อยู่คนเดียวเป็นสารเสพย์ติด

หลังจากที่ใช้ชีวิตแบบไม่ค่อยได้มีปฎิสัมพันธ์กับผู้คนมากนัก น่าจะราวๆ 5-6 วันก็คิดเสียเวลาคงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับบางคนที่ออกจากบ้านทุกวัน ไปนั่งกินกาแฟ ดูหนัง ชอปปิ้ง 

ถ้ามีคนมาถามว่าผมเป็น Introvert หรือ Extrovert ก็ตอบไปแบบไม่อายเลยว่า "Introvert"

 

การอยู่คนเดียวนั้นถือว่าเป็นกิจกรรมพักผ่อนอย่างนึงที่ผมชอบเอาเสียมากๆ ใช้เวลาคนเดียวไม่ต้องแบ่งใคร อยู่หน้าจอคอมหาอะไรเล่น วาดรูปไปเรื่อย หิวก็ลงไปทานข้าวและกลับมาใช้ชีวิตคนเดียว 

โดยไม่เหงา 

ผมเชื่อนะว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น การปฎิสัมพันธ์กับคนทั่วไปก็ถือว่าปกติดี(ติดที่ปากร้ายนิดหน่อย) แต่ใน 7 วัน ต้องมีอย่างน้อย 1 วัน ที่ผมต้องได้อยู่คนเดียว (และจะดีมากถ้ามันมากกว่า 1 วัน)

สาเหตุนั้นคงมาจากชีวิตที่วุ่นวาย ทั้งเรื่องส่วนตัว ครอบครัว และงานในมหาวิทยาลัย คณะที่ผมเลือกและเอกที่ผมเรียนนั้นเรียกได้ว่า 24 ชั่วโมง คุณไม่มีทางได้นอนครบ 8 ชั่วโมงแบบชาวบ้านเขาหรอก 

ผมไม่ชอบคนเท่าไหร่นัก แม้จะเป็นคนที่ใกล้ตัวที่สุดหรือสนิทที่สุดผมก็ยังสามารถไม่ชอบเขาได้ รวมถึงตัวเองผมก็ไม่ค่อยชอบนะ คุณชอบตัวเองแค่ไหนละ?

ดังนั้นการอยู่คนเดียวนั้น ไม่ใช่ว่าเราขี้เกียจนะ เราทำหน้าที่ทุกอย่าง
ทำการบ้าน ทำงาน และใช้ชีวิตในส่วนของเราแบบไม่กระทบใคร  

 ผมเคยมีเพื่อนคนนึงที่ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้เลย ต้องคอยออกจากบ้านทุกวันหาโน้นหานี่ทำ คอยถามตลอดว่าใครว่าง เขาจะเอาตัวไปเกาะติดด้วย นั้นไม่ใช่เรื่องผิด 

แต่ผมกลับมองว่า คนเราจะมีความสุขที่เอามาจากคนอื่นได้เท่าไหร่เชียว ลองนึกว่าคุณชอบกินสายไหมมาก โรตีสายไหมแสนอร่อย แต่เราจะได้กินก็ต่อเมื่อเราไปซื้อเอาเท่านั้น คุณจะมีความสุขเฉพาะตอนที่ไปซื้อจากคนอื่น 

สำหรับผมมันไม่พอหรอกนะ และมันไม่ค่อยมีความสุขซะด้วยสิ

ผมน่ะ ถ้าอยากจะกินเราก็ต้องทำมันขึ้นมาเอง ถ้าผมอยากจะมีความสุขก็ต้องสร้างมัน และโชคดีที่สำหรับตัวผมทำได้ง่ายๆ ด้วยการอยู่คนเดียว นั้นเท่ากับ สายไหมอินฟินิตี้ตราบใดที่ไม่มีคนอยู่ในรัศมี 50 เมตร 

จนพักหลังๆมานี้ผมยอมรับเลยว่า ผมอยู่คนเดียวจนเป็นนิสัยและเริ่มหงุดหงิดกับผู้คนถี่มากขึ้น ต้องการรับนะว่ามันเป็นสารเสพย์ติด

ไม่มีอะไรที่มากเกินไปแล้วดี ไม่ว่าอะไรก็ตาม
  มันเริ่มส่งผลเสียหลายอย่างเช่น การพูดแบบขวานผ่าซากกว่าปกติ(ที่ปกติก็ใช้คำพูดได้แย่อยู่แล้ว) เพราะว่าผมรู้ว่าสุดท้ายผมจะกลับมาอยู่คนเดียวอย่างแฮปปี้  หรือ ผมค่อนข้างเฉื่อยชากับเวลา นั้นเพราะผมไม่ต้องเร่งรีบ จนเวลาชีวิตเริ่มรวน(การตื่นนอน การกิน และอื่นๆ)

ทำให้ผมรู้เลยว่า สารเสพย์ติดนี่ถ้าเราสะสมมากเกินพอดี ผมได้เป็น NEET แน่ๆ และสำหรับผมก็ยังไม่อยากเป็นตอนนี้ซะด้วย 

ดังนั้นบางทีก็คงต้องถึงเวลาที่ต้องออกไปเจอสังคมเสียบ้าง ตามหน้าที่สัตว์สังคมที่พระเจ้าประทานมาให้ 

คุณแม่ผมมักบอกเสมอว่าเราไม่สามารถอยู่คนเดียวได้ ผมตอบท่านไปทันทีเลยว่าสำหรับผมแล้ว ผม "ทำได้" คุณแม่ได้แต่ส่งเสียงฟึดฟัดกับความคิดเด็กๆและบอกว่า "เพราะแกยังเลือกได้ ว่าจะเข้าหรือไม่เข้าสังคมเมื่อไหร่ ลองแกเลือกไม่ได้สิ" นั้นทำให้ผมกลับมาคิดอีกที ว่าสัตว์สังคมนั้นมีการออกแบบมาให้ซับซ้อนทีเดียว

ถ้าคุณเป็น Type เดียวกับผม ตอนนี้ปัญหาคือเราต้องพิสูจน์มั้ยว่าเราสามารถอยู่คนเดียวได้จริงๆ และถ้า Type ของคุณแปลกออกไปหน่อย การอยู่คนเดียวนั้นดูประหลาดรึเปล่า ? 

สำหรับผมแล้ว มนุษย์ = คำถาม เสมอ และนั้นเป็นเหตุผลที่ผมไม่ชอบมนุษย์มากสักเท่าไหร่ และมันก็คงวนลูปอยู่อย่างนี้สินะ ... เฮ้อ 

SHARE

Comments