จบอย่างคนไม่เคยรู้จักกัน

เลิกเป็นเพื่อนกันแล้ว

คำตอบที่ไม่เคยมีใครถาม
เป็นแค่วลีที่เตรียมเอาไว้เผื่อว่ามีใครคนใดคนนึงที่รู้เรื่องพูดออกมา 
แต่ก็นั่นแหละ
ไม่เคยมีใครถามถึงเรื่องนี้

พวกเราเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้เมื่อ 4 ปีที่แล้ว
ตั้งแต่เจอกันวันแรกเธอคือคนที่น่ารักที่สุดในงาน ไม่ได้ยอนะ พูดจริงๆ555 ดันมาอยู่กลุ่มเดียวกัน ได้คุยกันเฉย 
พอจบงานก็ถึงกับต้องเข้า # เพราะอยากได้คอนแทค อยากได้ไอจี แล้วก็เจอ 
เป็นไงล่ะมึง
ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเอง


พอได้โอกาสคุยกัน
ดันยากตรงที่เป็นคนที่คิดว่า "ใช่"
เกิดวันเดียวกัน
เดือนห่างกันเท่าจำนวนวันเกิด
ชอบเพลงแนวเดียวกัน
ชอบดูหนังเหมือนกัน
แชร์ quote ที่ชอบแก่กัน
เล่าเรื่อง daily ว่าวันนี้ไปเจออะไรมา
ชอบอาหารคล้ายกัน
อื่นๆ 
เยอะ
แต่ปัญญาอ่อนมาก 555
กลับมาย้อนคิดดู เพราะเราคิดว่าเธอใช่ ไอ้ความรู้สึกข้างบนมันก็เลยใช่ 
แค่เธอชอบสีเดียวกันเธอก็เป็นคนที่ใช่แล้วมั้ง แหะ


พอได้คุยกันไปนานๆ
ก็เริ่มรู้จักกันมากขึ้น
เริ่มคิดเรื่องเธอมากขึ้น
ได้แชร์ประสบการณ์มากขึ้น
ไปเที่ยวด้วยกันมากขึ้น
ได้ของขวัญไว้แทนใจกันมากขึ้น

แต่ก็นั่นแหละ
ไม่มีสถานะที่ชัดเจน


ในความสัมพันธ์ของเรา
ใจนึงดูเธออยากชัดเจน 
อีกใจก็ไม่รู้ ไม่เคยเดาอารมณ์เธอได้
ไม่เคยรู้ว่าเธอคิดอะไร
ไม่เคยรู้ว่าจริงๆเธอรู้สึกยังไงกันแน่
สิ่งที่เธอกระทำสร้างความประหลาดใจได้ทุกครั้ง
จนกระทั่งเธอสร้างความประหลาดใจให้ครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

การหายไปโดยไม่บอกกล่าว

ไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งแรก
ถ้านับๆแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 ตั้งแต่รู้จักกันมา 4 ปี ตั้งแต่เริ่มความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกมา 4 ปี

ยอมใจเธอเลย
ไม่นึกสงสารคนที่อยู่ตรงนี้บ้าง

ขอเน้นประโยคนี้หน่อยนะ คีย์เวิร์ดเด็ด

หายไปทุกหน้าฝน

แต่ไม่โทษนะ ไม่เคยโทษเธอ ถึงแม้ว่าตอนเธอหายไปแรกๆ เราดิ่ง จม พยายามหาข้อเสียเพื่อที่จะได้ไม่รู้สึกไปมากกว่านี้
"แต่ทำไม่เคยได้" 
ตกม้าตายด้วยคำว่า คิดถึง ตลอดเวลา

จริงๆแล้วเราก็ไม่ดี เรามีกำแพง เรามีข้อจำกัด
ก็ไม่แปลกใจอะถ้าเธอจะหายไป
แล้วก็เป็นเธออะแหละที่ทักกลับมาตลอด

ขอโทษนะ ปอดแหกมาก นึกว่าไม่อยากคุยกันแล้ว

เธอเคยถามประมาณว่า
ทำไมไม่เคยออกตามหากัน

เราได้แต่พูด พูดว่าเรากลัว
กลัวเป็นคนที่ตื๊อจนน่ารำคาญ
กลัว กลัวทุกอย่าง

จนเธอกลับมา
ตอนนั้นขอบคุณที่กลับมา จริงๆนะ

แล้วอยู่ๆ
เธอก็หายไปอีกแล้ว

เออเอาเหอะ
มันวนลูปจนรู้สึกชินไปเอง
ไม่เป็นไร
ดูเหมือนว่าเดี๋ยวเราสองคนก็จะดีขึ้นเอง
ขอตามดูห่างๆ จากตรงนี้แล้วกัน


เชี่ย ทำเป็นพูดดี
ยิ้มแย้มแจ้มใส
แต่ในใจนี่ร้องไห้ว่ะ55555555

เออ เดี๋ยวก็ชินเหมือนเดิมแหละ
สู้ๆ
แล้วก็ๆ
ไม่แน่ใจว่าเธอเคยนับว่าเราเป็นเพื่อนกันมั้ย
แต่ถ้านับก็จะขอขอบคุณเป็นอย่างสูง
เอาเป็นว่าสำหรับการกระทำที่เธอทำอยู่ตอนนี้
ถ้ามีคนถามเรื่องนี้ก็จะขอบอกแล้วกันว่า 

"เลิกเป็นเพื่อนกันแล้ว" 

นะ


หายไป 3 เดือนกว่าได้
เหลือไว้แค่คอนแทคบนโลกโซเชียลอย่างเฟซบุ๊ค และ อินสตาแกรม ไว้ติดตามชีวิตของกันและกัน หรืออาจจะเป็นแค่เราที่ิตามชีวิตของเธออยู่ฝ่ายเดียวมั้ง

แม่งยากขึ้นไปอีกตรงที่ดันทิ้งเพลย์ลิสต์ไว้ให้ฟังเนี่ยแหละ

ก็ฟัง

ฟังเวลาคิดถึง

เอาเป็นว่าถ้าคิดถึงอีกจะมาเขียนถึงแบบนี้อีกนะ

อืม
เริ่มจากอะไรไม่รู้
แต่จบอย่างคนไม่เคยรู้จักกัน

ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา
มันดีมากจริงๆนะ
ขอบคุณ


SHARE
Writer
myendingblue02
writer, heartbrokener
dear my blue, you are not my warmest colour anymore.

Comments