วันที่คนของคุณโลกใจร้าย
    เราเคยบอกว่าเราพังกำแพงลง
ทั้งๆที่ใจหนึ่งก็กลัวจะต้องเจ็บปวด
แต่อีกใจหนึ่งก็อยากเสี่ยงดูสักครั้ง

    การกระทำของเราในวันนั้น
ทำให้ใจเราพังยับเยินในวันนี้ :)

    ตอนแรกที่คุย อะไรๆก็ดูดีไปหมด
จนเราเข้าใจเองว่าถ้าเปลี่ยนสถานะ
อะไรๆมันก็คงจะดีแบบนี้เหมือนกัน
 
    แต่เราก็ได้รู้ว่าเราคิดผิดไป
เพราะตั้งแต่เริ่มต้นสถานะใหม่มา
เราก็ทั้งสุขทั้งเศร้าแบบ Unlimited
โดยที่เราไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย

     เราเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา
ที่จะมีทั้งทุกข์และสุข ปนคละกันไป
แต่สิ่งที่เราเจอ มันมากกว่าไปนั้นอีก

          เวลาที่เรามีความสุข
          เรารู้สึกถึงความอบอุ่น 
       ความหอมหวานเหมือนกับ
    กลิ่นหอมของกาแฟร้อนๆที่ใส่นม

       บางครั้งก็อ่อนโยนและเย็นสบาย
เหมือนลมเบาๆที่ค่อยๆพัดผ่านตัวไป

       บางครั้งก็สดใสและมีชีวิตชีวาเหมือนกับท้องฟ้าที่แจ่มใส ไร้เมฆดำ


              เวลาที่เราเศร้า
      เรารู้สึกถึงความหม่นหมองในใจ
            ทุกอย่างมันดำมืดไปหมด
             มองไม่เห็นแสงสว่าง

         รสชาติของความเศร้าก็คล้ายกับ.  กาแฟร้อนที่ขมๆ ไม่ใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล
มีเพียงแต่ความเข้มของกาแฟอยู่ในถ้วย และความร้อนที่ทำให้ใจของเรามอดไหม้

           ไม่เพียงแต่ความขม
และความร้อนของความเศร้าเท่านั้น
         
        เวลาที่เราเศร้า มันเหมือนกับ
     เราแล่นเรือในมหาสมุทรที่กำลัง
เกิดพายุโหมกระหน่ำ ทั้งคลื่นที่ซัดเข้าเรือ
ทั้งลมที่พัดพาตัวเราไปอย่างรุนแรง
จนแทบจะทำให้เราพลัดตกลงไปในทะเล   
หรือที่เราพูดถึงความเศร้า
ได้มากขนาดนี้
มันเป็นเพราะเราชอบมัน
เหมือนกับที่เราชอบ
ฟังเพลงเศร้ารึเปล่านะ ?
          จริงที่เราชอบฟังเพลงเศร้า
           แต่เราไม่ได้ชอบความเศร้า
    เราแค่ไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกนี้
     
         ในขนาดที่เรายิ่งรู้สึกมากขึ้น
            อะไรๆมันก็กลับน้อยลง
      แม้แต่ความรู้สึกของเขาเองก็เถอะ    
          ถ้าไม่รู้สึก ก็คือไม่รู้สึก                           อย่าสงสาร อย่าเห็นใจ                   ถ้าไม่เหลืออะไรในใจ ก็แค่บอกมา           ไม่ว่าเราจะรู้สึกมากแค่ไหน
   มันก็คงไม่สำคัญ ถ้าอีกคนไม่รู้สึกอะไร

     ตอนที่คนของคุณโลกพูดกับเราว่า
          "สักวันเค้าจะกลับมา"
     
             วันไหนเหรอคุณโลก 
               ถ้ารู้ช่วยตอบเราที :)
       
           จะว่าเราคิดไปเองก็ได้นะ
         แต่ประโยคนี้ทำให้เรารู้สึกว่า
            สักวันอ่ะเมื่อไรเหรอ?
          สักวันอ่ะนานแค่ไหนเหรอ?
    
           ประโยคที่ดูให้ความหวัง
    แต่ความหวังนั้นกลับจับต้องไม่ได้
   เรายังควรหวังให้เขากลับมาอยู่ไหม..
              
             แล้วเราจะรอได้ไหม 
            ถ้าหากมันนานเกินไป
            ถ้าหากมันบั่นทอนจิตใจ      
           เราควรจะต้องทำยังไง ? 
   คุณอยากห่าง เราก็ห่างให้
    แต่ถ้าวันนึงที่คุณกลับมา
  แล้วคุณไม่เจอเราอยู่ที่เดิม
    ไม่ต้องหาเราแล้วนะ ;)    
SHARE
Writer
Storyteller1
reader
เรื่องราวของชีวิตจริงที่ร้อยเรียงเป็นตัวอักษร

Comments

SUPER_GIRL
9 months ago
ต่างคนใช้ชีวิต กันไป ถ้าวันไหนวนกลับมาเจอกันใหม่ เราอาจไม่เหมือนเดิม
Reply
Storyteller1
9 months ago
ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่ง
SUPER_GIRL
9 months ago
ต่างคนใช้ชีวิต กันไป ถ้าวันไหนวนกลับมาเจอกันใหม่ เราอาจไม่เหมือนเดิม
Reply
Tiger_pk
9 months ago
นี่พี่เอาเรื่องของหนูมาเขียนรึเปล่าเนี้ย 😭😭😭😭
Reply
Storyteller1
9 months ago
:) เรื่องเล่านี่มาจากตัวนักเขียนเลยจ้า
สิ่งที่เจอแล้วรู้สึก สู้ๆนะ ขอให้เข้มแข็ง
Tiger_pk
9 months ago
เรื่องของเราช่างเหมือนกันเหลือเกิน สู้ๆเหมือนกันนะคะ
JIRA_365
9 months ago
TT ขอบคุณบทความดีๆค่ะ
Reply
Storyteller1
9 months ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเหมือนกันค่ะ :))
K_bee
9 months ago
นั่นนะสินะ
Reply