This world has taught me about friends.
เธอมีเพื่อนบ้างไหม...
หลายคำถามวนเวียนอยู่ในห้วงลึกของจิตใจ...
ฉันไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ได้แต่พยักหน้ารับไป...
''แต่ก็มีเสียงหนึ่งในใจดังขึ้นมาว่า มีสิ เยอะแยะเลยหล่ะ''
แต่กลับมีอีกเสียงแทรกขึ้นมาว่า ''เหรอ เยอะงั้นเหรอ ''

บางทีการที่เราสร้างมิตรภาพที่ดีต่อคนอื่น บางทีคนเราก็ต้องการเพื่อน ต้องการใครสักคนที่คอยอยู่เคียงข้างกันและกัน...เราอาจจะมองว่ามันดี แต่ใครบางคนอาจจะไม่ได้คิดเหมือนเราก็ได้ 

บางทีการที่เราให้ความจริงใจกับเขาไป โดยที่เราไม่เคยคิดร้ายอะไรเลย...แต่เขาก็อาจจะคิดว่าเราแกล้งทำไปก็ได้..ทำไมมันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย T0T ฉันกำลังตกอยู่ในความไม่สบายใจ..ทำไมกันนะ

'' People might think different from us..and never understand our thoughts.

เขาบอกว่า ถ้าให้ความจริงใจกับเขา เขาก็จะให้ความจริงใจกับเรา
แต่มันแน่เหรอ...สักวันความไว้ใจที่เราให้ไว้กับเขา อาจจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเองก็ได้ 
Who knows?
เราไม่รู้หรอกว่าทุกๆวันนี้ คนที่ยิ้มให้เราเขาคิดอย่างไรกับเราบ้าง...
บางทีฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าพวกเขาอยากจะเล่นเกมอะไรกับฉันงั้นหรือ..
เขาบอกว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ แต่ทำไมเล่า ทำไมมันถึงขัดกันกับรอยยิ้มที่พวกเขาแสดงออกมา..
บางทีฉันก็แค่อยากจะระบาย...อยากจะบ่น แต่ฉันก็คงไม่อยากบ่นต่อไป
บางทีฉันก็สงสัยว่าสิ่งเหล่านี้มันคืออะไรกันแน่ หรือมันไม่เคยมีจริงสักอย่าง...เลยใช่ไหม
ฉันเป็นคนขี้สงสัย และความขี้สงสัยนั้นทำให้ฉันคิดมาก บางทีฉันก็สติแตกเพราะเรื่องของคนอื่น บางทีฉันก็กังวลใจว่าฉันจะทำให้คนอื่นรู้สึกแย่กับตัวฉันหรือไม่ อย่างไร..

บางทีการไม่รู้จักคนมากมายก็ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจมากกว่า...
SHARE
Writer
bblonii
Reader
A long journey...

Comments