อาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมทำได้
ตอนผมเขียน ผมยังไม่รู้เลยว่าผมจะเป็นยังไงต่อไป จะทำตามแผนที่วางไว้หรือว่าจะปล่อยมันไปเฉยๆ ผมเองยังตัดสินใจไม่ได้ ว่าผมจะทำยังไงกับชีวิตตัวเอง ที่ผมเคยคิดมาตลอด มันผิดทั้งหมด ผมคิดว่าตัวเองไม่เคยเป็ทุกข์ ไม่เคยคิดแง่ลบ และมั่นใจว่าผมจะสามารถผ่านทุกปัญหาไปได้ ผมคิดผิดไปแล้ว

ความจริงผมไม่ใช่คนแบบที่ตัวเองคิดเลย ผมไม่ได้ท้อแท้นะครับ สิ่งที่ผมรู้สึกตอนนี้มันห่างไกลคำว่าท้อแท้ สิ้นหวัง หรือไร้ค่ามาก มันไม่สามารถยกคำไหนมาเปรียบเปรยได้เลยครับ

ผมกลัวที่จะอยูต่อไปในอนาคต กลัวที่จะเจอผู้คน กลัวที่จะออกไปในที่ต่างๆ กำลังกลายเป็นคนที่ไม่เหมือนเดิม ผมกำลังกลัว และปัญหาดั้งเดิมที่สะสม มันกำลังระเบิดออกมาเป็นลูกโซ่

ผมพยายามแก้ปัญหาด้วยวิธีดั้งเดิม คือการพูดตรงๆ หันหน้าเข้าคุยกัน บอกประเด็นปัญหาและขอแผนการที่จะแก้ไข และความพร้อมต่อการรับมือ แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาจากการเอ่ยถึงปัญหา คือความโกรธ เกรี้ยวกราด คำหยาบสารพัด คำประนามอีกพันคำที่ทำให้ผมกลัวการพูดคุย ผมไม่กล้าพูดปัญหาต่อไป และผมก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

และปัญหาที่ไม่ถูกแก้ก็สะสมจนผมมองไม่เห็นทางออก วิธีที่ผมวางไว้ ที่อยากให้ได้รับรู้และร่วมมือกันแก้ก็ตกลงไป ไม่มีการดำเนินการใดๆเหลือเพียงความกลัวที่จะพูดและแสดงออก แม้แต่ตอนนี้ผมยังไม่พูดอะไร และยังเก็บความหวาดกลัวถึงขีดสุดเอาไว้คนเดียว

ผมจะพูดอะไรให้สถาการณ์ดีขึ้นในเมือปัญหามันพังทลายลงงมาแล้ว ผมกดดัน ผมพยายามทำตัวไม่ทุกข์ร้อนต่อปัญหา พยายามสร้างความเฉยชาและรอยยิ้มปิดปังทุกอย่าง เข้าตำราคนที่ยิ้มและหัวเราะบ่อยๆมักจะเป็นคนมีปม

ผมกำลังคิดว่าวันนี้หลังจากที่ทุกคนหลับ ผมก็จะหลับบ้าง หลับให้ยาวๆและไม่ตื่นขึ้นมาอีก แต่ถ้าผมจะทำมันคงสำเร็จไปนานแล้ว ผมยังมีห่วงเพียงหนึ่งเดียวที่รั้งผมเอาไว้ จนถึงปัจจุบัน ถ้าผมทำตามแผนสำเร็จแสดดงว่าผมไม่เหลือห่วงอะไรอีกแล้ว และคงจะหาทางออกสำหรับสิ่งที่รั้งผมเอาไว้ได้แล้ว แต่มันไม่ง่ายเลยครับที่จะฝากชีวิตคนไว้กับใคร เพราะผมไม่รู้ว่าใครจะสามารถทำให้มีความสุขได้ดีกว่าผม

ผมเองก็คิดว่าการกระทำตามแผนมันโง่ แต่ผมเองก็เหมือนจะสติหลุดเป็นพักๆ อยากจะลองกระชากด้านลบของตัวเองมาคุยตรงๆ แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะทำแบบนั้น ผมยังอยากจะอยู่ต่อไปนานๆ แต่ปัญหาที่ผมเจอมันเกินกว่าผมจะรับได้จริงๆ

ผมอาจทำอะไรโง่ๆ ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมหนีปัญหามามากพอแล้วล่ะครับ ผมอาจเป็นคนไร้สาระ ไม่ดีเด่นเท่าคนอื่นและทำให้คนอื่นภูมิใจไม่ได้ แต่ผมเองดีใจที่ได้เจอกับทุกๆอย่างในชีวิตครับ
SHARE
Written in this book
บางทีความคิดก็ทำให้คุณเป็นบ้าได้
แค่ 1 ในร้อยสิ่ง ที่ทำให้คุณเป็นบ้า
Writer
Open
etc.
มันเหมือนเรื่องบ้าๆในชีวิตมันมากมายเกินกว่าที่เราจะวิ่งหนี ผมเลยเลือกที่จะยืนเผชิญหน้ากับมัน และแล้ว...ผมก็กลายเป็นบ้า เรื่องมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ

Comments