ความเงียบเป็นปัญหาต่อใจ ?

หากมีใครถามว่าฉันอยู่คนเดียวเหงาไหม หากเป็นแต่ก่อนฉันก็มักจะหลอกตัวเองและคนอื่นๆว่าไม่เหงา แต่จริงๆแล้วฉันเหงามาก เพียงแต่ฉันไม่ยอมรับ แม้กระทั่งตอนที่ฉันอยู่ตัวคนเดียว ฉันก็มักจะหาอะไรทำเพื่อให้ตัวเองไม่ว่างอยู่เสมอ ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ดี แต่ฉันก็ไม่สามารถที่จะทำสิ่งต่างๆนั้นได้อยู่ตลอดเวลาและฉันต้องการหยุดพัก

หากฉันหยุดเมื่อไหร่ละก็ ความเงียบจะเป็นปัญหาต่อใจฉันโดยทันที


ฉันเดินเข้าไปในความเงียบ
ความเงียบเอ่ยทักทาย
ฉันยิ้มหัวเราะให้กับความเงียบ
ความเงียบหัวเราะลั่นใส่ฉัน
ฉันจึงเอ่ยถามความเงียบ
แกขำอะไรนักหนา
มันกลับหัวร่อดังกว่าเดิม
คำรามราวสายฟ้าร้อง


ฉันกระชากคอเสื้อความเงียบอย่างรำคาญ
พลางขู่ดังดังว่า เงียบเสีย!
ความเงียบหัวเราะจนน้ำตาไหล
ท้องคัดท้องแข็งจนกลั้นไม่อยู่
ความเงียบล้มคะมำกับพื้น
แต่มันยังหัวเราะไม่หยุดหย่อน


ฉันทำเป็นเข้มแข็งแต่ฉันก็ถามตัวเองว่า นี่ฉันเข้มแข็งจริงๆหรอ และทำไมฉันต้องคอยวิ่งหนีไอความเงียบนี่ด้วย ทุกครั้งที่กลับมา ฉันรู้สึกได้ว่าความเงียบกำลังรอฉันอยู่ แต่ฉันไม่ยอมรับมันเอง ฉันพยายามหลีกหนีมัน ฉันกลัว .. กลัวจะเสียใจ เพราะความเงียบ 

ฉันทนไม่ไหวแล้ว คว้ากระสอบป่าน
จัดความเงียบยัดลงไป
ปิดปากถุง
พลางกล่าว แกจะยังเล่นตลกกับฉันไหม
ยังไม่จบ เสียงหัวเราะในลำคอเล็ดลอด
ฉันโมโหและชักทนไม่ไหวแล้ว!
คว้าถุงกระสอบแบกหลัง
โยนความเงียบถ่วงน้ำ
เสียงกระสอบบรรจุความเงียบทำลายความเงียบ
ดัง จ๋อม และดิ่งจมหายใต้ผืนน้ำ


เมื่อความกลัวนั้นทำให้ฉันทนอยู่กับความเงียบต่อไปไม่ไหว ฉันจึงหาทาง ทำทุกวิถีทางเพื่อให้หลุดพ้น ไม่ว่าจะผิดหรือจะถูก ให้ฉันทำอะไรก็ได้ ยอมอยู่กับใครก็ได้ ขอแค่ให้ฉันไม่ต้องอยู่กับมัน ฉันก็ยอม เพราะ ฉันรู้สึกกลัวทุกครั้ง



แต่จะว่าไปนี่ฉันก็สงสัยตัวเองนะว่าฉันกลัวความเงียบ หรือ กลัวใจตัวเองกันแน่?


ทันใดนั้นเอง ฉันนึกสงสารความเงียบขึ้นมา
รีบกระโดดตามลงไปใต้น้ำ
ถึงก้นลึก รีบเปิดปากถุงช่วยชีวิต
เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
ต่อแต่นั้น....



เมื่อฉันคิดได้ว่า จริงๆแล้ว ความเงียบไม่เคยทำร้ายใคร รวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันได้เผชิญทำให้ฉันรู้และตระหนักขึ้นมาได้ว่าจริงๆแล้วความเงียบนี่แหละที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เพราะคนภายนอกมากมายสามารถทำให้เราเจ็บและบอบช้ำได้อยู่เสมอ แต่ความเงียบบอกกับเราว่า "nothing gonna hurt you baby"
ความวุ่นวายต่างหากที่จะนำปัญหามาให้เธอ
ถึงแม้จะไม่มีใครอยู่เคียงข้างเราเวลาที่เรามีความทุกข์หรือแม้ในยามที่มีความสุขก็ตาม ความเงียบอยู่เคียงข้างเราเสมอ ความเงียบสอนให้เรามีสติ ทั้งยังสามารถทำให้เราคิดอะไรได้มากขึ้น ฉันจึงเลือกตัดสินใจอยู่กับความเงียบ และในบางครั้งความเงียบก็พาฉันไปดูสิ่งที่สวยงาม เล่าเรื่องตลกให้ฉันฟัง บางครั้งก็นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว ทั้งยังได้ใช้สมาธิในการรับฟังผู้อื่นได้จากการอ่าน  ฉันนั่งฟังเพลงพร้อมกับนึกถึงใครบางคน และบอกให้ความเงียบได้รับรู้ ความเงียบ บอกน้อยใจฉัน ที่ความคิดถึงนั้นมีมากกว่า แต่ฉันตอบกลับไปว่า ความเงียบจงมั่นใจได้ว่า เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป



และฉันคิดว่า..ถ้าหากเราขาดความเงียบ
อาจจะเป็นปัญหาต่อใจ










กวีนิพนธ์ จากหนังสือ
ไม่มีหญิงสาวในบทกวี
-ซะการีย์ยา อมตยา-




SHARE

Comments