เรื่องของฝน กับ ใครบางคนที่หายไปชั่วขณะ


"จะเที่ยงแล้ว ตื่นเถอะ"
เสียงของแม่ดังขึ้นจากหน้าห้อง

ฉันอีดออดลืมตาขึ้นมาทีละนิดพลันนึกในใจ
"มันจะเที่ยงยังไง ยังมืดอยู่เลย"

1.
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความเคยชิน
ตอบกลับกันไปมากับใครบางคนด้วยความคุ้นเคย
บางครั้งยิ้ม บางครั้งหน้าบึ้ง
แม่บอกว่าฉันเป็นบ้า ชอบทำหน้าทำตาใส่โทรศัพท์

2.
ฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงกว่าเดิม
เสียงฝนโปรยปรายเม็ดใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ฉันเริ่มสังเกตว่ามีบางอย่างหายไปพร้อมกับใครบางคน

3.
เสียงเพลงดังขึ้นแข่งกับเสียงฝน
ฉันไม่แน่ใจว่าระหว่างเสียงเพลง เสียงฝน หรือว่าเสียงในใจ อันไหนดังกว่ากัน
ฉันเริ่มสงสัยว่าจริงๆแล้วเพราะสายฝน หรือ การหายไปของใครบางคนกันแน่
ที่สร้างเสียงสับสนในใจให้ดังขนาดนี้

4.
ฝนเริ่มเบาแล้ว
เสียงเพลงถูกเบาลงเช่นกัน
ใครบางคนกลับมาแล้ว
บางสิ่งที่หายไปของฉันก็กลับมาด้วย

ฉันเริ่มชอบตัวเองขึ้นมาบ้างในช่วงนี้
ชอบที่ทำบางอย่างที่ไม่ได้ทำมานานแบบไม่เคอะเขิน
ชอบที่ไปเป็นห่วงเป็นใยใครบางคนแบบไม่รู้ตัว
ชอบที่รู้สึกว่าการถูกใครสักคนบ่นเป็นเรื่องที่ไม่น่าเบื่อสักหน่อย
ถึงแม้บางทีจะไม่เข้าใจว่าจริงๆแล้วมันเกิดขึ้นเพราะอะไร
และมันจะดีใช่มั้ย..?

ไม่แน่ใจ .. แต่รู้สึกเข้าใจประโยคที่ใครๆเข้าพูดกันว่า
"ดีต่อใจ ใครๆก็ชอบ" ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่เอง


SHARE
Written in this book
MeMeanMoon
ความลับ ความรัก และพระจันทร์
Writer
ShadowOfTheMoon
Just Loser
•|Welcome to Sasi's world|• •|Sasitorn mean the moon|• •|I am what I am & you know me just I show, not at all.|•

Comments