ริมแม่น้ำยามเย็น
หลังจวนผู้ว่า...
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวเมืองนี้หลาย ๆ คน และเป็นหนึ่งในสถานที่พักผ่อนของฉันด้วย บ่อยครั้งที่ฉันจะซื้อไอติมเจ้าดัง แวะพักกินเรื่อย ๆ ที่นี่

วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันถือหนังสือ “บันทึกนกไขลาน” ผลงานของฮารูกิ มูรากามิมาอ่าน มันเป็นวันน่าเบื่อและซ้ำซากวันหนึ่ง ยามเย็นของที่นี่ดูจะเหมาะสมกับการพักผ่อนใจ

หลังจวนเป็นถนนเลียบริมแม่น้ำ สองข้างทางร่มครึ้มด้วยเงาไม้ใหญ่ ประดู่ ตะแบก ทอดกิ่งสอดประสานราวอุโมงค์สีเขียว ลมริมน้ำพัดโชยชาย เก้าอี้หินอ่อนเย็นเฉียบเมื่อฉันหย่อนกายนั่งลง

หลับตาสักพัก บรรยากาศ ณ ขณะนี้ไม่เหมาะจะอ่านหนังสือ ฉันเพิ่งคิดได้ว่าควรทอดตาดูสายน้ำไหลบ้าง

สายน้ำไหลเอื่อย ข่าวคราวน้ำท่วมของคนจังหวัดนี้เบาบางลงไป คงเพราะน้ำในเขื่อนไม่มากนักประกอบกับชนช่วงต้นหนาวพอดี

ที่นี่คงเป็นสถานที่ยอดนิยมจริง ๆ หลังจากฉันมานั่งได้สักพัก มีคู่หนุ่มสาวจอดรถยนต์โตโยต้าวิออสรุ่นใหม่ ฝ่ายหญิงสวยสะพรั่ง ขายาวเรียว กระโปรงที่เธอใส่รับกับเรียวขาดึงดูดสายตาพอดิบพอดี ใบหน้าสวยตามสมัยนิยม แต่เพราะขาของเธอสวยมาก ฉันจึงสะดุดกับเรียวขาของเธอก่อนจะพินิจใบหน้า

มันก็เป็นแค่การลอบมองชนิดหนึ่งเท่านั้น

ฝ่ายชายดูจะธรรมดาเมื่อเทียบกับแฟนสาว แต่จะแปลกอะไรกันเล่า ก็ในเมื่อความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับรูปลักษณ์ภายนอก

สองคนนั่งคุยเงียบ ๆ บางครั้งทอดตามองผืนน้ำ

ฉันก้มลงอ่านบันทึกนกไขลานต่อ พระเอกที่แทนชื่อว่า “ผม” กำลังตามหาแมว หนังสือเล่มนี้หนาและฉันเริ่มอ่านเป็นวันแรก สัญลักษณ์บางอย่างสอดแทรกในเนื้อเรื่องยากตีความหมาย

อีกครู่หนึ่งรถยนต์นิสสันอัลเมร่ามาจอด ฉันเงยหน้ามองเล็กน้อยก่อนก้มอ่านหนังสือต่อ

มีเสียงเพลงแว่วมาเบา ๆ จากรถคันนั้น ดูเหมือนสมาธิการอ่านของฉันจะถูกรบกวน อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ต้นเสียงสักครั้ง หญิงสาววัยเดียวกับฉันเอนเบาะนอนที่นั่งของคนขับรถ ส่วนคนข้าง ๆ เป็นหญิงชรากำลังนั่งเคียงข้าง ทั้งคู่ใบหน้าละม้ายกันอย่างเห็นได้ชัด เพลงดังได้สักพัก หญิงชราคนนั้นก็เริ่มร้องไห้

ร้องไห้อย่างจริงจัง ท่าทางของนางดูโศกเศร้าจนทำให้ฉันต้องปิดหนังสือและจ้องจนตาไม่กระพริบ

ดูเหมือนลูกสาว(อนุมานว่าลูกสาว)คงจะรู้เช่นกันว่าคนข้าง ๆ เธอกำลังร้องไห้ เธอยันตัวขึ้นนั่งก่อนจะแตะแขนมารดาเบา ๆ และตั้งใจมองหญิงชราร้องไห้อย่างจริงจัง

ดูเหมือนหนุ่มสาวคู่ที่มาก่อนหน้าก็กำลังมองหญิงชราคนนั้นอยู่เช่นกัน

ฉันนั่งมองอยู่นานพอดู 
 
เธอนั่งจ้องมองการร้องไห้เพื่ออะไรกันแน่ การร้องไห้เป็นปรากฎการณ์ธรรมดาสามัญของเธอและมารดาอย่างนั้นหรือ

ประมาณครู่ใหญ่ หญิงชรานั่งเช็ดน้ำตา หญิงสาวคนนั้นกำลังจับแขนของมารดาเบา ๆ ส่วนคู่หนุ่มสาวละความสนใจ ฝ่ายชายหยิบเสื่อท้ายรถและหมอนหนึ่งใบ ก่อนปูนอนที่โคนต้นไม้

รถยนต์นิสสันอัลเมราถอยออก เสียงเพลงดังห่างออกไปเรื่อย ๆ ไม่แน่ใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ฉันกลับมาอ่านบันทึกนกไขลานอีกครั้ง เปิดหน้าที่ค้างไว้

เป็นไปได้หรือที่มนุษย์คนหนึ่งจะเข้าใจอีกคนหนึ่งได้ถึงขั้นลึกซึ้งถ่องแท้?

เราจะอุทิศพลังงานและเวลา ทุ่มเทสุดอุตสาหะที่จะทำความรู้จักใครอีกคน แต่ในท้ายที่สุด เราเฉียดใกล้ความเป็นแก่นกลางของคนผู้นั้นมากแค่ไหน เราพร่ำบอกว่าเรารู้จักคนผู้นั้น จริงหรือ? จริงหรือที่เราจะทราบเรื่องราวสลักสำคัญในชีวิตของอีกฝ่าย
 
ฉันเห็นด้วยอย่างไม่มีข้อสงสัย ฉันใช้ความพยายามทั้งชีวิตเพื่อเข้าใจคนที่ฉันรัก แต่ก็พบว่ามันเป็นความสูญเปล่าโดยแท้ หรือแม้กระทั่งหญิงสาวที่พบเมื่อครู่ เข้าใจว่าเธอพยายามทำความ"เข้าใจ" มารดาที่ร้องไห้คร่ำครวญ แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอเข้าใจได้ดีเพียงใด

ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ แสงไฟส้มนวลสะท้อนพื้นน้ำอยู่จาง ๆ ริ้วน้ำไหวกระเพื่อม ครู่เดียวแสงไฟเหล่านั้นหายไป อีกครู่ก็กลับมาใหม่ เสมือนภาพลวงตา

คงได้เวลากลับบ้าน ฉันสตาร์ทเครื่อง ขับรถกลับบ้าน ริมแม่น้ำยังคงมีผู้คน บางคนสูบบุหรี่พร้อมทอดตามองผืนน้ำยามเย็น คู่รักวัยรุ่นจับมือกันกระหนุงกระหนิง มองไปอีกนิดบนเก้าอี้หินอ่อน เพื่อนสาววัยรุ่นสองคนนั่งคุยราวไม่ได้พบกันชั่วนาตาปี

หลายชีวิต หลายเหตุการณ์ดำเนินไปเช่นนี้ ที่นี่ แต่อาจสลับสับเปลี่ยนตัวละครกันในแต่ละวัน
 
ดวงอาทิตย์บอกลาท้องฟ้า
แสงสุดท้ายสีส้มอมชมพูทอประกายอาลัยโลก

ได้เวลากลับบ้าน 


SHARE
Written in this book
ประสบการณ์ที่พานพบ
บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ได้พบเจอ
Writer
niji
mirage_niji
mirage_niji

Comments

nawtpal
3 years ago
บางโอกาสก็น่าอ่านมากกว่าหนังสือในมือจริงๆ ครับ
Reply
niji
3 years ago
สุดท้ายหอบหนังสือหนาเตอะกลับมาอ่านที่บ้าน เพราะมัวแต่ไปสังเกตชีวิตริมน้ำ ^^
Kamatep
3 years ago
ชอบจัง มันนวล ละมุน ดูเรียลดีจัง ^^
Reply
niji
3 years ago
ดีใจที่ชอบนะคะ เพราะว่าตอนแรกกลับมาก็อยากเขียนแต่อยากอ่านมากกว่า เพราะตอนไปนั่งเล่น ไม่ได้อ่านเลย สุดท้ายแล้วก็มาเขียนจนได้ 
Kamatep
3 years ago
ผมเป็นพวกชอบพกหนังสือไปทุกที่ แต่แทบไม่เคยได้อ่าน
poembug
3 years ago
อ่านแล้วนึกถึงแดดยามเย็น ลมโชยแผ่ว
Reply
niji
3 years ago
บรรยากาศดีค่ะ น่าไปอีกจริง ๆ ไม่ต้องหยิบอะไรไปเลย 55