ฉันผิดอะไร  ทำไมถึงหายไปแบบไม่ลา...
ตอนเเรกก็เฉยๆหรอก เพราะไม่ได้คิดว่า สักวันจะหลงคิดไปเองว่า พวกเรานั้นสนิทกัน เพียงเพราะ แค่ได้พบปะกันทุกวันมันก็ต้องมีบ้างละเนาะ กับการที่เราได้พบเจอกับใครสักคนนึง 
เข้ามาคุยด้วย
ตีสนิทด้วย
โดยที่เราไม่รู้เลยว่า...เขาคิดอะไรอยู่

นานวันเข้า 
เวลายิ่งผ่านไป สัปดาห์ก็เเล้ว
เดือนก็เเล้ว
เดือนเเล้วเดือนเล่า
แล้วเเต่ระยะเวลาละเนาะ

จนรู้สึกว่า "เขาหน้ะ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันเราไปละ"
เเต่สำหรับเขาละ "สำหรับเขา เราเป็นอะไร..."

ตอนเเรกเป็นคนรู้จัก
ต่อมาเราคิดว่าเขาคือเพื่อน คือพี่น้องของเรา
เเต่บางการกระทำ...มันทำให้เราคิดว่า...เราเป็นมากกว่านั้น

เเต่ทำไมกันนะ   มันรู้สึกไม่เป็นหลักแหล่ง ไม่คงที่ ล่องลอย เหลือเกิน

เพราะว่า... มันไม่ชัดเจนไงละ..

เเล้วถ้าวันหนึ่ง  เขาได้หายออกไปจากชีวิตเราละ??  หายไปเงียบๆ
หายไปเฉยๆ  หายไปแบบไม่ได้บอกได้กล่าว...
หายไปดื้อๆ

ทิ้งไว้เเค่... ความทรงจำ

เราผิดอะไรเหรอเปล่า...ทำไมเขาถึงได้หายไปละ...ได้แค่นั่งพูดกับตัวเองเงียบๆ  คิดซ้ำไปซ้ำมา 
วันหนึ่ง..เราเห็นเธออยู่ตรงนั้น   เเต่เราก้าวขาไม่ออก  เราไม่สามารถเดินไปทักทายเธอได้  เราทำได้เเค่มองเธอห่างๆ  เธอหันมามองฉัน มองด้วยสายตาว่างเปล่า      เเล้วออกจากตรงนั้น  นี่ฉันทำผิดจริงๆสินะ  แล้ว..ฉันผิดอะไร??ได้แค่คิด 
ได้เเค่น้อยใจ
ได้แค่มองเธอเดินจากไป

หลังจากนี้ เราคงเป็นได้เเค่ คนแปลกหน้า...สินะ

หลังจากนี้...เวลาเท่านั้น...ที่จะทำให้ฉัน...ลืมเรื่องราวระหว่างเรา

ขอบคุณนะ..สำหรับความสุขที่มอบให้
ฉันไม่ถือโทษ โกรธเธอหรอก...

ต่างคนต่างมีเหตุผลเป็นของตัวเอง...ฉันเข้าใจ

ขอบใจนะ...คนแปลกหน้าคนนั้น..คนที่ฉันไม่รู้จัก
SHARE
Writer
Noel_Mika
writer
ชอบบ่น ชอบดราม่า

Comments