจูบและความรักที่คุณเคยมอบให้กลับฝังแน่นติดอยู่ภายในราวกับเสียงเพลงที่เพราะที่สุดในชีวิต เป็นเสียงเพลงที่ได้ยินเพียงครั้งเดียว แต่ไหลเวียนอยู่ในหัวโดยไม่มีวันจะลบเนื้อเพลงและเมโลดี้ออกไปจากใจได้ การหันกลับมาและสายตาของคุณทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น

สิ่งสุดท้ายต่อจากเพลงของเราที่ผมจะมอบให้คุณได้คือรอยยิ้มอันจริงใจอย่างที่สุดเท่าที่ชีวิตผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณจะให้ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันอยู่ในนั้น การพบกันครั้งแรก ท่วงท่าที่เต้นรำ เพลงที่ร่วมร้อง สถานที่ที่เคยไป หนังสือที่เคยอ่าน ความฝันที่เคยมี ทุกความทรงจำอยู่ในนั้น และผมจะไม่ลืมเลือนมันเลย

มันจะอยู่ในเพลงของเรา

ตลอดไป...

ขอให้คุณโชคดี

เซบ

SHARE
Written in this book
Ahc In

Comments

khaikung
4 years ago
งดงามครับ :) 
Reply
Arthit-Utai
4 years ago
ขอบคุณครับไข่คุง ไม่เจอกันเลย
802
4 years ago
เป็นเซปที่เข้มแข็งมากมาก
Reply
Arthit-Utai
4 years ago
แต่คนเขียนอ่อนแอจัดเลยครับ :)
PutMeBehindTruth
4 years ago
ฉันรู้สึกขอโทษที่ทำให้กาลเวลาของเรามันช่างดูบอบบาง ที่ปล่อยให้เธอโดดเดี่ยวในทางที่ควรจะมีเราสองที่สมบูรณ์ และรู้สึกขอบคุณคุณมากจริงๆที่ทำให้รู้ว่าหัวใจของผมเรียกร้องหาแต่คุณ ร้านที่ชื่อคุณตั้งให้ผมเห็นพ้องเช่นเดียวกับคุณมาตลอด บัดนี้ความฝันของคุณกับผมต่างเป็นจริงดั่งหวังแล้วนะ ถึงแม้ว่าในความฝันนั้นอาจไม่มีเราเคียงกัน ก่อนคุณออกจากร้านไป ผมแค่อยากนั่งมองใบหน้าที่เรียวสลวยของคุณอีกครั้งเหมือนตอนที่ผมเคยสัมผัสกับริมฝีปากบนใบหน้านั้น ก่อนที่คุณจะหายไปตลอดกาล..มีอา 
Reply