ความสุขในความเหนื่อย
     เห้ยยยยย ความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดของวันนี้บอกได้คำเดียวเลยว่า 
"เหนื่อย" 
"เหนื่อยมากกกกก.ไก่แบบอินฟีนิตี้" 
เหนื่อยจนแม้กระทั่งนิ้วไม่มีเรี่ยวแรงจะจิ้มตัวอักษร ทีละตัว ทีละตัว แต่พอจิ้มไปจิ้มมากลับบรรเทาความเหนื่อยลงไปได้บ้าง 
นี่คงเป็นเรื่องแปลก แต่จริง !
     เหนื่อยอะไรมากมายอ่ะหรอวันนี้ 
ก็เปิดทำงานอย่างแท้จริงวันแรกน่ะสิ 
แล้วก็เป็นการเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษาครั้งยิ่งใหญ่ของโรงเรียน เรียน เรียน เรียน (เพิ่มเสียงเอคโคเพื่อความยิ่งใหญ่สมจริง) 
โดยการจัดนักเรียนประจำห้อง ให้ครูเดินสอนแทน 
       ความคิดฉันในตอนแรก (ดีนะนักเรียนจะได้ไม่อู้เวลาเดินเปลี่ยนคาบ ฉันขี้เกียจนั่งรอนักเรียนมาสาย เป็นการรอคอยที่ทรมานมาก การเดินไปหานักเรียนจึงเป็นเรื่องที่น่ายินดีกว่าสำหรับฉัน)
     และอีกอย่างในความคิดที่ไม่เป็นปัญหาเลยคือ (อีแค่เดินแค่นี้  อายุก็น้อยสุดในโรงเรียน -ถ้าไม่นับเด็กนักเรียน- อีแค่เดิน ! สบาย~~)
     และแล้วสิ่งที่คิดก็เริ่มทรยศหักหลังฉันอีกครา 
     เริ่มต้นจากรองเท้า คู่ที่เคยภักดีใส่จนจะพังอยู่แล้ว ดันมากันกันเอาซะวันนี้ 
สมบัติพัสถานก็อีกเช่นกัน 
กระเป๋าถือเอย 
น้ำขวดเอย 
หนังสือเอย 
เอกสารเอย 
และสิ่งสุดท้ายที่ขาดไม่ได้สำหรับนักเรียนม.6 ตัวจี๊ดทั้งหลาย คือ ไมค์โครโฟนพร้อมลำโพงพกพา ถึงจะพกยังไง มันก็ทั้งใหญ่และทั้งหนักอยู่ดี 
ลองจินตนาการสภาพ ผู้หญิงตัวเล็กๆ น่าทะนุถนอมคนนึง หอบคุณ.สมบัติพัสถานเหล่านั้นขึ้นไปสิ ชั้น 3 ก็แล้ว ชั้น 4 ก็แล้ว ไม่วายมีถึงชั้น 5 ฉันไม่รู้จะอุทานว่าอะไรจะสาสมกับความถึกของตัวเอง 
    บางทีฉันคงต้องคิดค้นการแพคกระเป๋าแบบใหม่ อาจยืมแบบมาจากกระเป๋านักขายตรง ที่มีทุกอย่างพร้อมเสร็จ อาจจะสะดวกสบายในการพกพามากขึ้น 
   Ex  *เอ้านักเรียนคะ วันนี้ครูมีไอ้นี่....ไอ้นี่...และไอ้นี่...มาสอนนักเรียนนะคะ*
     ถ้าจะดี แฮะ กระเป๋าเดียวจอด ! รู้เรื่อง ! 
มีครบทุกอย่าง 
     มันจึงทำให้ตอนนี้ ฉันเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียร่างกายเหลือเกิน...
     แต่ในทางกลับกัน ความเหนื่อยล้าในวันนี้แฝงไปด้วยความน่าภาคภูมิใจอยู่หลายอย่าง 
- นักเรียนบางคนขอช่วยครูถือของโดยไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ 
- นักเรียนบางคนที่เคยโดดเรียน นั่งอยู่ในห้องเพราะไม่สามารถโดดไปไหนได้ 
- นักเรียนหลายคนตั้งใจเรียนมากขึ้นเมื่อเห็นครูมีความกระตือรือร้นจะสอน 
- นักเรียนหลายต่อหลายคนบอกว่าครูเปิดซิงกระดานคนแรกของเทอมเลยนะเนี่ย ทั้งๆเป็นคาบ 5 คาบ 6 มันน่าภูมิใจเสียจริง ๆ 
และสุดท้าย ความเหนื่อยของวันนี้ค่อยๆจากหายไปเมื่อนึกถึงสายตาที่นักเรียนมองเราอย่างใจจดใจจ่อเหมือนเราไปทอล์กโชว์หน้าชั้นเรียน 
   
#หายเหนื่อยแล้วอาบน้ำได้
SHARE
Written in this book
เมื่อวานของวันพรุ่งนี้
แต่ละวันความรู้สึกเกิดขึ้นมากมายในทุก ๆ ช่วงหายใจ แต่ความรู้สึกหนึ่งเดียวที่ติดตรึงไม่สามารถลบออกจากสมองและหัวใจได้ นั่นหล่ะ คือ สิ่งสำคัญที่น่าจดบันทึกเก็บไว้เป็นความทรงจำ .ไม่ว่าเรื่องร้ายหรือดี. #ฉันจะจดบันทึกทุกวันตราบที่ฉันยังมีความรู้สึก
Writer
Juji
เทพารักษ์
รู้สึกดีสักพัก จะรู้สึกรักไปเอง ❤

Comments