Next Door - 2
04:10
เหมือนเรากำลังเล่นเกมจ้องตากัน
ต่างฝ่ายต่างมองกันไปมาไม่ละสายตา ใครกะพริบตาก่อนถือเป็นคนแพ้
ผมยอมแพ้
ผมพยายามลุกขึ้น แต่อาการที่ขาของผมมันหนักเกินกว่าที่ผมจะลุกขึ้นไหว
ผมค่อยๆ ขยับตัวไปเรื่อยๆ จนถึงริมอ่างอาบน้ำ ก่อนจะค่อยๆ เลิกผ้าม่านออกเพื่อมองไปยังเด็กน้อยที่นั่งกอดเข่าอยู่ภายใน
เด็กชายวัยประมาณประถม ร่างกายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยเลือดที่คลุมตัวเขาอยู่ เขามองมาหาผมด้วยความหวาดกลัว
"เป็นอะไรหรือเปล่า" ผมถาม เด็กน้อยนั่งเงียบไม่ตอบ แต่ยังคงจ้องหน้าผมเขม็ง
ผมเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กคนนั้น แต่เด็กคนนั้นสะดุ้งโหยงก่อนจะยกมือไหว้แล้วร้องไห้
"อย่าทำผมเลยครับ ผมกลัวแล้ว.."
ผมมองดูเด็กชายคนนั้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ ก้าวตัวลงไปอยู่ในอ่างกับเด็กคนนั้นโดยลืมความเจ็บปวดที่ขาไปชั่วขณะ
ผมดึงตัวเด็กชายมาโอบกอดไว้ เด็กคนนั้นขัดขืนเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายแล้วยอมให้ผมกอดแต่โดยดี

04:15
ทันทีที่ผมเปิดน้ำลงในอ่าง ผมก็ได้ยินเสียงของชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ประตูและพยายามกรีดกราย ราวกับจะพังประตูบานนี้ลงมาให้ได้ ผมทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะพยายามล้างคราบเลือดออกจากตัวผมและเด็กคนนี้ให้สะอาดที่สุด
ผมหยิบเสื้อที่วางตากไว้ข้างนอกมาใช้แทนผ้าเช็ดตัวเช็ดร่างของเด็กคนนั้น ก่อนจะโยนมันออกไปพาดบนอ่างล้างหน้า ผมดึงจุกออกเพื่อระบายน้ำออกไป ก่อนจะพยายามชันตัวขึ้นมานั่งที่ขอบอ่างโดยมีเด็กคนนั้นคอยพยุง
อาการปวดที่ขาผมเริ่มดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังไม่ดีพอให้ผมลุกขึ้นเดินได้โดยใช้ขาเพียงข้างเดียว ในขณะเดียวกัน เขาจำเป็นต้องรู้สาเหตุที่เด็กคนนี้มาอยู่ในห้องน้ำนี่เสียก่อน
"ชื่ออะไรล่ะเรา" ผมถาม เด็กคนนั้นลังเลเล็กน้อย
"สำเภา" เด็กคนนั้นตอบเสียงสั่น ผมลูบหัวอย่างเอ็นดู
"พอจะเล่าให้ฟังได้ไหม ว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้" ผมถามต่อ
เงียบ
ไม่มีคำตอบใดๆ เกิดขึ้น
"บอกมาเถอะ พี่ไม่เอาไปบอกใครหรอก สัญญา" ผมพูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปให้สำเภา เขาอึกอักเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูดขึ้น
"ผม.." สำเภาพูด "..ถูกซื้อมาครับ"
SHARE
Written in this book
Still Alive เมืองคนตาย
ในคืนหนึ่งที่ซอมบี้เกิดอาละวาดขึ้น เหล่าผู้คนต้องรอดชีวิตผ่านพวกมันไปให้ได้
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments